ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੁਲਿਸ਼ੇਨ ਯਥਾ ਛਿਨ੍ਨੋ ਦ੍ਵਿਧਾ ਗਿਰਿਵਰੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪਪਾਤ ਦੈਤ੍ਯੋ ਬਲਵਾਨ੍ ਅਞ੍ਜਨਾਦ੍ਰਿਰਿਵਾਪਰਃ

ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਞ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਿਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤਿਆ ਦੂਜੇ ਅੰਜਨ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਤੇਨ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਮ੍ ਅਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਤਦ੍ਰਕ੍ਤਮਖਿਲਂ ਰੁਦ੍ਰਨਿਯੋਗਾਨ੍ਮਾਂਸਮੇਵ ਚ

ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲਹੂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰਾ ਲਹੂ ਤੇ ਮਾਸ ਸਿਰਫ ਮਾਸ ਬਣ ਗਿਆ।

ਮਹਾਰੌਰਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਕ੍ਤਕੁਣ੍ਡਮਭੂਦਹੋ ਜਲਨ੍ਧਰਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਾਰ੍षਦਾਃ

ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਲਹੂ ਦਾ ਕੁੰਡ ਬਣ ਗਿਆ—ਹਾਏ!—ਤੇ ਜਲੰਧਰ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਧੁ ਦੇਵੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਜਲਨ੍ਧਰਵਿਮਰ੍ਦਨਮ੍

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸਿੰਘ ਦੀ ਦਹਾੜ ਮਾਰੀ, 'ਵਧੀਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ!' ਆਖਦੇ ਹੋਏ। ਜੋ ਕੋਈ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—

ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਗਾਣਪਤ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍

ਜਾਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਕਥਂ ਦੇਵੇਨ ਵੈ ਸੂਤ ਦੇਵਦੇਵਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਖ੍ਯਂ ਵੈ ਲਬ੍ਧਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਵਿष੍ਣੁਨਾ

ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਦੇਵ-ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ? ਹੇ ਸੂਤਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਮ੍ ਅਭਵਚ੍ਚ ਸੁਦਾਰੁਣਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਕਰਣੋ ਮਹਾਨ੍

ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮੁਸ਼ਲੈਃ ਸਾਯਕੈਰ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ ਪ੍ਰਭਿਦ੍ਯਮਾਨਾਃ ਕੁਨ੍ਤੈਸ਼੍ ਚ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ

ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਗਦਾ, ਤੀਰ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਡਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਭੱਜ ਪਏ।

ਪਰਾਜਿਤਾਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਹਰਿਮ੍ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤਂ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਂ ਸ਼ੋਕਸਂਵਿਗ੍ਨਮਾਨਸਾਃ

ਫਿਰ, ਹਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਦੇਵ-ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਦੇ।

ਤਾਨ੍ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।

ਵਤ੍ਸਾਃ ਕਿਮਿਤਿ ਵੈ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ੍ਯੁਤਾਲਙ੍ਕਾਰਵਿਕ੍ਰਮਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ ਸਸਂਤਾਪਾ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ

ਪਿਆਰੇਓ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਨੂੰ ਗੁਆ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ 'ਤੇ ਪੱਕੇ ਹੋ, ਦੱਸੋ — ਕੀ ਹੋਇਆ?

ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾਭੂਤਾਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਹੁਰ੍ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਵਿष੍ਣਵੇ

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।

ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਵਿष੍ਣੋ ਜਿष੍ਣੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਦਾਨਵੈਃ ਪੀਡਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਸ਼ਰਣਮਾਗਤਾਃ

ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਨਾਰਦਨ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਹਾਂ।

ਤ੍ਵਮੇਵ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਗਤਿਰ੍ਨਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ ਤ੍ਵਮੇਵ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਾ ਜਗਤਾਮਪਿ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ, ਸਾਡਾ ਰਾਹ ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈਂ।

ਤ੍ਵਮੇਵ ਭਰ੍ਤਾ ਹਰ੍ਤਾ ਚ ਭੋਕ੍ਤਾ ਦਾਤਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦਾਨਵਾਨ੍ਦਾਨਵਾਰ੍ਦਨ

ਤੂੰ ਹੀ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜਨਾਰਦਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ।

ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਵੈष੍ਣਵੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੈ ਰੌਦ੍ਰੈਰ੍ਯਾਮ੍ਯੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ ਕੌਬੇਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸੌਮ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਨੈਰृਤ੍ਯੈਰ੍ਵਾਰੁਣੈਰ੍ਦृਢੈਃ

