ਅਗ੍ਨਯੋ ਨੈਵ ਦੀਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਚ ਦੀਪ੍ਯਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ ਚ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨ ਦੇਵਾ ਨ ਚ ਦਾਨਵਾਃ
ਅੱਗਾਂ ਨਹੀਂ ਭੜਕੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ; ਗ੍ਰਹਿ ਚਾਨਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਨਾ ਦਾਨਵ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੈਵ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਰੋਮਜੈਃ ਸਹਿਤੋ ਭਦ੍ਰਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵਚਾਪਰਃ
ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ 'ਚ, ਭਗਵਾਨ ਭਦ੍ਰਾ ਭੈਰਵਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਯਜਨ ਥਾਂ 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ।
ਉਵਾਚ ਭਦ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਚਾਮਿਤਤੇਜਸਮ੍ ਸਂਪਰ੍ਕਾਦੇਵ ਦਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯ ਮੁਨੀਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ ਪਿਨਾਕਿਨਾ
ਭਗਵਾਨ ਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਤੇਜ ਅਮਿਤ ਹੈ, ਆਖਿਆ: 'ਪਿਨਾਕੀ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਦਕ੍ਸ਼, ਤੂੰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ—'
ਦਗ੍ਧੁਂ ਸਂਪ੍ਰੇषਿਤਸ਼੍ ਚਾਹਂ ਭਵਨ੍ਤਂ ਸਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰੈਃ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਸ਼ਾਲਾਂ ਤਾਂ ਦਦਾਹ ਗਣਪੁਙ੍ਗਵਃ
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਯਜਨ ਹਾਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਸ਼੍ ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਯੂਪਾਨੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ ਪ੍ਰਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾ ਸਹ ਹੋਤ੍ਰਾ ਚ ਦਗ੍ਧਂ ਚੈਵ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਯਜਨ ਦੇ ਥੰਮ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗੇ; ਤੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹੋਤਰ ਵੀ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਾੜੇ ਗਏ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗਣਪਾਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਰੋਤਸਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੋਦ੍ਯਚ੍ਛਤਃ ਕਰਮ੍
ਗਣਾਂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ 'ਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਉਠਿਆ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵ੍ਯष੍ਟਮ੍ਭਯਦ੍ ਅਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ ਭਗਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰੇ ਚੋਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਕਰਜਾਗ੍ਰੇਣ ਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਨਿੜਰ ਨੇ ਉਸ ਹੱਥ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ; ਭਾਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਆਖਰੀ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ 'ਚ ਉਖਾੜ ਲੀਆਂ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਪੂष੍ਣਸ਼੍ਚੈਵਂ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ ਤਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਂ ਦੇਵਂ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਲੀਲਯਾ
ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਤੇ ਪੈਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਖੇਡ-ਖੇਡ 'ਚ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਘਰ੍षਯਾਮਾਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਚਿਛੇਦ ਚ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੋਃ
ਭਗਵਾਨ ਵੀਰਭਦ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪੀਸਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਸਿਰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਹਸ੍ਤਦ੍ਵਯਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਿਹ੍ਵਾਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਲੀਲਯਾ ਜਘਾਨ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਾਦੇਨ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਜੀਭ ਵੀ ਖੇਡ-ਖੇਡ 'ਚ ਉਖਾੜ ਲਈ; ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਨੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਯਮਸ੍ਯ ਦਣ੍ਡਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਚਿਛੇਦ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ਜਘਾਨ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪ ਯਮ ਦਾ ਦੰਡ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸੁਰਾਨੇਵਂ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯਾਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਤ੍ਰਯਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਂ ਤੇषਾਂ ਤ੍ਰਿਸਾਹਸ੍ਰਂ ਚ ਲੀਲਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੈਂਤੀ ਦੇਵਤੇ, ਤਿੰਨ ਸੌ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤ੍ਰਯਂ ਚੈਵ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਜਘਾਨ ਚ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਾਨ੍ ਦੇਵੋ ऽਸੌ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਯੁੱਧ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਜਘਾਨ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਃ ਖਡ੍ਗਮੁष੍ਟ੍ਯਾਦਿਸਾਯਕੈਃ ਅਥ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਮ੍ ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮੂਰ੍ਛਿਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਤਲਵਾਰ, ਮੁੱਠੀਆਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਮਾਰਿਆ; ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਚਕਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਗਿਆ।
ਯੁਯੋਧ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੇਨ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਸਹ ਮਾਧਵਃ ਤਯੋਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਘੋਰਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਮਾਧਵ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ; ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯੋਗਬਲਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਦੇਹਾਃ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਨੇਕਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਹਸ੍ਤਾ ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾਸ਼੍ ਚ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਪਿ ਦੇਵੋ ऽਸੌ ਨਾਰਾਯਣਸਮਪ੍ਰਭਾਨ੍
ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰੂਪ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਸਭ ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਗਦਯਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਤਤਸ਼੍ਚੋਰਸਿ ਤਂ ਦੇਵਂ ਲੀਲਯੈਵ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਉਸ ਦੇਵ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਵੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪਪਾਤ ਚ ਤਦਾ ਭੂਮੌ ਵਿਸਂਜ੍ਞਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਯ ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਫਿਰ ਉੱਠ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਚਕਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਅਤਿष੍ਠਤ੍ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਂ ਚ ਯਦ੍ਰੌਦ੍ਰਂ ਕਾਲਾਦਿਤ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਵਡਾ ਪੁਰਖ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ; ਉਸ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਚਕਰ ਕਾਲ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵ੍ਯष੍ਟਮ੍ਭਯਦ੍ ਅਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਕਰਸ੍ਥਂ ਨ ਚਚਾਲ ਸਃ ਅਤਿष੍ਠਤ੍ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ृਙ੍ਗਵਾਨਿਵ ਨਿਸ਼੍ਚਲਃ
ਅਡੋਲ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਚਕਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਉਹ ਚਕਰ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਰੋਕ ਤੋਂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ ਚ ਧਰ੍षਿਤਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਤ੍ਰਿਧਾਭੂਤਂ ਪ੍ਰਭੋਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕੋਟਿਪ੍ਰਸਙ੍ਗਾਦ੍ ਵੈ ਚਿਛੇਦ ਚ ਸ਼ਿਰਃ ਪ੍ਰਭੋਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤਿੰਨ ਥਾਂ ਤੋਂ ਟੁੱਟ ਗਿਆ; ਸ਼ਾਰੰਗ ਦੇ ਕੋਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ।
ਛਿਨ੍ਨਂ ਚ ਨਿਪਪਾਤਾਸੁ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਸਾਤਲੇ ਵਾਯੁਨਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਣਜੇਨ ਪਿਨਾਕਿਨਾ
ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਹਵਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਪਿਨਾਕੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਦਾ ਚੈਵ ਤਦੀਯਾਹਵਨੀਯਕਮ੍ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਧ੍ਵਸ੍ਤਕਲਸ਼ਂ ਭਗ੍ਨਯੂਪਂ ਸਤੋਰਣਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਕਲਸ਼ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਯੂਪ ਵੀ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਦਰਵਾਜਾ ਵੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦੀਪਿਤਮਹਾਸ਼ਾਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੋ ऽਪਿ ਦੁਦ੍ਰੁਵੇ ਤਂ ਤਦਾ ਮृਗਰੂਪੇਣ ਧਾਵਨ੍ਤਂ ਗਗਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਹਾਲ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਯਜਨ ਵੀ ਡਰ ਕੇ, ਮਿਰਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਸਮਾਧਾਯ ਵਿਸ਼ਿਰਸ੍ਕਮਥਾਕਰੋਤ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਂ ਧਰ੍ਮਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਚ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਧਰਮ ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰਿष੍ਟਨੇਮਿਨਂ ਵੀਰੋ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਮੁਨਿਮ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਸਂ ਚੈਵ ਕृष੍ਣਾਸ਼੍ਵਂ ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਾਬਲੀ ਵੀਰ ਨੇ ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅੰਗਿਰਸ ਮੁਨੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਘਾਨ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਾਦੇਨ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਚੈਵ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍ ਚਿਛੇਦ ਚ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਦਾਹਾਗ੍ਨੌ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਯਸ਼ਸਵੀ ਦਕਸ਼ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਨਾਸਾਗ੍ਰਂ ਦੇਵਮਾਤੁਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਨਿਕृਤ੍ਯ ਕਰਜਾਗ੍ਰੇਣ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਕੋਣ ਨਾਲ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਨੱਕ ਦਾ ਅੱਗਾ ਤੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾ ਦਾ ਵੀ ਅੱਗਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵृਤੋ ਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਥਾਨੇ ਯਥਾ ਭਵਃ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਃ
ਉਹ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਰਘਟ ਵਿਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਭਵ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।