ਜਪੇਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਭਵਃ ਸੂਚਿਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਸੂਤ ਮਹਾਮਤੇ ਸਵਿਸ੍ਤਰਂ ਵਦਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਸਤੀਤ੍ਵੇ ਚ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੂਤ, ਤੂੰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ; ਹੁਣ, ਸਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ।
ਮੇਨਾਜਤ੍ਵਂ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਵਿਮਰ੍ਦਨਮ੍ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਕਥਂ ਦਤ੍ਤਾ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਸ਼ਂਭਵੇ
ਮੇਨਾ ਕਿਵੇਂ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਬਣੀ, ਦਕਸ਼ ਦਾ ਯਜਨ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ?
ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਵਾ ਕਥਂ ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੂਤਃ ਪੌਰਾਣਿਕੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੁਭਾਗਤਾ ਕਿਵੇਂ ਆਈ? ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਹ ਦੱਸ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰਨਨਹਾਰ,
ਸਂਭਵਂ ਚ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਣ੍ਡਿਨੇ ਤਤ੍ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੰਡਿਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ ਵੈ ਕੁਮਾਰਾਯ ਤੇਨ ਵ੍ਯਾਸਾਯ ਧੀਮਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦਹਮੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਪ੍ਰਵਦਾਮਿ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਗੱਲ ਤੁਸੀਂ ਕੁਮਾਰਾ ਨੂੰ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਵਚਨਾਦ੍ਵੋ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਮਾਂ ਤਥਾ ਭਵਮ੍ ਸਾ ਭਗਾਖ੍ਯਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਲਿਙ੍ਗਮੂਰ੍ਤੇਸ੍ਤ੍ਰਿਵੇਦਿਕਾ
ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਮੈਂ ਉਮਾ ਤੇ ਭਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਭਗਾ ਨਾਮ ਦੀ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਦੀ ਤ੍ਰੈਵੇਦਿਕਾ ਹੈ।
ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਜਗਤ੍ਸृष੍ਟਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਲਿਙ੍ਗਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸ਼ਿਵੋ ਜ੍ਯੋਤਿਸ੍ ਤਮਸਸ਼੍ਚੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਲਿੰਗ, ਭਗਵਾਨ, ਦੋਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ, ਜੋਤਿ ਹੈ ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਉਪਰ ਖੜਾ ਹੈ।
ਲਿਙ੍ਗਵੇਦਿਸਮਾਯੋਗਾਦ੍ ਅਰ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰੋਭਵਤ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵਿਦਧੇ ਦੇਵਮ੍ ਅਗ੍ਰੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਲਿੰਗ ਤੇ ਵੇਦੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਰਚਿਆ।
ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤਿ ਸ੍ਮ ਤਸ੍ਯੈਵ ਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਮਯੋ ਹਰਃ ਵਿਸ਼੍ਵਾਧਿਕੋ ऽਸੌ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਰ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰੋ ਵਿਭੁਃ
ਹਰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਂ ਤਂ ਦੇਵੋ ਜਾਯਮਾਨਮਪਸ਼੍ਯਤ ਸੋ ऽਪਿ ਰੁਦ੍ਰਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਸ਼੍ਯਤ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਦੇਵ ਨੇ ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਰੁਦਰ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਦੇਵਮ੍ ਅਰ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਇष੍ਟਾਭਿਰ੍ ਵਰਦਂ ਵਾਰਿਜੋਦ੍ਭਵਃ
ਉਸ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਨੇ ਚੋਣੀ ਹੋਈਆਂ ਵਾਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿਭਜਸ੍ਵੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਮਜੋ ਵਿਭੁਃ ਸਸਰ੍ਜ ਦੇਵੀਂ ਵਾਮਾਙ੍ਗਾਤ੍ ਪਤ੍ਨੀਂ ਚੈਵਾਤ੍ਮਨਃ ਸਮਾਮ੍
ਅਜੋ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੰਡ', ਤੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਪਤਨੀ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾ ਪਤ੍ਨੀ ਤਤਃ ਪੁਂਸਃ ਪੁਰਾਤਨੀ ਸੈਵਾਜ੍ਞਯਾ ਵਿਭੋਰ੍ਦੇਵੀ ਦਕ੍ਸ਼ਪੁਤ੍ਰੀ ਬਭੂਵ ਹ
ਸ਼੍ਰਧਾ, ਉਸ ਦੀ ਸੁਭ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਪੁਰਾਣਾ ਸਾਥੀ; ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ।
ਸਤੀਸਂਜ੍ਞਾ ਤਦਾ ਸਾ ਵੈ ਰੁਦ੍ਰਮੇਵਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਪਤਿਮ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯ ਕਾਲੇਨ ਦੇਵੀ ਮੈਨਾ ਹ੍ਯਭੂਤ੍ਪੁਨਃ
ਉਹ ਸਮੇਂ, 'ਸਤੀ' ਨਾਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਹੀ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ; ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਮੁੜ ਮੈਨਾ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ।
ਨਾਰਦਸ੍ਯੈਵ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ऽਪਿ ਸ਼ਾਪਾਦੇਵਂ ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯ ਚ ਅਵਜ੍ਞਾਦੁਰ੍ਮਦੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦੇਵਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍
ਨਾਰਦ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਵੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਤਿਰਸਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ।
ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਕृਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਤੀ ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਭਸ੍ਮੀਕृਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨੋ ਦੇਹਂ ਯੋਗਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸਾ ਪੁਨਃ
ਸਤੀ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਭੂਵ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਦੇਵੀ ਤਪਸਾ ਚ ਗਿਰੇਃ ਪ੍ਰਭੋਃ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੈਤਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ ਭਰ੍ਗੋ ਦਦਾਹ ਰੁषਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਬਣੀ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਭਰਗ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, (ਯਜਨ) ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਯਜ੍ਞਂ ਚ੍ਯਾਵਨੇਰ੍ ਵਚਨਾਦਪਿ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਦਧੀਚ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਚ੍ਯਵਨ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦਾ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਚ੍ਯਵਨ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ, ਦਧੀਚਿ, ਇਸ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ।
ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਸ੍ਯ ਚ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਲੋਕਪਾਲਾਂਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਚ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਜੇਨੈਵ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਹਵਿषਾ ਸੁਰਾਃ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਮਾਯਯਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਵੈ
ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਹਵਨ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਧੀਚਵਚਨਾਤ੍ ਕਥਂ ਭੇਜੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਦਧੀਚਿ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ?
ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞੇ ਸੁਵਿਪੁਲੇ ਦੇਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੋਗਮਾਨ੍ ਦਦਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮੁਨਿਗਣਾਨ੍ ਅਪਿ
ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਭਦ੍ਰੋ ਨਾਮ ਗਣਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰੇषਿਤਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ਵਿਪ੍ਰਯੋਗੇਨ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵੈ ਦੁਃਸਹੇਨੈਵ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਭਦ੍ਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਗਰੁੱਪ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਅਸਹਿਣ ਯਾਦ ਵਿਚ, ਭਗਤੋ, ਭੇਜਿਆ।
ਸੋ ऽਸृਜਦ੍ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਗਣੇਸ਼ਾਨ੍ਰੋਮਜਾਞ੍ਛੁਭਾਨ੍ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਰਥਂ ਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੁਭ ਗਣਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ; ਭਦ੍ਰਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਗਣਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਗਨ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਤਿਂ ਯਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਰ੍ਭਗਵਾਨਜਃ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਸ਼੍ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਪਾਣਯਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਭਗਵਾਨ ਅਜੋ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਣਪਤੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਤੋ ਭਦ੍ਰੈਸ੍ ਤਮਨ੍ਵਯੁਰਥੋ ਸੁਰਾਃ ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਹੇਮਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ
ਦੇਵਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਭ ਮਾਨਾ ਵਾਲੀਆਂ ਉਡਦੀਆਂ ਰਥਾਂ 'ਚ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ।
ਯਜ੍ਞਵਾਟਸ੍ ਤਥਾ ਤਸ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਸਮੀਪਤਃ ਤਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਚੈਵ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ੁਭਂ ਕਨਖਲਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਥੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਯਜਨ ਦਾ ਥਾਂ ਸੀ; ਤੇ ਉਸ ਇਲਾਕੇ 'ਚ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੋ, ਕਨਖਲ ਨਾਮਕ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਥਾਂ ਸੀ।
ਦਗ੍ਧੁਂ ਵੈ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ਼੍ਚਾਸੌ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ਤਦੋਤ੍ਪਾਤੋ ਬਭੂਵਾਥ ਲੋਕਾਨਾਂ ਭਯਸ਼ਂਸਨਃ
ਫਿਰ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਯਜਨ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਗਿਆ; ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਡਰਾਉਣੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ ਚ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਪ੍ਰਚਕਮ੍ਪੇ ਵਸੁਂਧਰਾ ਮਰੁਤਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਘੂਰ੍ਣਨ੍ਤ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਮਕਰਾਲਯਃ
ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਘਰ ਵੀ ਹਲਚਲ 'ਚ ਆ ਗਿਆ।