ਦੈਤਿਆ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਰੁਦ੍ਰ, ਯਮੀ, ਕੁਬੇਰ, ਸੋਮ, ਨੈਰਿਤ, ਵਾਰੁਣ — ਇਹ ਸਖਤ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਏ ਹਨ।

ਵਾਯਵ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਗ੍ਨੇਯੈਰ੍ ਐਸ਼ਾਨੈਰ੍ ਵਾਰ੍षਿਕੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ਸੌਰੈ ਰੌਦ੍ਰੈਸ੍ ਤਥਾ ਭੀਮੈਃ ਕਮ੍ਪਨੈਰ੍ ਜृਮ੍ਭਣੈਰ੍ ਦृਢੈਃ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਯੂ, ਅੱਗ, ਈਸ਼ਾਨ, ਵਰਸ਼ਾ, ਸੂਰਜ, ਰੁਦ੍ਰ, ਭੀਮ, ਕੰਪਾ, ਜ੍ਰਿੰਭਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।

ਅਵਧ੍ਯਾ ਵਰਲਾਭਾਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਰਿਜਲੋਚਨ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਸਮ੍ਭੂਤਂ ਤ੍ਵਦੀਯਂ ਚਕ੍ਰਮ੍ ਉਦ੍ਯਤਮ੍

ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਰਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਅਮਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਚਕਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੰਡਲ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਕੁਣ੍ਠਿਤਂ ਹਿ ਦਧੀਚੇਨ ਚ੍ਯਾਵਨੇਨ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ ਦਣ੍ਡਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਤਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਲਬ੍ਧਂ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ

ਪਰ ਉਹ ਦਧੀਚੀ ਤੇ ਚ੍ਯਵਨ ਵਲੋਂ ਮੰਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ; ਤੇਰੀ ਲਾਠੀ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਏ।

ਪੁਰਾ ਜਲਨ੍ਧਰਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਣਾ ਰਥਾਙ੍ਗਂ ਸੁਸ਼ਿਤਂ ਘੋਰਂ ਤੇਨ ਤਾਨ੍ ਹਨ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ

ਪਹਿਲਾਂ ਜਲੰਧਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇੱਕ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ, ਬਣਾਇਆ ਸੀ; ਉਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇਨ ਨਿਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਨਾਨ੍ਯੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਤੈਰਪਿ ਤਤੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤੇषਾਂ ਵੈ ਵਚਨਂ ਵਾਰਿਜੇਕ੍ਸ਼ਣਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਸੈਂਕੜੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖ—

ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਮੁਖਾਨਾਹ ਸ ਹਰਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਭृਤ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਭੋਭੋ ਦੇਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ ਦੇਵੈਃ ਸਨਾਤਨੈਃ

ਹਰੀ, ਚਕਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਰੇ ਸਨਾਤਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਲੋ ਅਸੀਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਕੋਲ ਜਾਈਏ।'

ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ ਦੇਵਾ ਜਲਨ੍ਧਰਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਹਿ ਪੁਰਾਰਿਣਾ

'ਹੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਲੰਧਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।'

ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਰਥਾਙ੍ਗਂ ਤੇਨੈਵ ਨਿਹਤ੍ਯ ਚ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਧੁਨ੍ਧੁਮੁਖਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਅष੍ਟषष੍ਟਿਸ਼ਤਾਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍

'ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ, ਧੁੰਦੂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ, ਜੋ ਅਠਠ ਸਠ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਸਮੇਤ ਮਾਰਾਂਗਾ।'

ਸਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਸਂਤਾਰਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍

'ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ—'

ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਦਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ਲਿਙ੍ਗਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰੇ ਸ਼ੁਭੇ

ਫਿਰ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉੱਤਮ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਠੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਸੁਭਾਵਨ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ।

ਮੇਰੁਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਤ੍ਵਰਿਤਾਖ੍ਯੇਨ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ

ਉਹ ਲਿੰਗ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ; ਜਨਾਰਦਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਵਰਿਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਰੌਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ।

ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਗਨ੍ਧਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਜ੍ਵਾਲਾਕਾਰਂ ਮਨੋਰਮਮ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਤਦਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਾਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ

ਉਸ ਨੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਰੁਦਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਾ।

ਦੇਵਂ ਨਾਮ੍ਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਭਵਾਦ੍ਯੇਨ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਣਵਾਦ੍ਯਂ ਨਮੋ ऽਨ੍ਤਕਮ੍

ਉਸ ਨੇ 'ਭਵ' ਆਦਿ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, 'ਅੰਤਕ' ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।