ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਦੇਵਮ੍ ਅਰ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਇष੍ਟਾਭਿਰ੍ ਵਰਦਂ ਵਾਰਿਜੋਦ੍ਭਵਃ

ਉਸ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਨੇ ਚੋਣੀ ਹੋਈਆਂ ਵਾਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਵਿਭਜਸ੍ਵੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਮਜੋ ਵਿਭੁਃ ਸਸਰ੍ਜ ਦੇਵੀਂ ਵਾਮਾਙ੍ਗਾਤ੍ ਪਤ੍ਨੀਂ ਚੈਵਾਤ੍ਮਨਃ ਸਮਾਮ੍

ਅਜੋ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੰਡ', ਤੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਪਤਨੀ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।

ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾ ਪਤ੍ਨੀ ਤਤਃ ਪੁਂਸਃ ਪੁਰਾਤਨੀ ਸੈਵਾਜ੍ਞਯਾ ਵਿਭੋਰ੍ਦੇਵੀ ਦਕ੍ਸ਼ਪੁਤ੍ਰੀ ਬਭੂਵ ਹ

ਸ਼੍ਰਧਾ, ਉਸ ਦੀ ਸੁਭ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਪੁਰਾਣਾ ਸਾਥੀ; ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ।

ਸਤੀਸਂਜ੍ਞਾ ਤਦਾ ਸਾ ਵੈ ਰੁਦ੍ਰਮੇਵਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਪਤਿਮ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯ ਕਾਲੇਨ ਦੇਵੀ ਮੈਨਾ ਹ੍ਯਭੂਤ੍ਪੁਨਃ

ਉਹ ਸਮੇਂ, 'ਸਤੀ' ਨਾਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਹੀ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ; ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਮੁੜ ਮੈਨਾ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ।

ਨਾਰਦਸ੍ਯੈਵ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ऽਪਿ ਸ਼ਾਪਾਦੇਵਂ ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯ ਚ ਅਵਜ੍ਞਾਦੁਰ੍ਮਦੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦੇਵਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍

ਨਾਰਦ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਵੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਤਿਰਸਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ।

ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਕृਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਤੀ ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਭਸ੍ਮੀਕृਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨੋ ਦੇਹਂ ਯੋਗਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸਾ ਪੁਨਃ

ਸਤੀ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਬਭੂਵ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਦੇਵੀ ਤਪਸਾ ਚ ਗਿਰੇਃ ਪ੍ਰਭੋਃ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੈਤਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ ਭਰ੍ਗੋ ਦਦਾਹ ਰੁषਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਬਣੀ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਭਰਗ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, (ਯਜਨ) ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।

ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਯਜ੍ਞਂ ਚ੍ਯਾਵਨੇਰ੍ ਵਚਨਾਦਪਿ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਦਧੀਚ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ

ਚ੍ਯਵਨ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦਾ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਚ੍ਯਵਨ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ, ਦਧੀਚਿ, ਇਸ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ।

ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਸ੍ਯ ਚ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਲੋਕਪਾਲਾਂਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਚ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।

ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਜੇਨੈਵ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਹਵਿषਾ ਸੁਰਾਃ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਮਾਯਯਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਵੈ

ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਹਵਨ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।

ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਧੀਚਵਚਨਾਤ੍ ਕਥਂ ਭੇਜੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਦਧੀਚਿ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ?

ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞੇ ਸੁਵਿਪੁਲੇ ਦੇਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੋਗਮਾਨ੍ ਦਦਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮੁਨਿਗਣਾਨ੍ ਅਪਿ

ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।

ਭਦ੍ਰੋ ਨਾਮ ਗਣਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰੇषਿਤਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ਵਿਪ੍ਰਯੋਗੇਨ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵੈ ਦੁਃਸਹੇਨੈਵ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ

ਭਦ੍ਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਗਰੁੱਪ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਅਸਹਿਣ ਯਾਦ ਵਿਚ, ਭਗਤੋ, ਭੇਜਿਆ।

ਸੋ ऽਸृਜਦ੍ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਗਣੇਸ਼ਾਨ੍ਰੋਮਜਾਞ੍ਛੁਭਾਨ੍ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਰਥਂ ਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍

ਉਸ ਨੇ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੁਭ ਗਣਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ; ਭਦ੍ਰਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਗਣਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ।

ਗਨ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਯਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਰ੍ਭਗਵਾਨਜਃ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਸ਼੍ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਪਾਣਯਃ

ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਭਗਵਾਨ ਅਜੋ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਣਪਤੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਚਲੇ।

ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਤੋ ਭਦ੍ਰੈਸ੍ ਤਮਨ੍ਵਯੁਰਥੋ ਸੁਰਾਃ ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਹੇਮਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ

ਦੇਵਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਭ ਮਾਨਾ ਵਾਲੀਆਂ ਉਡਦੀਆਂ ਰਥਾਂ 'ਚ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ।

ਯਜ੍ਞਵਾਟਸ੍ ਤਥਾ ਤਸ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਸਮੀਪਤਃ ਤਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਚੈਵ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ੁਭਂ ਕਨਖਲਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਉਥੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਯਜਨ ਦਾ ਥਾਂ ਸੀ; ਤੇ ਉਸ ਇਲਾਕੇ 'ਚ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੋ, ਕਨਖਲ ਨਾਮਕ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਥਾਂ ਸੀ।

ਦਗ੍ਧੁਂ ਵੈ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ਼੍ਚਾਸੌ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ਤਦੋਤ੍ਪਾਤੋ ਬਭੂਵਾਥ ਲੋਕਾਨਾਂ ਭਯਸ਼ਂਸਨਃ

ਫਿਰ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਯਜਨ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਗਿਆ; ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਡਰਾਉਣੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।

ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ ਚ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਪ੍ਰਚਕਮ੍ਪੇ ਵਸੁਂਧਰਾ ਮਰੁਤਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਘੂਰ੍ਣਨ੍ਤ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਮਕਰਾਲਯਃ

ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਘਰ ਵੀ ਹਲਚਲ 'ਚ ਆ ਗਿਆ।

ਅਗ੍ਨਯੋ ਨੈਵ ਦੀਪ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਚ ਦੀਪ੍ਯਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ ਚ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨ ਦੇਵਾ ਨ ਚ ਦਾਨਵਾਃ

ਅੱਗਾਂ ਨਹੀਂ ਭੜਕੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ; ਗ੍ਰਹਿ ਚਾਨਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਨਾ ਦਾਨਵ।

ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੈਵ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਰੋਮਜੈਃ ਸਹਿਤੋ ਭਦ੍ਰਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵਚਾਪਰਃ

ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ 'ਚ, ਭਗਵਾਨ ਭਦ੍ਰਾ ਭੈਰਵਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਯਜਨ ਥਾਂ 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ।

ਉਵਾਚ ਭਦ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਚਾਮਿਤਤੇਜਸਮ੍ ਸਂਪਰ੍ਕਾਦੇਵ ਦਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯ ਮੁਨੀਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ ਪਿਨਾਕਿਨਾ

ਭਗਵਾਨ ਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਤੇਜ ਅਮਿਤ ਹੈ, ਆਖਿਆ: 'ਪਿਨਾਕੀ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਦਕ੍ਸ਼, ਤੂੰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ—'

ਦਗ੍ਧੁਂ ਸਂਪ੍ਰੇषਿਤਸ਼੍ ਚਾਹਂ ਭਵਨ੍ਤਂ ਸਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰੈਃ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਸ਼ਾਲਾਂ ਤਾਂ ਦਦਾਹ ਗਣਪੁਙ੍ਗਵਃ

'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਯਜਨ ਹਾਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।

ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਸ਼੍ ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਯੂਪਾਨੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ ਪ੍ਰਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾ ਸਹ ਹੋਤ੍ਰਾ ਚ ਦਗ੍ਧਂ ਚੈਵ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ

ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਯਜਨ ਦੇ ਥੰਮ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗੇ; ਤੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹੋਤਰ ਵੀ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਾੜੇ ਗਏ।

ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗਣਪਾਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਰੋਤਸਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੋਦ੍ਯਚ੍ਛਤਃ ਕਰਮ੍

ਗਣਾਂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ 'ਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਉਠਿਆ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।

ਵ੍ਯष੍ਟਮ੍ਭਯਦ੍ ਅਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ ਭਗਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰੇ ਚੋਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਕਰਜਾਗ੍ਰੇਣ ਲੀਲਯਾ

ਉਹ ਨਿੜਰ ਨੇ ਉਸ ਹੱਥ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ; ਭਾਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਆਖਰੀ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ 'ਚ ਉਖਾੜ ਲੀਆਂ।

ਨਿਹਤ੍ਯ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਪੂष੍ਣਸ਼੍ਚੈਵਂ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ ਤਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਂ ਦੇਵਂ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਲੀਲਯਾ

ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਤੇ ਪੈਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਖੇਡ-ਖੇਡ 'ਚ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਘਰ੍षਯਾਮਾਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਚਿਛੇਦ ਚ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੋਃ

ਭਗਵਾਨ ਵੀਰਭਦ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪੀਸਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਸਿਰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।

ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਹਸ੍ਤਦ੍ਵਯਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਿਹ੍ਵਾਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਲੀਲਯਾ ਜਘਾਨ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਾਦੇਨ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ

ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਜੀਭ ਵੀ ਖੇਡ-ਖੇਡ 'ਚ ਉਖਾੜ ਲਈ; ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਨੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।