ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਨਿਰ੍ਲੇਪੋ ਨਿष੍ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਾਤ੍ਮਾ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਗ੍ਰੋ ਵ੍ਯਗ੍ਰਨਾਸ਼ਨਃ ਸ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤਵਪ੍ਰਿਯਃ ਸ੍ਤੋਤਾ ਵ੍ਯਾਸਮੂਰ੍ਤਿਰਨਾਕੁਲਃ

ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਮੈਲ ਨਹੀਂ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਬਿਨਾ ਚਿੰਤਾ ਦੇ, ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ, ਭਜਨ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਆਸ ਦਾ ਰੂਪ, ਬਿਨਾ ਉਲਝਣ ਦੇ।

ਨਿਰਵਦ੍ਯਪਦੋਪਾਯੋ ਵਿਦ੍ਯਾਰਾਸ਼ਿਰਵਿਕ੍ਰਮਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਬੁਦ੍ਧਿਰਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਹਾ ਨਿਤ੍ਯਸੁਨ੍ਦਰਃ

ਨਿਰਵਿਘਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਬਹਾਦਰੀ ਵਿਚ ਅਟੱਲ, ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ, ਛੋਟਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਸੋਹਣਾ।

ਧੈਰ੍ਯਾਗ੍ਰ੍ਯਧੁਰ੍ਯੋ ਧਾਤ੍ਰੀਸ਼ਃ ਸ਼ਾਕਲ੍ਯਃ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀਪਤਿਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਗੁਰੁਰ੍ ਦृष੍ਟਿਰ੍ ਗੁਰੁਰ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਵਤ੍ਸਲਃ

ਧੈਰਜ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵੰਡਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਰਾਤ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪਰਮ ਸੱਚ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਗੁਰੂ, ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।

ਰਸੋ ਰਸਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਾਵਲਂਬਨਃ ਏਵਂ ਨਾਮ੍ਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਟਾਵ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍

ਸਾਰ, ਸਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਜ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਸ੍ਨਾਪਯਾਮਾਸ ਚ ਵਿਭੁਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਪਙ੍ਕਜੈਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਹਰੇਃ ਪੂਜਾਕਮਲੇषੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਕਮਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਗੋਪਯਾਮਾਸ ਕਮਲਂ ਤਦੈਕਂ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ਹृਤਪੁष੍ਪੋ ਹਰਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਿਮਿਦਂ ਤ੍ਵਭ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍

ਭੂਵਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਇਕ ਕਮਲ ਲੁਕਾ ਲਿਆ; ਫੁੱਲ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'

ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਨੇਤ੍ਰਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਾਵਲਮ੍ਬਨਮ੍ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭਾਵੇਨ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤੇਨ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍

ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਕੱਢ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਭੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾਭੂਤਂ ਹਰੋ ਹਰਿਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਦਵਤਤਾਰਾਸ਼ੁ ਮਣ੍ਡਲਾਤ੍ਪਾਵਕਸ੍ਯ ਚ

ਫਿਰ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਹਰਾ ਅੱਗ ਦੀ ਗੋਲ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।

ਕੋਟਿਭਾਸ੍ਕਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਜਟਾਮੁਕੁਟਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਵृਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਭਯਙ੍ਕਰਮ੍

ਕੋਟੀਆਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਜਟਾ ਅਤੇ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਦਿਵਿਆ, ਤਿੱਖੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ।

ਸ਼ੂਲਟਙ੍ਕਗਦਾਚਕ੍ਰਕੁਨ੍ਤਪਾਸ਼ਧਰਂ ਹਰਮ੍ ਵਰਾਦਭਯਹਸ੍ਤਂ ਚ ਦ੍ਵੀਪਿਚਰ੍ਮੋਤ੍ਤਰੀਯਕਮ੍

ਬਰਛਾ, ਗਦਾ, ਮਸਲ, ਚੱਕਰ, ਭਾਲਾ, ਫੰਨ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰਾ ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਦਾਨ ਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ।

ਇਤ੍ਥਂਭੂਤਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਵਂ ਭਸ੍ਮਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ਹृष੍ਟੋ ਨਮਸ਼੍ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ

ਭਵ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ ਚਚਾਲ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੁਵਨਂ ਚਕਮ੍ਪੇ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ

ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਹਿਲੀ।

ਦਦਾਹ ਤੇਜਸ੍ਤਚ੍ਛਂਭੋਃ ਪ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਵੈ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍ ਅਧਸ੍ਤਾਚ੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਹਾਹੇਤ੍ਯਕृਤ ਭੂਤਲੇ

ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਜੋਤ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉਪਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ 'ਹਾਏ ਹਾਏ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।

ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਣਯਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਬੋਲੇ।

ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਯੇਦਮਧੁਨਾ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਖ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰਂ ਚ ਦਦਾਮਿ ਤਵ ਸ਼ੋਭਨਮ੍

ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਸਮਝ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।

ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਭਵਤਾ ਦृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਂਕਰਮ੍ ਹਿਤਾਯ ਤਵ ਯਤ੍ਨੇਨ ਤਵ ਭਾਵਾਯ ਸੁਵ੍ਰਤ

ਜੋ ਰੂਪ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹਿੱਤ ਲਈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਭਾਵ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਰਣਾਜਿਰੇ ਵਿष੍ਣੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੁਃਖਸਾਧਨਮ੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ ਛਾਨ੍ਤੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਿਂ ਫਲਮ੍

ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਸ਼ਾਂਤ ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?

ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰੇਵ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍ ਯੋਦ੍ਧੁਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਬਲਚ੍ਛੇਦਃ ਪਰਸ੍ਯ ਬਲਵृਦ੍ਧਿਦਃ

ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤਪਸਵੀ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਯੋਧਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਵਧਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਦੇਵੈਰਸ਼ਾਨ੍ਤੈਰ੍ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਮਦੀਯਂ ਭਾਵਯਾਵ੍ਯਯਮ੍ ਕਿਮਾਯੁਧੇਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੈ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਦੇਵਾਰਿਸੂਦਨ

ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਮੇਰਾ ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?

ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਯੁਧਿ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੈ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਦੇਵਾਰਿਸੂਦਨ ਅਨਾਗਤੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਚ ਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯੇ ਸ੍ਵਜਨੋਤ੍ਕਰੇ

ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਛਮਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ, ਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ।

ਅਕਾਲਿਕੇ ਤ੍ਵਧਰ੍ਮੇ ਚ ਅਨਰ੍ਥੇ ਵਾਰਿਸੂਦਨ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਚਕ੍ਰਂ ਸੂਰ੍ਯਾਯੁਤਸਮਪ੍ਰਭਮ੍

ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਅਧਰਮ ਜਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਹੋਵੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।

ਨੇਤ੍ਰਂ ਚ ਨੇਤਾ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਵੈ ਪਦ੍ਮਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਮਿਤਿ ਸੁਵ੍ਰਤਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅੱਖ ਵੀ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਸੀ ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਸੁਵ੍ਰਤ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਕਮਲ-ਅੱਖ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦਤ੍ਤ੍ਵੈਨਂ ਨਯਨਂ ਚਕ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣਵੇ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਚ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵੈ ਸੁਸ਼ੁਭਾਭ੍ਯਾਮੁਵਾਚ ਹ

ਨੀਲਲੋਹਿਤ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਅੱਖ ਤੇ ਚਕਰ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਥੀਂ ਛੂਹਿਆ ਤੇ ਬੋਲੇ।

ਵਰਦੋ ऽਹਂ ਵਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਰਾਨ੍ਵਰਯ ਚੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਸ਼ੀਕृਤੋ ਨੂਨਂ ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ

ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗੋ ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ, ਮੈਂ ਸਚਮੁਚ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮਹਾਦੇਵ ਪ੍ਰਸੀਦ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਮਹਾਦੇਵ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਹੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿੰ।'

ਨਾਨ੍ਯਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਆਰ੍ਤਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਤ੍ਪ੍ਰਭੋ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਦਯਾਵਾਨ੍ ਸੁਤਰਾਂ ਭਵਃ

ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਤੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਗਿਆ।

ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਚ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਭੂषਣਃ ਪ੍ਰਾਹ ਚੈਵਂ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮਚ੍ਯੁਤਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਠੰਢੀ ਚੰਦ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਅਚਲ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕਿਹਾ।

ਮਯਿ ਭਕ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਵਨ੍ਦ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ

ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਵੰਦਨਯੋਗ ਤੇ ਪੂਜਯੋਗ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਸੁਰ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ, ਸੁਰੋਤਮ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਯਦਾ ਸਤੀ ਦਕ੍ਸ਼ਪੁਤ੍ਰੀ ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯੈਵ ਸੁਲੋਚਨਾ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੀ

ਜਦੋਂ ਸਤੀ, ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਓ, ਦਕਸ਼, ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇਗੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।