ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਕਾਲਿਕੇ ਤ੍ਵਧਰ੍ਮੇ ਚ ਅਨਰ੍ਥੇ ਵਾਰਿਸੂਦਨ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਚਕ੍ਰਂ ਸੂਰ੍ਯਾਯੁਤਸਮਪ੍ਰਭਮ੍

ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਅਧਰਮ ਜਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਹੋਵੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।

ਨੇਤ੍ਰਂ ਚ ਨੇਤਾ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਵੈ ਪਦ੍ਮਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਮਿਤਿ ਸੁਵ੍ਰਤਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅੱਖ ਵੀ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਸੀ ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਸੁਵ੍ਰਤ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਕਮਲ-ਅੱਖ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦਤ੍ਤ੍ਵੈਨਂ ਨਯਨਂ ਚਕ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣਵੇ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਚ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵੈ ਸੁਸ਼ੁਭਾਭ੍ਯਾਮੁਵਾਚ ਹ

ਨੀਲਲੋਹਿਤ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਅੱਖ ਤੇ ਚਕਰ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਥੀਂ ਛੂਹਿਆ ਤੇ ਬੋਲੇ।

ਵਰਦੋ ऽਹਂ ਵਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਰਾਨ੍ਵਰਯ ਚੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਸ਼ੀਕृਤੋ ਨੂਨਂ ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ

ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗੋ ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ, ਮੈਂ ਸਚਮੁਚ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮਹਾਦੇਵ ਪ੍ਰਸੀਦ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਮਹਾਦੇਵ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਹੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿੰ।'

ਨਾਨ੍ਯਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਆਰ੍ਤਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਪ੍ਰਭੋ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਦਯਾਵਾਨ੍ ਸੁਤਰਾਂ ਭਵਃ

ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਤੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਗਿਆ।

ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਚ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਭੂषਣਃ ਪ੍ਰਾਹ ਚੈਵਂ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮਚ੍ਯੁਤਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਠੰਢੀ ਚੰਦ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਅਚਲ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕਿਹਾ।

ਮਯਿ ਭਕ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਵਨ੍ਦ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ

ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਵੰਦਨਯੋਗ ਤੇ ਪੂਜਯੋਗ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਸੁਰ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ, ਸੁਰੋਤਮ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਯਦਾ ਸਤੀ ਦਕ੍ਸ਼ਪੁਤ੍ਰੀ ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯੈਵ ਸੁਲੋਚਨਾ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੀ

ਜਦੋਂ ਸਤੀ, ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਓ, ਦਕਸ਼, ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇਗੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।

ਦਿਵ੍ਯਾ ਹੈਮਵਤੀ ਵਿष੍ਣੋ ਤਦਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਸੁਵ੍ਰਤ ਭਗਿਨੀਂ ਤਵ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਦੇਵੀਂ ਹੈਮਵਤੀਮੁਮਾਮ੍

ਹੇ ਸੁਭਾਗ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੇਮਵਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧੀ, ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਉਮਾ, ਜੋ ਸੁਭਾਗਾ ਹੈ, ਵੀ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।

ਨਿਯੋਗਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਸਿ ਮਮੈਵ ਤਾਮ੍ ਮਤ੍ਸਂਬਨ੍ਧੀ ਚ ਲੋਕਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਪੂਜ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਹ ਚੰਗੀ ਨਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇਂਗਾ; ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣ ਜਾਣ ਤੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਹੋਵੇਗੀ।

ਮਾਂ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚ ਭਾਵੇਨ ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਮਿਤ੍ਰਭੂਤਮਿਵਾਤ੍ਮਨਾ

ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਦਿਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗੇ ਵੇਖੇਗਾ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਰੁਦ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ ਜਨਾਰ੍ਦਨੋ ऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਸਂਨਿਧੌ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਰੁਦਰ, ਭਗਵਾਨ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ,

ਅਯਾਚਤ ਮਹਾਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਮਮ੍ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ੍ਤਵਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਦ੍ਮਯੋਨੇ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਪਦਮਜਨਮ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ।

ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਨਾਮ੍ਨਿ ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਤਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਫਲਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍

ਜੋ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਨਾਮ ਲਈ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰੇਣ ਫਲਂ ਭਵਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਘृਤਾਦ੍ਯੈਃ ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ੍ਥਾਲ੍ਯਾ ਵੈ ਕਲਸ਼ੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ

ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਘੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਂਡੇ ਜਾਂ ਕਲਸ਼ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਏ,

ਨਾਮ੍ਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸ਼ਿਵਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸੋ ऽਪਿ ਯਜ੍ਞਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਫਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੈਃ

ਇਸ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਜ਼ਾਰ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਪੂਜ੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਹ ਪਦ੍ਮਯੋਨੇਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍

ਉਹ ਰੁਦਰ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਦਮਜਨਮ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੈਨਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਅਨਘੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਜਪੇਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍

ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਂਭਵਃ ਸੂਚਿਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਸੂਤ ਮਹਾਮਤੇ ਸਵਿਸ੍ਤਰਂ ਵਦਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਸਤੀਤ੍ਵੇ ਚ ਯਥਾਤਥਮ੍

ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੂਤ, ਤੂੰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ; ਹੁਣ, ਸਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ।

ਮੇਨਾਜਤ੍ਵਂ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਵਿਮਰ੍ਦਨਮ੍ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਕਥਂ ਦਤ੍ਤਾ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਸ਼ਂਭਵੇ

ਮੇਨਾ ਕਿਵੇਂ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਬਣੀ, ਦਕਸ਼ ਦਾ ਯਜਨ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ?

ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਵਾ ਕਥਂ ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੂਤਃ ਪੌਰਾਣਿਕੋਤ੍ਤਮਃ

ਉਸ ਦੀ ਸੁਭਾਗਤਾ ਕਿਵੇਂ ਆਈ? ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਹ ਦੱਸ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰਨਨਹਾਰ,

ਸਂਭਵਂ ਚ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਣ੍ਡਿਨੇ ਤਤ੍ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍

ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੰਡਿਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।

ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ ਵੈ ਕੁਮਾਰਾਯ ਤੇਨ ਵ੍ਯਾਸਾਯ ਧੀਮਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦਹਮੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਪ੍ਰਵਦਾਮਿ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍

ਉਹ ਗੱਲ ਤੁਸੀਂ ਕੁਮਾਰਾ ਨੂੰ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।

ਵਚਨਾਦ੍ਵੋ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਮਾਂ ਤਥਾ ਭਵਮ੍ ਸਾ ਭਗਾਖ੍ਯਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਲਿਙ੍ਗਮੂਰ੍ਤੇਸ੍ਤ੍ਰਿਵੇਦਿਕਾ

ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਮੈਂ ਉਮਾ ਤੇ ਭਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਭਗਾ ਨਾਮ ਦੀ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਦੀ ਤ੍ਰੈਵੇਦਿਕਾ ਹੈ।

ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਜਗਤ੍ਸृष੍ਟਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਲਿਙ੍ਗਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸ਼ਿਵੋ ਜ੍ਯੋਤਿਸ੍ ਤਮਸਸ਼੍ਚੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਃ

ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਲਿੰਗ, ਭਗਵਾਨ, ਦੋਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ, ਜੋਤਿ ਹੈ ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਉਪਰ ਖੜਾ ਹੈ।

ਲਿਙ੍ਗਵੇਦਿਸਮਾਯੋਗਾਦ੍ ਅਰ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰੋਭਵਤ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵਿਦਧੇ ਦੇਵਮ੍ ਅਗ੍ਰੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਮ੍

ਲਿੰਗ ਤੇ ਵੇਦੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਰਚਿਆ।

ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤਿ ਸ੍ਮ ਤਸ੍ਯੈਵ ਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਮਯੋ ਹਰਃ ਵਿਸ਼੍ਵਾਧਿਕੋ ऽਸੌ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਰ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰੋ ਵਿਭੁਃ

ਹਰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।