ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਐਰਾਵਤਾਦਯੋ ਨਾਗਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਃ ਸਿਨ੍ਧੁਜਲੋਪਰਿ ਸਰਥੋ ਭਗਵਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍

'ਐਰਾਵਤ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟੇ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।'

ਗਰੁਡੋ ऽਪਿ ਮਯਾ ਬਦ੍ਧੋ ਨਾਗਪਾਸ਼ੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾਦ੍ਯਾ ਮਯਾ ਨੀਤਾ ਨਾਰ੍ਯਃ ਕਾਰਾਗृਹਾਨ੍ਤਰਮ੍

ਮੈਂ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਰਗੀਆਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ।

ਕਥਂਚਿਲ੍ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ਼ਚੀਮੇਕਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਾਮ੍ ਮਾਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਲਨ੍ਧਰਮੁਮਾਪਤੇ

ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮ ਸਕਦਾ। 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਜਲੰਧਰ ਹਾਂ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਾਦਹਦ੍ਵੈ ਰਥਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਭਾਗੈਕਕਲਾਰ੍ਧਾਰ੍ਧੇਨ ਚਾਕੁਲਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਰਥ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।

ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਤੁਲਬਲੈਰ੍ਹਯੈਸ਼੍ ਚ ਨਾਗੈਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਰਿਪੋਰ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨਾਗਾਦ੍ ਵੈਸ਼ਸਮ੍ ਅਨੁਸਂਵृਤਸ਼੍ ਚ ਨਾਗੈਰ੍ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਚਨਮੁਵਾਚ ਚਾਲ੍ਪਬੁਦ੍ਧਿਃ

ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।

ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਮ ਯੁਧਿ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਸਂਘੈਰ੍ ਹਨ੍ਤੁਂ ਯਤ੍ਸਕਲਮਿਦਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਮਰ੍ਥਃ ਯਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਯਮਿਹਨਾਸ੍ਤਿ ਯੋਦ੍ਧੁਮ੍ ਈਸ਼ ਵਾਞ੍ਛੈषਾ ਵਿਪੁਲਤਰਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯੋ ऽਤ੍ਰ

ਮੈਨੂੰ ਦੇਵ-ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਮਦਨਾਰਿਦਕ੍ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰੋ ਯਜ੍ਞਾਰੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਰਿਪੋ ਮਮੈਵ ਵੀਰੈਃ ਭੂਤੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਹਰਿਵਦਨੇਨ ਦੇਵਸਂਘੈਰ੍ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਤੇ ਬਲਮਿਹ ਚਾਸ੍ਤਿ ਚੇਦ੍ਧਿ ਤਿष੍ਠ

ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ, ਮਦਨ, ਦਕਸ਼ ਅਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਹੀ ਵਿਰੋਧੀ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਹਰਿ ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਠੀਕ ਰਹਿ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਹਾਦੇਵਾਰਿਨਨ੍ਦਨਃ ਨ ਚਚਾਲ ਨ ਸਸ੍ਮਾਰ ਨਿਹਤਾਨ੍ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍ਯੁਧਿ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹਿਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।

ਦੁਰ੍ਮਦੇਨਾਵਿਨੀਤਾਤ੍ਮਾ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮਾਸ੍ਫੋਟ੍ਯ ਦੋਰ੍ਬਲਾਤ੍ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਖ੍ਯਂ ਯਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਤੇਨ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ

ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਅਣਸ਼ਾਸਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਇਆ, ਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਲੈ ਕੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।

ਦੁਰ੍ਧਰੇਣ ਰਥਾਙ੍ਗੇਨ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣਾਪਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਵੈ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤਸ਼੍ ਚ ਤੇਨ ਵੈ

ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਕੁਲਿਸ਼ੇਨ ਯਥਾ ਛਿਨ੍ਨੋ ਦ੍ਵਿਧਾ ਗਿਰਿਵਰੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪਪਾਤ ਦੈਤ੍ਯੋ ਬਲਵਾਨ੍ ਅਞ੍ਜਨਾਦ੍ਰਿਰਿਵਾਪਰਃ

ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਞ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਿਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤਿਆ ਦੂਜੇ ਅੰਜਨ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਤੇਨ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਮ੍ ਅਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਤਦ੍ਰਕ੍ਤਮਖਿਲਂ ਰੁਦ੍ਰਨਿਯੋਗਾਨ੍ਮਾਂਸਮੇਵ ਚ

ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲਹੂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰਾ ਲਹੂ ਤੇ ਮਾਸ ਸਿਰਫ ਮਾਸ ਬਣ ਗਿਆ।

ਮਹਾਰੌਰਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਕ੍ਤਕੁਣ੍ਡਮਭੂਦਹੋ ਜਲਨ੍ਧਰਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਾਰ੍षਦਾਃ

ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਲਹੂ ਦਾ ਕੁੰਡ ਬਣ ਗਿਆ—ਹਾਏ!—ਤੇ ਜਲੰਧਰ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਧੁ ਦੇਵੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਜਲਨ੍ਧਰਵਿਮਰ੍ਦਨਮ੍

