ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਦਨਂ ਹਸਨ੍ ਦੇਵਸ੍ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਃ ਨਯਨੇਨ ਤृਤੀਯੇਨ ਸਾਵਜ੍ਞਂ ਤਮ੍ ਅਵੈਕ੍ਸ਼ਤ

ਫਿਰ, ਮਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੀਜੇ ਅੱਖ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਰਸਕਾਰ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।

ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਜੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਮਦਨਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਅਦਹਤ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਲਲਾਪ ਕਰੁਣਂ ਰਤਿਃ

ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਮਦਨ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਰਤੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।

ਰਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਲਾਪਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ਕृਪਯਾ ਪਰਯਾ ਪ੍ਰਾਹ ਕਾਮਪਤ੍ਨੀਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ

ਰਤੀ ਦੀ ਰੋਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ, ਕਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।

ਅਮੂਰ੍ਤੋ ऽਪਿ ਧ੍ਰੁਵਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਤਿਸ੍ਤਵ ਰਤਿਕਾਲੇ ਧ੍ਰੁਵੇ ਭਦ੍ਰੇ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਭਾਵੇਂ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਯੋਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਯਦਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚ ਭਵਿਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਭृਗੋਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਾਯ ਵੈ

ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਬਣੇਗਾ, ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ—

ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਯਸ਼੍ ਚ ਸ ਪਤਿਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਦਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਕਾਮਪਤ੍ਨੀ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸਦਾ ਮੁੰਡਾ ਤੇ ਪਤੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਜਗਾਮ ਮਦਨਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਸਂਤੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾ

ਕਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਵਸੰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ।

ਤਪਸਾ ਚ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਵृषਭਧ੍ਵਜ ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਞ੍ਛਰ੍ਵੋ ਵਚਨਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਦਾ

ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਤਪस्या ਨਾਲ, ਵੱਛ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਰਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ।

ਹਿਤਾਯ ਚਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਚ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਭਗਵਾਨ੍ਭਵਃ ਤਦਾ ਹੈਮਵਤੀਂ ਦੇਵੀਮ੍ ਉਪਯੇਮੇ ਯਥਾਵਿਧਿ

ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਖੇਡ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਭਵ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ।

ਜਗਾਮ ਸ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਰੀਚ੍ਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ ਤਪੋਵਨਂ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਃ

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਰੀਚੀ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।

ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸ ਜਗਤੋ ऽਰਣੀਮ੍ ਕਿਮ੍ ਅਰ੍ਥਂ ਤਪਸਾ ਲੋਕਾਨ੍ ਸਂਤਾਪਯਸਿ ਸ਼ੈਲਜੇ

ਉਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਗਤ ਦਾ ਅਰਣੀ, ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: 'ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀਏ, ਤੂੰ ਤਪस्या ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ?'

ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਵਿਨਾਸ਼ਯ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਂਧਾਰਯੇਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਇਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ

ਮਾਤਾ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈਂ।

ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਤਿਰ੍ਭਵਃ ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵਯਂ ਕਿਙ੍ਕਰਵਾਦਿਨਃ

ਭਵ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ।

ਸ ਏਵਂ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਃ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਵਰਯਿष੍ਯਤਿ ਵਰਦੇ ਯੇਨ ਸृष੍ਟਾਸਿ ਨ ਵਿਨਾ ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾਂਬਿਕੇ

ਉਹ ਪਰਮ ਇਸ਼ਾਨ ਆਪ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣੇਗਾ, ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਅੰਬਿਕਾ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਵਰ੍ਤਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹਸ੍ ਤਵ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮੁਹੁਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍

ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ: ਉਹ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।

ਗਤੇ ਪਿਤਾਮਹੇ ਦੇਵੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਜਗਾਮਾਨੁਗ੍ਰਹਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦ੍ਵਿਜਰੂਪੇਣ ਚਾਸ਼੍ਰਮਮ੍

ਜਦੋਂ ਪਿਤਾਮਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਭਗਵਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਆਇਆ।

ਸਾ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਦ੍ਵਿਜਰੂਪੇਣ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਤਿਭਾਦ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਭੁਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਨਾਮ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍

ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਛ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਰਦਂ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਚ੍ਛਦ੍ਮਨਾਗਤਮ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।

ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਤਦਾ ਦੇਵੀਮ੍ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਕੁਲਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਰਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਭੂਧਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਹੱਸਦਿਆਂ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕੁਲ-ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਆਖਿਆ।

ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵਪਤਿਰ੍ਭਵਃ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਮਹਾਦੇਵੀ ਤਵ ਦਿਵ੍ਯਸੁਸ਼ੋਭਨੇ

ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡ ਲਈ, ਹੇ ਦਿਵਿਆ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇਰੇ ਸਵੈਯੰਵਰ ਵਿਚ ਹੋਵੇਗਾ।

ਆਸ੍ਥਾਯ ਰੂਪਂ ਯਤ੍ਸੌਮ੍ਯਂ ਸਮੇष੍ਯੇ ऽਹਂ ਸਹ ਤ੍ਵਯਾ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੇਵੋ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ

ਮੈਂ ਸੁਮਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।

ਜਗਾਮੇष੍ਟਂ ਤਦਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਚ ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਮੇਨਯਾ ਤੁਹਿਨਾਚਲਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਨਾ ਤੇ ਹਿਮਾਚਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਨ ਜਾਨਨ੍ਨਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍

ਪੁੱਤਰੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਸੁੰਘ ਕੇ, ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਆਪ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨਾਲ ਮੰਤਰਿਤ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ।

ਸ੍ਵਯਂਵਰਂ ਤਦਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇष੍ਵਘੋषਯਤ੍ ਅਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਵੈਯੰਵਰ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਜਨਾਰਦਨ ਹਨ, ਆਏ।

ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਭਗ ਏਵ ਚ ਤ੍ਵष੍ਟਾਰ੍ਯਮਾ ਵਿਵਸ੍ਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਯਮੋ ਵਰੁਣ ਏਵ ਚ

ਭਗਵਾਨ ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਭਾਗ, ਤਵਸ਼ਟਾ, ਆਰਯਮਾਨ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਯਮ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਵੀ ਆਏ।

ਵਾਯੁਃ ਸੋਮਸ੍ਤਥੇਸ਼ਾਨੋ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਮੁਨਯਸ੍ ਤਥਾ ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਗਰੁਡਸ੍ ਤਥਾ

ਵਾਯੂ, ਸੋਮ, ਈਸ਼ਾਨ, ਰੁਦਰ, ਮੁਨੀ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ।

ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤਥਾ ਸਾਧ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕਿਂਪੁਰੁषੋਰਗਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਨਦਾ ਵੇਦਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾਦਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਃ

ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਸਾਧਿਆ, ਦੈਤ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼, ਸੱਪ, ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਵੇਦ, ਮੰਤ੍ਰ, ਸਤੋਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਲ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।

ਨਾਗਾਸ਼੍ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਾਃ ਸੂਰ੍ਯਾਦਯੋ ਗ੍ਰਹਾਃ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤ੍ਰਯਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਂ ਤਥਾ

ਨਾਗ, ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ, ਯਜਨ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹ, ਤ੍ਰੈਤੀਸ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ ਸੌ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।

ਤ੍ਰਯਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਰਿਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਬਹਵਃ ਸੁਰਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਅਦੁੱਤੀ ਸਵੈਯੰਵਰ ਤੇ ਆਏ।