ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਮੋਘਾਨਿ ਆਯੁਧਾਨ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਿਰੋ ਵਰ ਤਾਨਿ ਮੋਘਾਨਿ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਦਮਰਦ੍ਵਿषਃ

ਹੇ ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਡੇ ਜੋ ਅਟੱਲ ਹਥਿਆਰ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦ੍ਵਿਗੁਣਾਨਿ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਯੋਧਿਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤੇਨਾਪਿ ਨ ਚ ਸੂਦਿਤਃ

ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਾ ਸਕਿਆ।

ਯਸ੍ਤੇਨਾਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ ਕਥਮਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤੇ ਸਮਰੇ ऽਗ੍ਰਤਃ

ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਵੇਂ ਖੜੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?

ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਸ੍ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਜੀਵਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸੁਰਾਧਿਪੈਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਚ ਵਿਭੁਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਹ ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਰ ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਜੀਵ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਸੋ ऽਪਿ ਤਸ੍ਯ ਮੁਖਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਯਾਤ੍ਪ੍ਰਣਤਾਰ੍ਤਿਹਾ ਦੇਵੈਰਸ਼ੇषੈਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਜੀਵਮਾਹ ਪਿਤਾਮਹਃ

ਉਸ ਨੇ ਜੀਵ ਦੀ ਗੱਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਜਾਨੇ ਵੋ ऽਰ੍ਤਿਂ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤਥਾਪਿ ਸ਼ृਣੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਯਾ ਦੇਵੀ ਸਤੀ ਰੁਦ੍ਰਾਙ੍ਗਸਂਭਵਾ

ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦੁੱਖ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਪਰ ਹੁਣ ਸੁਣੋ। ਜੋ ਦੇਵੀ ਸਤੀ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦਕਸ਼ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ—

ਉਮਾ ਹੈਮਵਤੀ ਜਜ੍ਞੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਾ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵੇਹ ਰੂਪੇਣ ਯੂਯਂ ਦੇਵਾਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਉਮਾ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਜੰਮੀ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੈ; ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਹੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ—

ਵਿਭੋਰ੍ਯਤਧ੍ਵਮਾਕ੍ਰष੍ਟੁਂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਨੋ ਮਹਤ੍ ਤਯੋਰ੍ਯੋਗੇਨ ਸਮ੍ਭੂਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਧਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮੱਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਸਕੰਦ ਜਨਮਿਆ।

षਡਾਸ੍ਯੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭੁਜਃ ਸੇਨਾਨੀਃ ਪਾਵਕਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ੍ਵਾਹੇਯਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ਼੍ ਚ ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਸ਼ਰਧਾਮਜਃ

ਉਹ ਛੇ ਮੂੰਹਾਂ, ਬਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਸਵਾਹਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਾਰਤਿਕੇਯ, ਗੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਸਰਕੰਡਿਆਂ ਦੇ ਥਾਂ ਜਨਮਿਆ।

ਦੇਵਃ ਸ਼ਾਖੋ ਵਿਸ਼ਾਖਸ਼੍ ਚ ਨੈਗਮੇਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਸੇਨਾਪਤਿਃ ਕੁਮਾਰਾਖ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਃ

ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਾਖਾ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਨੈਗਮੇਸ਼ਾ, ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਕੁਮਾਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।

ਲੀਲਯੈਵ ਮਹਾਸੇਨਃ ਪ੍ਰਬਲਂ ਤਾਰਕਾਸੁਰਮ੍ ਬਾਲੋ ऽਪਿ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯੈਕੋ ਦੇਵਾਨ੍ ਸਂਤਾਰਯਿष੍ਯਤਿ

ਮਹਾਸੇਨਾ, ਜੋ ਕਿ ਬਚਾ ਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਮਾਰ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਵੇਗਾ।

ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਸ੍ ਤਦਾ ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ ਤਥਾ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ ਦੇਵੈਰ੍ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮ੍

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਮੇਰੋਃ ਸ਼ਿਖਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਮਰਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸੁਵ੍ਰਤਃ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰੋ ऽਪਿ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ

ਮੇਰੂ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨੇਕ ਵਿਰਤੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸ੍ਮਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸ੍ਮਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਯਾਦ ਹੋਇਆ।