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸਿੰਘ ਦੀ ਦਹਾੜ ਮਾਰੀ, 'ਵਧੀਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ!' ਆਖਦੇ ਹੋਏ। ਜੋ ਕੋਈ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—

ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਗਾਣਪਤ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍

ਜਾਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਕਥਂ ਦੇਵੇਨ ਵੈ ਸੂਤ ਦੇਵਦੇਵਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਖ੍ਯਂ ਵੈ ਲਬ੍ਧਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਵਿष੍ਣੁਨਾ

ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਦੇਵ-ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ? ਹੇ ਸੂਤਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਮ੍ ਅਭਵਚ੍ਚ ਸੁਦਾਰੁਣਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਕਰਣੋ ਮਹਾਨ੍

ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮੁਸ਼ਲੈਃ ਸਾਯਕੈਰ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ ਪ੍ਰਭਿਦ੍ਯਮਾਨਾਃ ਕੁਨ੍ਤੈਸ਼੍ ਚ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ

ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਗਦਾ, ਤੀਰ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਡਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਭੱਜ ਪਏ।

ਪਰਾਜਿਤਾਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਹਰਿਮ੍ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤਂ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਂ ਸ਼ੋਕਸਂਵਿਗ੍ਨਮਾਨਸਾਃ

ਫਿਰ, ਹਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਦੇਵ-ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਦੇ।

ਤਾਨ੍ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।

ਵਤ੍ਸਾਃ ਕਿਮਿਤਿ ਵੈ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ੍ਯੁਤਾਲਙ੍ਕਾਰਵਿਕ੍ਰਮਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ ਸਸਂਤਾਪਾ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ

ਪਿਆਰੇਓ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਨੂੰ ਗੁਆ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ 'ਤੇ ਪੱਕੇ ਹੋ, ਦੱਸੋ — ਕੀ ਹੋਇਆ?

ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾਭੂਤਾਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਹੁਰ੍ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਵਿष੍ਣਵੇ

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ।

ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਵਿष੍ਣੋ ਜਿष੍ਣੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਦਾਨਵੈਃ ਪੀਡਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਸ਼ਰਣਮਾਗਤਾਃ

ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਨਾਰਦਨ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਹਾਂ।

ਤ੍ਵਮੇਵ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਗਤਿਰ੍ਨਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ ਤ੍ਵਮੇਵ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਾ ਜਗਤਾਮਪਿ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ, ਸਾਡਾ ਰਾਹ ਸਿਰਫ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈਂ।

ਤ੍ਵਮੇਵ ਭਰ੍ਤਾ ਹਰ੍ਤਾ ਚ ਭੋਕ੍ਤਾ ਦਾਤਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦਾਨਵਾਨ੍ਦਾਨਵਾਰ੍ਦਨ

ਤੂੰ ਹੀ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜਨਾਰਦਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ।

ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਵੈष੍ਣਵੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੈ ਰੌਦ੍ਰੈਰ੍ਯਾਮ੍ਯੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ ਕੌਬੇਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸੌਮ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਨੈਰृਤ੍ਯੈਰ੍ਵਾਰੁਣੈਰ੍ਦृਢੈਃ

ਦੈਤਿਆ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਰੁਦ੍ਰ, ਯਮੀ, ਕੁਬੇਰ, ਸੋਮ, ਨੈਰਿਤ, ਵਾਰੁਣ — ਇਹ ਸਖਤ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਏ ਹਨ।

ਵਾਯਵ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਗ੍ਨੇਯੈਰ੍ ਐਸ਼ਾਨੈਰ੍ ਵਾਰ੍षਿਕੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ਸੌਰੈ ਰੌਦ੍ਰੈਸ੍ ਤਥਾ ਭੀਮੈਃ ਕਮ੍ਪਨੈਰ੍ ਜृਮ੍ਭਣੈਰ੍ ਦृਢੈਃ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਯੂ, ਅੱਗ, ਈਸ਼ਾਨ, ਵਰਸ਼ਾ, ਸੂਰਜ, ਰੁਦ੍ਰ, ਭੀਮ, ਕੰਪਾ, ਜ੍ਰਿੰਭਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।

ਅਵਧ੍ਯਾ ਵਰਲਾਭਾਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਰਿਜਲੋਚਨ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਸਮ੍ਭੂਤਂ ਤ੍ਵਦੀਯਂ ਚਕ੍ਰਮ੍ ਉਦ੍ਯਤਮ੍

ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਰਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਅਮਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਚਕਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੰਡਲ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਕੁਣ੍ਠਿਤਂ ਹਿ ਦਧੀਚੇਨ ਚ੍ਯਾਵਨੇਨ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ ਦਣ੍ਡਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਤਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਲਬ੍ਧਂ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ

ਪਰ ਉਹ ਦਧੀਚੀ ਤੇ ਚ੍ਯਵਨ ਵਲੋਂ ਮੰਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ; ਤੇਰੀ ਲਾਠੀ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਏ।