ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਤ੍ਥਂਭੂਤਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਵਂ ਭਸ੍ਮਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ਹृष੍ਟੋ ਨਮਸ਼੍ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ

ਭਵ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ ਚਚਾਲ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੁਵਨਂ ਚਕਮ੍ਪੇ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ

ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਹਿਲੀ।

ਦਦਾਹ ਤੇਜਸ੍ਤਚ੍ਛਂਭੋਃ ਪ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਵੈ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍ ਅਧਸ੍ਤਾਚ੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਹਾਹੇਤ੍ਯਕृਤ ਭੂਤਲੇ

ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਜੋਤ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉਪਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ 'ਹਾਏ ਹਾਏ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।

ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਣਯਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਬੋਲੇ।

ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਯੇਦਮਧੁਨਾ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਖ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰਂ ਚ ਦਦਾਮਿ ਤਵ ਸ਼ੋਭਨਮ੍

ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਸਮਝ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।

ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਭਵਤਾ ਦृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਂਕਰਮ੍ ਹਿਤਾਯ ਤਵ ਯਤ੍ਨੇਨ ਤਵ ਭਾਵਾਯ ਸੁਵ੍ਰਤ

ਜੋ ਰੂਪ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹਿੱਤ ਲਈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਭਾਵ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਰਣਾਜਿਰੇ ਵਿष੍ਣੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੁਃਖਸਾਧਨਮ੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ ਛਾਨ੍ਤੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਿਂ ਫਲਮ੍

ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਸ਼ਾਂਤ ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?

ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰੇਵ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍ ਯੋਦ੍ਧੁਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਬਲਚ੍ਛੇਦਃ ਪਰਸ੍ਯ ਬਲਵृਦ੍ਧਿਦਃ

ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤਪਸਵੀ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਯੋਧਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਵਧਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਦੇਵੈਰਸ਼ਾਨ੍ਤੈਰ੍ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਮਦੀਯਂ ਭਾਵਯਾਵ੍ਯਯਮ੍ ਕਿਮਾਯੁਧੇਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੈ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਦੇਵਾਰਿਸੂਦਨ

ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਮੇਰਾ ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?

ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਯੁਧਿ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੈ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਦੇਵਾਰਿਸੂਦਨ ਅਨਾਗਤੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਚ ਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯੇ ਸ੍ਵਜਨੋਤ੍ਕਰੇ

ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਛਮਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ, ਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ।

ਅਕਾਲਿਕੇ ਤ੍ਵਧਰ੍ਮੇ ਚ ਅਨਰ੍ਥੇ ਵਾਰਿਸੂਦਨ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਚਕ੍ਰਂ ਸੂਰ੍ਯਾਯੁਤਸਮਪ੍ਰਭਮ੍

ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਅਧਰਮ ਜਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਹੋਵੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।

ਨੇਤ੍ਰਂ ਚ ਨੇਤਾ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਵੈ ਪਦ੍ਮਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਮਿਤਿ ਸੁਵ੍ਰਤਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅੱਖ ਵੀ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਸੀ ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਸੁਵ੍ਰਤ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਕਮਲ-ਅੱਖ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦਤ੍ਤ੍ਵੈਨਂ ਨਯਨਂ ਚਕ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣਵੇ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਚ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵੈ ਸੁਸ਼ੁਭਾਭ੍ਯਾਮੁਵਾਚ ਹ

ਨੀਲਲੋਹਿਤ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਅੱਖ ਤੇ ਚਕਰ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਥੀਂ ਛੂਹਿਆ ਤੇ ਬੋਲੇ।

ਵਰਦੋ ऽਹਂ ਵਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਰਾਨ੍ਵਰਯ ਚੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਸ਼ੀਕृਤੋ ਨੂਨਂ ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ

ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗੋ ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ, ਮੈਂ ਸਚਮੁਚ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮਹਾਦੇਵ ਪ੍ਰਸੀਦ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਮਹਾਦੇਵ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਹੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿੰ।'

ਨਾਨ੍ਯਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਆਰ੍ਤਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਪ੍ਰਭੋ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਦਯਾਵਾਨ੍ ਸੁਤਰਾਂ ਭਵਃ

ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਤੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਗਿਆ।

ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਚ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਭੂषਣਃ ਪ੍ਰਾਹ ਚੈਵਂ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮਚ੍ਯੁਤਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਠੰਢੀ ਚੰਦ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਅਚਲ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕਿਹਾ।

ਮਯਿ ਭਕ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਵਨ੍ਦ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ

ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਵੰਦਨਯੋਗ ਤੇ ਪੂਜਯੋਗ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਸੁਰ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ, ਸੁਰੋਤਮ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਯਦਾ ਸਤੀ ਦਕ੍ਸ਼ਪੁਤ੍ਰੀ ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯੈਵ ਸੁਲੋਚਨਾ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੀ

ਜਦੋਂ ਸਤੀ, ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਓ, ਦਕਸ਼, ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇਗੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।

ਦਿਵ੍ਯਾ ਹੈਮਵਤੀ ਵਿष੍ਣੋ ਤਦਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਸੁਵ੍ਰਤ ਭਗਿਨੀਂ ਤਵ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਦੇਵੀਂ ਹੈਮਵਤੀਮੁਮਾਮ੍

ਹੇ ਸੁਭਾਗ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੇਮਵਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧੀ, ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਉਮਾ, ਜੋ ਸੁਭਾਗਾ ਹੈ, ਵੀ ਤੇਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।

ਨਿਯੋਗਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਸਿ ਮਮੈਵ ਤਾਮ੍ ਮਤ੍ਸਂਬਨ੍ਧੀ ਚ ਲੋਕਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਪੂਜ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਹ ਚੰਗੀ ਨਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇਂਗਾ; ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣ ਜਾਣ ਤੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਹੋਵੇਗੀ।

ਮਾਂ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚ ਭਾਵੇਨ ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ ਮਿਤ੍ਰਭੂਤਮਿਵਾਤ੍ਮਨਾ

ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਦਿਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗੇ ਵੇਖੇਗਾ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਰੁਦ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ ਜਨਾਰ੍ਦਨੋ ऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਸਂਨਿਧੌ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਰੁਦਰ, ਭਗਵਾਨ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ,

ਅਯਾਚਤ ਮਹਾਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਮਮ੍ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ੍ਤਵਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਦ੍ਮਯੋਨੇ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਪਦਮਜਨਮ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ।

ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਨਾਮ੍ਨਿ ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਯ ਤਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਫਲਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਯਾਤ੍

ਜੋ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਨਾਮ ਲਈ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰੇਣ ਫਲਂ ਭਵਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਘृਤਾਦ੍ਯੈਃ ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ੍ਥਾਲ੍ਯਾ ਵੈ ਕਲਸ਼ੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ

ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਘੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਂਡੇ ਜਾਂ ਕਲਸ਼ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਏ,

ਨਾਮ੍ਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸ਼ਿਵਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸੋ ऽਪਿ ਯਜ੍ਞਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਫਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੈਃ

ਇਸ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਜ਼ਾਰ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਪੂਜ੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਹ ਪਦ੍ਮਯੋਨੇਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍

ਉਹ ਰੁਦਰ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਦਮਜਨਮ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੈਨਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਅਨਘੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।