ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ ਚ ਧਰ੍षਿਤਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਤ੍ਰਿਧਾਭੂਤਂ ਪ੍ਰਭੋਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕੋਟਿਪ੍ਰਸਙ੍ਗਾਦ੍ ਵੈ ਚਿਛੇਦ ਚ ਸ਼ਿਰਃ ਪ੍ਰਭੋਃ

ਉਸ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤਿੰਨ ਥਾਂ ਤੋਂ ਟੁੱਟ ਗਿਆ; ਸ਼ਾਰੰਗ ਦੇ ਕੋਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ।

ਛਿਨ੍ਨਂ ਚ ਨਿਪਪਾਤਾਸੁ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਸਾਤਲੇ ਵਾਯੁਨਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਣਜੇਨ ਪਿਨਾਕਿਨਾ

ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਹਵਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਪਿਨਾਕੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।

ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਦਾ ਚੈਵ ਤਦੀਯਾਹਵਨੀਯਕਮ੍ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਧ੍ਵਸ੍ਤਕਲਸ਼ਂ ਭਗ੍ਨਯੂਪਂ ਸਤੋਰਣਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਕਲਸ਼ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਯੂਪ ਵੀ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਦਰਵਾਜਾ ਵੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ।

ਪ੍ਰਦੀਪਿਤਮਹਾਸ਼ਾਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੋ ऽਪਿ ਦੁਦ੍ਰੁਵੇ ਤਂ ਤਦਾ ਮृਗਰੂਪੇਣ ਧਾਵਨ੍ਤਂ ਗਗਨਂ ਪ੍ਰਤਿ

ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਹਾਲ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਯਜਨ ਵੀ ਡਰ ਕੇ, ਮਿਰਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।

ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਸਮਾਧਾਯ ਵਿਸ਼ਿਰਸ੍ਕਮਥਾਕਰੋਤ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਂ ਧਰ੍ਮਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਚ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍

ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਧਰਮ ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਅਰਿष੍ਟਨੇਮਿਨਂ ਵੀਰੋ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਮੁਨਿਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਸਂ ਚੈਵ ਕृष੍ਣਾਸ਼੍ਵਂ ਚ ਮਹਾਬਲਃ

ਮਹਾਬਲੀ ਵੀਰ ਨੇ ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅੰਗਿਰਸ ਮੁਨੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਜਘਾਨ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਾਦੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਚੈਵ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍ ਚਿਛੇਦ ਚ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਦਾਹਾਗ੍ਨੌ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਉਸ ਨੇ ਯਸ਼ਸਵੀ ਦਕਸ਼ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।

ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਨਾਸਾਗ੍ਰਂ ਦੇਵਮਾਤੁਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਨਿਕृਤ੍ਯ ਕਰਜਾਗ੍ਰੇਣ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍

ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਕੋਣ ਨਾਲ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਨੱਕ ਦਾ ਅੱਗਾ ਤੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾ ਦਾ ਵੀ ਅੱਗਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।

ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵृਤੋ ਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਥਾਨੇ ਯਥਾ ਭਵਃ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਃ

ਉਹ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਰਘਟ ਵਿਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਭਵ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਭਦ੍ਰਮਾਹ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਪ੍ਰਣਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਅਲਂ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਵੈ ਭਦ੍ਰ ਨष੍ਟਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਵੌਕਸਃ

ਮਹਾ ਤੇਜਸਵੀ, ਨਮਨ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਕੇ, ਸੁਖ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: 'ਹੁਣ ਕ੍ਰੋਧ ਬਸ, ਭਦਰ; ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।'

ਪ੍ਰਸੀਦ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰੋਮਜੈਃ ਸਹ ਸੁਵ੍ਰਤ ਸੋ ऽਪਿ ਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ

'ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਰੋਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਓ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ।' ਤੇ ਭਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ।

ਸ਼ਮਂ ਜਗਾਮ ਸ਼ਨਕੈਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ ਦੇਵੋ ऽਪਿ ਤਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵृषਧ੍ਵਜਃ

ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਗਈ; ਭਗਵਾਨ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਵੀ ਉਸ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਠੰਢੇ ਮਨ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।

ਸਗਣਃ ਸਰ੍ਵਦਃ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਦੇਵੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਵਃ

ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂ-ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਰਵ, ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮੰਗਣ ਤੇ ਆਇਆ।

