ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਜੇਨੈਵ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਹਵਿषਾ ਸੁਰਾਃ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਮਾਯਯਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਵੈ
ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਹਵਨ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਧੀਚਵਚਨਾਤ੍ ਕਥਂ ਭੇਜੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਦਧੀਚਿ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ?
ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞੇ ਸੁਵਿਪੁਲੇ ਦੇਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੋਗਮਾਨ੍ ਦਦਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮੁਨਿਗਣਾਨ੍ ਅਪਿ
ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਭਦ੍ਰੋ ਨਾਮ ਗਣਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰੇषਿਤਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ਵਿਪ੍ਰਯੋਗੇਨ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵੈ ਦੁਃਸਹੇਨੈਵ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਭਦ੍ਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਗਰੁੱਪ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਅਸਹਿਣ ਯਾਦ ਵਿਚ, ਭਗਤੋ, ਭੇਜਿਆ।
ਸੋ ऽਸृਜਦ੍ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਗਣੇਸ਼ਾਨ੍ਰੋਮਜਾਞ੍ਛੁਭਾਨ੍ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਰਥਂ ਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੁਭ ਗਣਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ; ਭਦ੍ਰਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਗਣਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਗਨ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਯਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਰ੍ਭਗਵਾਨਜਃ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਸ਼੍ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਪਾਣਯਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਭਗਵਾਨ ਅਜੋ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਣਪਤੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਤੋ ਭਦ੍ਰੈਸ੍ ਤਮਨ੍ਵਯੁਰਥੋ ਸੁਰਾਃ ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਹੇਮਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ
ਦੇਵਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਭ ਮਾਨਾ ਵਾਲੀਆਂ ਉਡਦੀਆਂ ਰਥਾਂ 'ਚ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ।
ਯਜ੍ਞਵਾਟਸ੍ ਤਥਾ ਤਸ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਸਮੀਪਤਃ ਤਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਚੈਵ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ੁਭਂ ਕਨਖਲਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਥੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਯਜਨ ਦਾ ਥਾਂ ਸੀ; ਤੇ ਉਸ ਇਲਾਕੇ 'ਚ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੋ, ਕਨਖਲ ਨਾਮਕ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਥਾਂ ਸੀ।
ਦਗ੍ਧੁਂ ਵੈ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ਼੍ਚਾਸੌ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ਤਦੋਤ੍ਪਾਤੋ ਬਭੂਵਾਥ ਲੋਕਾਨਾਂ ਭਯਸ਼ਂਸਨਃ
ਫਿਰ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਯਜਨ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਗਿਆ; ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਡਰਾਉਣੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ ਚ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਪ੍ਰਚਕਮ੍ਪੇ ਵਸੁਂਧਰਾ ਮਰੁਤਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਘੂਰ੍ਣਨ੍ਤ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਮਕਰਾਲਯਃ
ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਘਰ ਵੀ ਹਲਚਲ 'ਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਗ੍ਨਯੋ ਨੈਵ ਦੀਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਚ ਦੀਪ੍ਯਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ ਚ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨ ਦੇਵਾ ਨ ਚ ਦਾਨਵਾਃ
ਅੱਗਾਂ ਨਹੀਂ ਭੜਕੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ; ਗ੍ਰਹਿ ਚਾਨਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਨਾ ਦਾਨਵ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੈਵ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਰੋਮਜੈਃ ਸਹਿਤੋ ਭਦ੍ਰਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵਚਾਪਰਃ
ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ 'ਚ, ਭਗਵਾਨ ਭਦ੍ਰਾ ਭੈਰਵਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਯਜਨ ਥਾਂ 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ।
ਉਵਾਚ ਭਦ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਚਾਮਿਤਤੇਜਸਮ੍ ਸਂਪਰ੍ਕਾਦੇਵ ਦਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯ ਮੁਨੀਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ ਪਿਨਾਕਿਨਾ
ਭਗਵਾਨ ਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਤੇਜ ਅਮਿਤ ਹੈ, ਆਖਿਆ: 'ਪਿਨਾਕੀ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਦਕ੍ਸ਼, ਤੂੰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ—'
ਦਗ੍ਧੁਂ ਸਂਪ੍ਰੇषਿਤਸ਼੍ ਚਾਹਂ ਭਵਨ੍ਤਂ ਸਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰੈਃ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਸ਼ਾਲਾਂ ਤਾਂ ਦਦਾਹ ਗਣਪੁਙ੍ਗਵਃ
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਯਜਨ ਹਾਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਸ਼੍ ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਯੂਪਾਨੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ ਪ੍ਰਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾ ਸਹ ਹੋਤ੍ਰਾ ਚ ਦਗ੍ਧਂ ਚੈਵ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਯਜਨ ਦੇ ਥੰਮ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗੇ; ਤੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹੋਤਰ ਵੀ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਾੜੇ ਗਏ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗਣਪਾਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਰੋਤਸਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੋਦ੍ਯਚ੍ਛਤਃ ਕਰਮ੍
ਗਣਾਂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ 'ਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਉਠਿਆ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵ੍ਯष੍ਟਮ੍ਭਯਦ੍ ਅਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ ਭਗਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰੇ ਚੋਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਕਰਜਾਗ੍ਰੇਣ ਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਨਿੜਰ ਨੇ ਉਸ ਹੱਥ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ; ਭਾਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਆਖਰੀ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ 'ਚ ਉਖਾੜ ਲੀਆਂ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਪੂष੍ਣਸ਼੍ਚੈਵਂ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ ਤਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਂ ਦੇਵਂ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਲੀਲਯਾ
ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਤੇ ਪੈਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਖੇਡ-ਖੇਡ 'ਚ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਘਰ੍षਯਾਮਾਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਚਿਛੇਦ ਚ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੋਃ
ਭਗਵਾਨ ਵੀਰਭਦ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪੀਸਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਸਿਰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਹਸ੍ਤਦ੍ਵਯਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਿਹ੍ਵਾਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਲੀਲਯਾ ਜਘਾਨ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਾਦੇਨ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਜੀਭ ਵੀ ਖੇਡ-ਖੇਡ 'ਚ ਉਖਾੜ ਲਈ; ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਨੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਯਮਸ੍ਯ ਦਣ੍ਡਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਚਿਛੇਦ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ਜਘਾਨ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪ ਯਮ ਦਾ ਦੰਡ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸੁਰਾਨੇਵਂ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯਾਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ ਤ੍ਰਯਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਂ ਤੇषਾਂ ਤ੍ਰਿਸਾਹਸ੍ਰਂ ਚ ਲੀਲਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੈਂਤੀ ਦੇਵਤੇ, ਤਿੰਨ ਸੌ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਰ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤ੍ਰਯਂ ਚੈਵ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਜਘਾਨ ਚ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਦੇਵਾਨ੍ ਦੇਵੋ ऽਸੌ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਯੁੱਧ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਜਘਾਨ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਃ ਖਡ੍ਗਮੁष੍ਟ੍ਯਾਦਿਸਾਯਕੈਃ ਅਥ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਮ੍ ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮੂਰ੍ਛਿਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਤਲਵਾਰ, ਮੁੱਠੀਆਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਮਾਰਿਆ; ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਚਕਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਗਿਆ।
ਯੁਯੋਧ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੇਨ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਸਹ ਮਾਧਵਃ ਤਯੋਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਘੋਰਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਮਾਧਵ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ; ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯੋਗਬਲਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਦੇਹਾਃ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਨੇਕਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਹਸ੍ਤਾ ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾਸ਼੍ ਚ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਪਿ ਦੇਵੋ ऽਸੌ ਨਾਰਾਯਣਸਮਪ੍ਰਭਾਨ੍
ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰੂਪ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਸਭ ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਗਦਯਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਤਤਸ਼੍ਚੋਰਸਿ ਤਂ ਦੇਵਂ ਲੀਲਯੈਵ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਉਸ ਦੇਵ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਵੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪਪਾਤ ਚ ਤਦਾ ਭੂਮੌ ਵਿਸਂਜ੍ਞਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਯ ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਫਿਰ ਉੱਠ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਚਕਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਅਤਿष੍ਠਤ੍ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਂ ਚ ਯਦ੍ਰੌਦ੍ਰਂ ਕਾਲਾਦਿਤ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਵਡਾ ਪੁਰਖ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ; ਉਸ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਚਕਰ ਕਾਲ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।