ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਲੀਲਯੈਵ ਮਹਾਸੇਨਃ ਪ੍ਰਬਲਂ ਤਾਰਕਾਸੁਰਮ੍ ਬਾਲੋ ऽਪਿ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯੈਕੋ ਦੇਵਾਨ੍ ਸਂਤਾਰਯਿष੍ਯਤਿ

ਮਹਾਸੇਨਾ, ਜੋ ਕਿ ਬਚਾ ਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਮਾਰ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਵੇਗਾ।

ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਸ੍ ਤਦਾ ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ ਤਥਾ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ ਦੇਵੈਰ੍ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮ੍

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਮੇਰੋਃ ਸ਼ਿਖਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਮਰਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸੁਵ੍ਰਤਃ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰੋ ऽਪਿ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ

ਮੇਰੂ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨੇਕ ਵਿਰਤੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸ੍ਮਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸ੍ਮਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਯਾਦ ਹੋਇਆ।

ਰਤ੍ਯਾ ਸਮਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸਸ਼ਕ੍ਰਮਾਹ ਤਂ ਜੀਵਂ ਜਗਜ੍ਜੀਵੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਉਸ ਜੀਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।

ਸ੍ਮृਤੋ ਯਦ੍ਭਵਤਾ ਜੀਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਹਂ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਨ੍ਮੇ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਂ ਤਮਾਹ ਸੁਰਪੂਜਿਤਃ

ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਜੀਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਦੱਸ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਖਿਆ।

ਤਮ੍ ਆਹ ਭਗਵਾਞ੍ਛਕ੍ਰਃ ਸਂਭਾਵ੍ਯ ਮਕਰਧ੍ਵਜਮ੍ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣਾਂਬਿਕਾਮਦ੍ਯ ਸਂਯੋਜਯ ਯਥਾਸੁਖਮ੍

ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਮਕਰਧਵਜ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਖਿਆ: 'ਅੱਜ, ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਾ ਦੇ।'

ਤਯਾ ਸ ਰਮਤੇ ਯੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਮਾਰ੍ਗਸ੍ਵ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਰਤ੍ਯਾਨਯਾ ਸਹ

ਜਿਸ ਰਾਹ ਰਾਹੀਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲ।

ਸੋ ऽਪਿ ਤੁष੍ਟੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ੁਭਾਂ ਗਤਿਮ੍ ਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤਾਂ ਗਿਰਿਜਾਮੁਮਾਮ੍

ਫਿਰ, ਮਹਾਦੇਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਦਸ਼ਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਰਿਜਾ ਉਮਾ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍ ਦੇਵਦੇਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਯਾ ਸਹ

ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।

ਗਤ੍ਵਾ ਤਦਾਸ਼੍ਰਯੇ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸਹ ਰਤ੍ਯਾ ਮਹਾਬਲਃ ਵਸਂਤੇਨ ਸਹਾਯੇਨ ਦੇਵਂ ਯੋਕ੍ਤੁਮਨਾ ਭਵਤ੍

ਫਿਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਵਸੰਤ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।

ਤਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਦਨਂ ਹਸਨ੍ ਦੇਵਸ੍ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਃ ਨਯਨੇਨ ਤृਤੀਯੇਨ ਸਾਵਜ੍ਞਂ ਤਮ੍ ਅਵੈਕ੍ਸ਼ਤ

ਫਿਰ, ਮਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੀਜੇ ਅੱਖ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਰਸਕਾਰ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।

ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਜੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਮਦਨਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਅਦਹਤ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਲਲਾਪ ਕਰੁਣਂ ਰਤਿਃ

ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਮਦਨ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਰਤੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।

ਰਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਲਾਪਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ਕृਪਯਾ ਪਰਯਾ ਪ੍ਰਾਹ ਕਾਮਪਤ੍ਨੀਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ

ਰਤੀ ਦੀ ਰੋਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ, ਕਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।

ਅਮੂਰ੍ਤੋ ऽਪਿ ਧ੍ਰੁਵਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਤਿਸ੍ਤਵ ਰਤਿਕਾਲੇ ਧ੍ਰੁਵੇ ਭਦ੍ਰੇ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਭਾਵੇਂ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਯੋਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਯਦਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚ ਭਵਿਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਭृਗੋਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਾਯ ਵੈ

ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਬਣੇਗਾ, ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ—

ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਯਸ਼੍ ਚ ਸ ਪਤਿਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਦਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਕਾਮਪਤ੍ਨੀ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸਦਾ ਮੁੰਡਾ ਤੇ ਪਤੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਜਗਾਮ ਮਦਨਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਸਂਤੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾ

ਕਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਵਸੰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ।

ਤਪਸਾ ਚ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਵृषਭਧ੍ਵਜ ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਞ੍ਛਰ੍ਵੋ ਵਚਨਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਦਾ

ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਤਪस्या ਨਾਲ, ਵੱਛ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਰਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ।

ਹਿਤਾਯ ਚਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਚ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਭਗਵਾਨ੍ਭਵਃ ਤਦਾ ਹੈਮਵਤੀਂ ਦੇਵੀਮ੍ ਉਪਯੇਮੇ ਯਥਾਵਿਧਿ

ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਖੇਡ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਭਵ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ।

ਜਗਾਮ ਸ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਰੀਚ੍ਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ ਤਪੋਵਨਂ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਃ

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਰੀਚੀ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।

ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸ ਜਗਤੋ ऽਰਣੀਮ੍ ਕਿਮ੍ ਅਰ੍ਥਂ ਤਪਸਾ ਲੋਕਾਨ੍ ਸਂਤਾਪਯਸਿ ਸ਼ੈਲਜੇ

ਉਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜਗਤ ਦਾ ਅਰਣੀ, ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: 'ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀਏ, ਤੂੰ ਤਪस्या ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ?'

ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਵਿਨਾਸ਼ਯ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਂਧਾਰਯੇਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਇਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ

ਮਾਤਾ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈਂ।

ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਤਿਰ੍ਭਵਃ ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵਯਂ ਕਿਙ੍ਕਰਵਾਦਿਨਃ

ਭਵ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ।

ਸ ਏਵਂ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਃ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਵਰਯਿष੍ਯਤਿ ਵਰਦੇ ਯੇਨ ਸृष੍ਟਾਸਿ ਨ ਵਿਨਾ ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾਂਬਿਕੇ

ਉਹ ਪਰਮ ਇਸ਼ਾਨ ਆਪ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣੇਗਾ, ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਅੰਬਿਕਾ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਵਰ੍ਤਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹਸ੍ ਤਵ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮੁਹੁਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍

ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ: ਉਹ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।

ਗਤੇ ਪਿਤਾਮਹੇ ਦੇਵੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਜਗਾਮਾਨੁਗ੍ਰਹਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦ੍ਵਿਜਰੂਪੇਣ ਚਾਸ਼੍ਰਮਮ੍

ਜਦੋਂ ਪਿਤਾਮਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਭਗਵਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਆਇਆ।

ਸਾ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਦ੍ਵਿਜਰੂਪੇਣ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਤਿਭਾਦ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਭੁਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਨਾਮ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍

ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਛ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਰਦਂ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਚ੍ਛਦ੍ਮਨਾਗਤਮ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।

ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਤਦਾ ਦੇਵੀਮ੍ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਕੁਲਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਰਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਭੂਧਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਹੱਸਦਿਆਂ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕੁਲ-ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਆਖਿਆ।