ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸ ਜਗਤੋ ऽਰਣੀਮ੍ ਕਿਮ੍ ਅਰ੍ਥਂ ਤਪਸਾ ਲੋਕਾਨ੍ ਸਂਤਾਪਯਸਿ ਸ਼ੈਲਜੇ

ਉਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਗਤ ਦਾ ਅਰਣੀ, ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: 'ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀਏ, ਤੂੰ ਤਪस्या ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ?'

ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਵਿਨਾਸ਼ਯ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਂਧਾਰਯੇਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਇਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ

ਮਾਤਾ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈਂ।

ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਤਿਰ੍ਭਵਃ ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵਯਂ ਕਿਙ੍ਕਰਵਾਦਿਨਃ

ਭਵ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ।

ਸ ਏਵਂ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਃ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਵਰਯਿष੍ਯਤਿ ਵਰਦੇ ਯੇਨ ਸृष੍ਟਾਸਿ ਨ ਵਿਨਾ ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾਂਬਿਕੇ

ਉਹ ਪਰਮ ਇਸ਼ਾਨ ਆਪ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣੇਗਾ, ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਅੰਬਿਕਾ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਵਰ੍ਤਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹਸ੍ ਤਵ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮੁਹੁਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍

ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ: ਉਹ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।

ਗਤੇ ਪਿਤਾਮਹੇ ਦੇਵੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਜਗਾਮਾਨੁਗ੍ਰਹਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦ੍ਵਿਜਰੂਪੇਣ ਚਾਸ਼੍ਰਮਮ੍

ਜਦੋਂ ਪਿਤਾਮਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਭਗਵਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਆਇਆ।

ਸਾ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਦ੍ਵਿਜਰੂਪੇਣ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਤਿਭਾਦ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਭੁਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਨਾਮ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍

ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਛ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਰਦਂ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਚ੍ਛਦ੍ਮਨਾਗਤਮ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।

ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਤਦਾ ਦੇਵੀਮ੍ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਕੁਲਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਰਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਭੂਧਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਹੱਸਦਿਆਂ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕੁਲ-ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਆਖਿਆ।

ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵਪਤਿਰ੍ਭਵਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਮਹਾਦੇਵੀ ਤਵ ਦਿਵ੍ਯਸੁਸ਼ੋਭਨੇ

ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡ ਲਈ, ਹੇ ਦਿਵਿਆ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇਰੇ ਸਵੈਯੰਵਰ ਵਿਚ ਹੋਵੇਗਾ।

ਆਸ੍ਥਾਯ ਰੂਪਂ ਯਤ੍ਸੌਮ੍ਯਂ ਸਮੇष੍ਯੇ ऽਹਂ ਸਹ ਤ੍ਵਯਾ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੇਵੋ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ

ਮੈਂ ਸੁਮਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।

ਜਗਾਮੇष੍ਟਂ ਤਦਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਚ ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਮੇਨਯਾ ਤੁਹਿਨਾਚਲਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਨਾ ਤੇ ਹਿਮਾਚਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਨ ਜਾਨਨ੍ਨਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍

ਪੁੱਤਰੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਸੁੰਘ ਕੇ, ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਆਪ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨਾਲ ਮੰਤਰਿਤ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ।

ਸ੍ਵਯਂਵਰਂ ਤਦਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇष੍ਵਘੋषਯਤ੍ ਅਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਵੈਯੰਵਰ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਜਨਾਰਦਨ ਹਨ, ਆਏ।

ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਭਗ ਏਵ ਚ ਤ੍ਵष੍ਟਾਰ੍ਯਮਾ ਵਿਵਸ੍ਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਯਮੋ ਵਰੁਣ ਏਵ ਚ

ਭਗਵਾਨ ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਭਾਗ, ਤਵਸ਼ਟਾ, ਆਰਯਮਾਨ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਯਮ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਵੀ ਆਏ।

ਵਾਯੁਃ ਸੋਮਸ੍ਤਥੇਸ਼ਾਨੋ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਮੁਨਯਸ੍ ਤਥਾ ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਗਰੁਡਸ੍ ਤਥਾ

ਵਾਯੂ, ਸੋਮ, ਈਸ਼ਾਨ, ਰੁਦਰ, ਮੁਨੀ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ।

ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤਥਾ ਸਾਧ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕਿਂਪੁਰੁषੋਰਗਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਨਦਾ ਵੇਦਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾਦਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਃ

ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਸਾਧਿਆ, ਦੈਤ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼, ਸੱਪ, ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਵੇਦ, ਮੰਤ੍ਰ, ਸਤੋਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਲ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।

ਨਾਗਾਸ਼੍ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਾਃ ਸੂਰ੍ਯਾਦਯੋ ਗ੍ਰਹਾਃ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤ੍ਰਯਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਂ ਤਥਾ

ਨਾਗ, ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ, ਯਜਨ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹ, ਤ੍ਰੈਤੀਸ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ ਸੌ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।

ਤ੍ਰਯਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਰਿਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਬਹਵਃ ਸੁਰਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਅਦੁੱਤੀ ਸਵੈਯੰਵਰ ਤੇ ਆਏ।

ਅਥ ਸ਼ੈਲਸੁਤਾ ਦੇਵੀ ਹੈਮਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ ਵਿਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍

ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਹਰ ਰਤਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹੀ।

ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤੈਃ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਕਿਨ੍ਨਰੈਸ਼੍ ਚ ਸੁਸ਼ੋਭਨੈਃ

ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜੋ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ। ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਕਿਨਨਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਨ।

ਬਨ੍ਦਿਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾ ਚ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸ਼ੈਲਸੁਤਾ ਤਦਾ ਸਿਤਾਤਪਤ੍ਰਂ ਰਤ੍ਨਾਂਸ਼ੁਮਿਸ਼੍ਰਿਤਂ ਚਾਵਹਤ੍ਤਥਾ

ਬਾਂਦੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਉਥੇ ਖੜੀ ਸੀ; ਚਿੱਟਾ ਛਤਰ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ।

ਮਾਲਿਨੀ ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸਂਧ੍ਯਾ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਚਾਮਰਾਸਕ੍ਤਹਸ੍ਤਾਭਿਰ੍ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਸ਼੍ ਚ ਸਂਵृਤਾ

ਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਸੰਧਿਆ ਨੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਚਕਤੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜੋ ਚਮਰ ਫੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਮਾਲਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਜਯਾ ਤਸ੍ਥੌ ਸੁਰਦ੍ਰੁਮਸਮੁਦ੍ਭਵਾਮ੍ ਵਿਜਯਾ ਵ੍ਯਜਨਂ ਗृਹ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਗਾ

ਜਯਾ ਨੇ ਦੇਵਦ੍ਰੁਮ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਵਿਜਯਾ ਪੱਖਾ ਫੜ ਕੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਸੀ।

ਮਾਲਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤਾਯਾਂ ਦੇਵਸਂਸਦਿ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ

ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਜ ਮਹਾਦੇਵ ਖੇਡ ਲਈ ਬੱਚਾ ਬਣ ਗਿਆ।

ਉਤ੍ਸਙ੍ਗਤਲਸਂਸੁਪ੍ਤੋ ਬਭੂਵ ਭਗਵਾਨ੍ਭਵਃ ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਦੇਵਾਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਉਤ੍ਸਂਗਵਰ੍ਤ੍ਤਿਨਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਭਵ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਪਏ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿਰੀਖਣ ਕੀਤਾ।

ਕੋ ऽਯਮ੍ ਅਤ੍ਰੇਤਿ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੁਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਗਤਾਃ ਵਜ੍ਰਮਾਹਾਰਯਤ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਮ੍ ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵृਤ੍ਰਹਾ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?' ਅਤੇ ਸਭ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਠਾ ਕੇ ਵਜਰ ਲਿਆ।

ਸ ਬਾਹੁਰੁਦ੍ਯਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਥੈਵ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੂਪੇਣ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਲੀਲਯਾ

ਉਹ ਹੱਥ, ਜੋ ਉਸ ਵੱਲ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਪਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।

ਵਜ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਬਾਹੁਂ ਚਾਲਯਿਤੁਂ ਤਥਾ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਤਥਾ ਸ੍ਥਿਤਃ

ਉਹ ਵਜਰ ਸੁੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਹੱਥ ਹਿਲਾ ਸਕਿਆ; ਅੱਗ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।