ਹਤਾਨਾਂ ਚ ਤਦਾ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਤਨੁਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਭ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਿਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਿਰ ਵੀ।

ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਵਾਗੀਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਸਾਗ੍ਰਂ ਦੇਵਮਾਤੁਸ੍ਤਥੈਵ ਚ

ਮਹਾਂ-ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਕਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਵਾਗੀਸ਼ੀ ਨੂੰ ਤੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਨੱਕ ਦਾ ਅੱਗਾ ਮੁੜ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।

ਨष੍ਟਾਨਾਂ ਜੀਵਿਤਂ ਚੈਵ ਵਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਧ੍ਵਸ੍ਤਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਾਰੇ ਗਏਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ ਵੀ; ਦਕਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦਿੱਤਾ।

ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵੈ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਲੀਲਯਾ ਚ ਮਹਾਨ੍ ਭਵਃ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ऽਪਿ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਸ਼੍ ਚ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ

ਮਹਾਂ ਭਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਦਕਸ਼ ਲਈ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ; ਦਕਸ਼, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਠ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤੁष੍ਟਾਵ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਦਾਯ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਵਰਾਨ੍

ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਤੋਂ, ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ ਦਿੱਤੇ।

ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਦਕਸ਼ ਨੂੰ ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀਤਾ ਦਿੱਤੀ; ਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ।

ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪृਥਕ੍ਪृਥਗਜੋਦ੍ਭਵਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਵੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਹਰੇਕ ਨੇ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ।

ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਨੀਲਕਣ੍ਠਂ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍ ਤਾਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਅਨੁਗृਹ੍ਯੈਵ ਭਵੋ ऽਪ੍ਯਨ੍ਤਰਧੀਯਤ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੀਲਕੰਠ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ; ਭਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਕੇ, ਆਪ ਲੁਕ ਗਿਆ।

ਕਥਂ ਹਿਮਵਤਃ ਪੁਤ੍ਰੀ ਬਭੂਵਾਂਬਾ ਸਤੀ ਸ਼ੁਭਾ ਕਥਂ ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ ਪਤਿਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਸ਼ੁਭਾ ਸਤੀ, ਕਿਵੇਂ ਜਨਮੀ? ਤੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀ?

ਸਾ ਮੇਨਾਤਨੁਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯੈਵ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ ਤਦਾ ਹੈਮਵਤੀ ਜਜ੍ਞੇ ਤਪਸਾ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਉਹ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੇਨਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਤਪ ਨਾਲ ਜਨਮੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।

ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਚ ਗਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇ ਚ ਤਦਾ ਵਰ੍षੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਹੈਮਵਤੀ ਸ਼ੁਭਾ

ਪਹਾੜ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜਨਮ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ; ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਸ਼ੁਭਾ ਧੀ—

ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਅਨੁਜਾ ਚ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ ਅਨ੍ਯਾ ਚ ਦੇਵੀ ਹ੍ਯਨੁਜਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇ ਨਮਸ੍ਕृਤਾ

ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਸੀ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਤਪ ਕੀਤਾ।

ऋषਯਸ਼੍ ਚ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ ਤਪਸਾ ਦੇਵੀਂ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਹਾਂ-ਪ੍ਰਭੂ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰਿਆ।

ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਹ੍ਯਪਰ੍ਣਾ ਹ੍ਯਨੁਜਾ ਚੈਕਪਰ੍ਣਾ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ ਤृਤੀਯਾ ਚ ਵਰਾਰੋਹਾ ਤਥਾ ਚੈਵੈਕਪਾਟਲਾ

ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਅਪਰਣਾ ਸੀ, ਛੋਟੀ ਏਕਪਰਣਾ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ; ਤੀਜੀ ਵਰਾ-ਰੋਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਏਕਪਾਟਲਾ ਵੀ।

ਤਪਸਾ ਚ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਵਸ਼ੀਕृਤੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਪਤਿਰ੍ਭਵਃ

ਮਹਾਂ-ਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਤਾਰਕੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵਃ ਤਾਰਾਤ੍ਮਜੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬਭੂਵ ਦਿਤਿਨਨ੍ਦਨਃ

ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਤਾਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤਾਰਕ ਨਾਮ ਦਾ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਦਿਤੀ ਦਾ ਚਮਕਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।