ਰਤ੍ਯਾ ਸਮਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਸਸ਼ਕ੍ਰਮਾਹ ਤਂ ਜੀਵਂ ਜਗਜ੍ਜੀਵੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਉਸ ਜੀਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।

ਸ੍ਮृਤੋ ਯਦ੍ਭਵਤਾ ਜੀਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਹਂ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਨ੍ਮੇ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਂ ਤਮਾਹ ਸੁਰਪੂਜਿਤਃ

ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਜੀਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਦੱਸ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਖਿਆ।

ਤਮ੍ ਆਹ ਭਗਵਾਞ੍ਛਕ੍ਰਃ ਸਂਭਾਵ੍ਯ ਮਕਰਧ੍ਵਜਮ੍ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣਾਂਬਿਕਾਮਦ੍ਯ ਸਂਯੋਜਯ ਯਥਾਸੁਖਮ੍

ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਮਕਰਧਵਜ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਖਿਆ: 'ਅੱਜ, ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਾ ਦੇ।'

ਤਯਾ ਸ ਰਮਤੇ ਯੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਮਾਰ੍ਗਸ੍ਵ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਰਤ੍ਯਾਨਯਾ ਸਹ

ਜਿਸ ਰਾਹ ਰਾਹੀਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲ।

ਸੋ ऽਪਿ ਤੁष੍ਟੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ੁਭਾਂ ਗਤਿਮ੍ ਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤਾਂ ਗਿਰਿਜਾਮੁਮਾਮ੍

ਫਿਰ, ਮਹਾਦੇਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਦਸ਼ਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਰਿਜਾ ਉਮਾ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍ ਦੇਵਦੇਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਯਾ ਸਹ

ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।

ਗਤ੍ਵਾ ਤਦਾਸ਼੍ਰਯੇ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸਹ ਰਤ੍ਯਾ ਮਹਾਬਲਃ ਵਸਂਤੇਨ ਸਹਾਯੇਨ ਦੇਵਂ ਯੋਕ੍ਤੁਮਨਾ ਭਵਤ੍

ਫਿਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਵਸੰਤ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।

ਤਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਦਨਂ ਹਸਨ੍ ਦੇਵਸ੍ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਃ ਨਯਨੇਨ ਤृਤੀਯੇਨ ਸਾਵਜ੍ਞਂ ਤਮ੍ ਅਵੈਕ੍ਸ਼ਤ

ਫਿਰ, ਮਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੀਜੇ ਅੱਖ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਰਸਕਾਰ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।

ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਜੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ ਮਦਨਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਅਦਹਤ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਲਲਾਪ ਕਰੁਣਂ ਰਤਿਃ

ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਮਦਨ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਰਤੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।

ਰਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਲਾਪਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ਕृਪਯਾ ਪਰਯਾ ਪ੍ਰਾਹ ਕਾਮਪਤ੍ਨੀਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ

ਰਤੀ ਦੀ ਰੋਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ, ਕਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।

ਅਮੂਰ੍ਤੋ ऽਪਿ ਧ੍ਰੁਵਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਤਿਸ੍ਤਵ ਰਤਿਕਾਲੇ ਧ੍ਰੁਵੇ ਭਦ੍ਰੇ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਭਾਵੇਂ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਯੋਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਯਦਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚ ਭਵਿਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਭृਗੋਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਾਯ ਵੈ

ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਬਣੇਗਾ, ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ—

ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਯਸ਼੍ ਚ ਸ ਪਤਿਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਦਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਕਾਮਪਤ੍ਨੀ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸਦਾ ਮੁੰਡਾ ਤੇ ਪਤੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਜਗਾਮ ਮਦਨਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਸਂਤੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾ

ਕਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਵਸੰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ।

ਤਪਸਾ ਚ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਵृषਭਧ੍ਵਜ ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਞ੍ਛਰ੍ਵੋ ਵਚਨਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਦਾ

ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਤਪस्या ਨਾਲ, ਵੱਛ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਰਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ।

ਹਿਤਾਯ ਚਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਚ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਭਗਵਾਨ੍ਭਵਃ ਤਦਾ ਹੈਮਵਤੀਂ ਦੇਵੀਮ੍ ਉਪਯੇਮੇ ਯਥਾਵਿਧਿ

ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਖੇਡ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਭਵ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ।