ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਦੀਪ੍ਤਲੋਚਨਃ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਹਾਲੋਕ੍ਯ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍

ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਆਖਿਆ।

ਗਦਾਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਹਤ੍ਵਾ ਲੋਕਾਨ੍ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਡੁਣ੍ਡੁਭਾਨ੍ ਗਰੁਡੋ ਯਥਾ

'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਨੰਦੀ ਤੇ ਤੈਨੂੰ, ਸ਼ੰਕਰ, ਮਾਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਡੁੰਡੁਭੀ ਵਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।'

ਹਨ੍ਤੁਂ ਚਰਾਚਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਰ੍ਥੋ ऽਹਂ ਸਵਾਸਵਮ੍ ਕੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਮਦ੍ਬਾਣੈਰ੍ ਅਚ੍ਛੇਦ੍ਯੋ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ

'ਮੈਂ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਕੁਝ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?'

ਬਾਲਭਾਵੇ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਤਪਸੈਵ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬਲੀ ਯੌਵਨੇ ਵੈ ਮੁਨਯਃ ਸੁਰਪੁਙ੍ਗਵੈਃ

'ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਪ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਬਲਵਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ।'

ਦਗ੍ਧਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਕਲਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ਤਪਸਾ ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰੁਦ੍ਰ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਭਗਵਾਨਪਿ

'ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਤਪ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਗਏ। ਰੁਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਭਗਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ?'

ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਯਮਵਿਤ੍ਤੇਸ਼ਵਾਯੁਵਾਰੀਸ਼੍ਵਰਾਦਯਃ ਨ ਸੇਹਿਰੇ ਯਥਾ ਨਾਗਾ ਗਨ੍ਧਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਪਤੇਰਿਵ

'ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਯਮ, ਕੁਬੇਰ, ਵਾਯੂ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਹੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਗਰੁੜ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।'

ਨ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਦਿਵਿ ਭੂਮੌ ਚ ਬਾਹਵੋ ਮਮ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਸਮਸ੍ਤਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਘਰ੍षਿਤਾਸ਼੍ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ

'ਸ਼ੰਕਰ, ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਨਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਿਲੀਆਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਰਗੜਿਆ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।'

ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਨ੍ਦਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਨੀਲੋ ਮੇਰੁਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਃ ਘਰ੍षਿਤੋ ਬਾਹੁਦਣ੍ਡੇਨ ਕਣ੍ਡੂਨੋਦਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਪਤਤ੍

'ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੰਦਰ, ਸੋਹਣਾ ਨੀਲਾ, ਤੇ ਮੇਰੂ, ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਖੁਜਲਾਉਣ ਲਈ ਰਗੜੇ ਗਏ।'

ਗਙ੍ਗਾ ਨਿਰੁਦ੍ਧਾ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਲੀਲਾਰ੍ਥਂ ਹਿਮਵਦ੍ਗਿਰੌ ਨਾਰੀਣਾਂ ਮਮ ਭृਤ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵਜ੍ਰੋ ਬਦ੍ਧੋ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍

'ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੇਡ ਲਈ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ; ਮੇਰੀਆਂ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਜਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ।'

ਵਡਵਾਯਾ ਮੁਖਂ ਭਗ੍ਨਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵੈ ਕਰੇਣ ਤੁ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸਕਲਂ ਚੈਕਾਰ੍ਣਵਮਭੂਦਿਦਮ੍

'ਵਡਵਾ ਅੱਗ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਟੋੜ ਕੇ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ।'

ਐਰਾਵਤਾਦਯੋ ਨਾਗਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਃ ਸਿਨ੍ਧੁਜਲੋਪਰਿ ਸਰਥੋ ਭਗਵਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍

'ਐਰਾਵਤ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟੇ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।'

ਗਰੁਡੋ ऽਪਿ ਮਯਾ ਬਦ੍ਧੋ ਨਾਗਪਾਸ਼ੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾਦ੍ਯਾ ਮਯਾ ਨੀਤਾ ਨਾਰ੍ਯਃ ਕਾਰਾਗृਹਾਨ੍ਤਰਮ੍

ਮੈਂ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਰਗੀਆਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ।

ਕਥਂਚਿਲ੍ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ਼ਚੀਮੇਕਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਾਮ੍ ਮਾਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਲਨ੍ਧਰਮੁਮਾਪਤੇ

ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮ ਸਕਦਾ। 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਜਲੰਧਰ ਹਾਂ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਾਦਹਦ੍ਵੈ ਰਥਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਭਾਗੈਕਕਲਾਰ੍ਧਾਰ੍ਧੇਨ ਚਾਕੁਲਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਰਥ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।

ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਤੁਲਬਲੈਰ੍ਹਯੈਸ਼੍ ਚ ਨਾਗੈਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਰਿਪੋਰ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨਾਗਾਦ੍ ਵੈਸ਼ਸਮ੍ ਅਨੁਸਂਵृਤਸ਼੍ ਚ ਨਾਗੈਰ੍ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਚਨਮੁਵਾਚ ਚਾਲ੍ਪਬੁਦ੍ਧਿਃ

ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।

ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਮ ਯੁਧਿ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਸਂਘੈਰ੍ ਹਨ੍ਤੁਂ ਯਤ੍ਸਕਲਮਿਦਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਮਰ੍ਥਃ ਯਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਯਮਿਹਨਾਸ੍ਤਿ ਯੋਦ੍ਧੁਮ੍ ਈਸ਼ ਵਾਞ੍ਛੈषਾ ਵਿਪੁਲਤਰਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯੋ ऽਤ੍ਰ

ਮੈਨੂੰ ਦੇਵ-ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਮਦਨਾਰਿਦਕ੍ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰੋ ਯਜ੍ਞਾਰੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਰਿਪੋ ਮਮੈਵ ਵੀਰੈਃ ਭੂਤੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਹਰਿਵਦਨੇਨ ਦੇਵਸਂਘੈਰ੍ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਤੇ ਬਲਮਿਹ ਚਾਸ੍ਤਿ ਚੇਦ੍ਧਿ ਤਿष੍ਠ

ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ, ਮਦਨ, ਦਕਸ਼ ਅਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਹੀ ਵਿਰੋਧੀ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਹਰਿ ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਠੀਕ ਰਹਿ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਹਾਦੇਵਾਰਿਨਨ੍ਦਨਃ ਨ ਚਚਾਲ ਨ ਸਸ੍ਮਾਰ ਨਿਹਤਾਨ੍ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍ਯੁਧਿ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹਿਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।

ਦੁਰ੍ਮਦੇਨਾਵਿਨੀਤਾਤ੍ਮਾ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮਾਸ੍ਫੋਟ੍ਯ ਦੋਰ੍ਬਲਾਤ੍ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਖ੍ਯਂ ਯਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਤੇਨ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ

ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਅਣਸ਼ਾਸਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਇਆ, ਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਲੈ ਕੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।

ਦੁਰ੍ਧਰੇਣ ਰਥਾਙ੍ਗੇਨ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣਾਪਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਵੈ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤਸ਼੍ ਚ ਤੇਨ ਵੈ

ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਕੁਲਿਸ਼ੇਨ ਯਥਾ ਛਿਨ੍ਨੋ ਦ੍ਵਿਧਾ ਗਿਰਿਵਰੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪਪਾਤ ਦੈਤ੍ਯੋ ਬਲਵਾਨ੍ ਅਞ੍ਜਨਾਦ੍ਰਿਰਿਵਾਪਰਃ

ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਞ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਿਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤਿਆ ਦੂਜੇ ਅੰਜਨ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਤੇਨ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਮ੍ ਅਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਤਦ੍ਰਕ੍ਤਮਖਿਲਂ ਰੁਦ੍ਰਨਿਯੋਗਾਨ੍ਮਾਂਸਮੇਵ ਚ

ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲਹੂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰਾ ਲਹੂ ਤੇ ਮਾਸ ਸਿਰਫ ਮਾਸ ਬਣ ਗਿਆ।

ਮਹਾਰੌਰਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਕ੍ਤਕੁਣ੍ਡਮਭੂਦਹੋ ਜਲਨ੍ਧਰਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਾਰ੍षਦਾਃ

ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਲਹੂ ਦਾ ਕੁੰਡ ਬਣ ਗਿਆ—ਹਾਏ!—ਤੇ ਜਲੰਧਰ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਧੁ ਦੇਵੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਜਲਨ੍ਧਰਵਿਮਰ੍ਦਨਮ੍

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸਿੰਘ ਦੀ ਦਹਾੜ ਮਾਰੀ, 'ਵਧੀਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ!' ਆਖਦੇ ਹੋਏ। ਜੋ ਕੋਈ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—

ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਗਾਣਪਤ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍

ਜਾਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਕਥਂ ਦੇਵੇਨ ਵੈ ਸੂਤ ਦੇਵਦੇਵਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਖ੍ਯਂ ਵੈ ਲਬ੍ਧਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਵਿष੍ਣੁਨਾ

ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਦੇਵ-ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ? ਹੇ ਸੂਤਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਮ੍ ਅਭਵਚ੍ਚ ਸੁਦਾਰੁਣਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਕਰਣੋ ਮਹਾਨ੍

ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮੁਸ਼ਲੈਃ ਸਾਯਕੈਰ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ ਪ੍ਰਭਿਦ੍ਯਮਾਨਾਃ ਕੁਨ੍ਤੈਸ਼੍ ਚ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ

ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਗਦਾ, ਤੀਰ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਡਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਭੱਜ ਪਏ।

ਪਰਾਜਿਤਾਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਹਰਿਮ੍ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤਂ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਂ ਸ਼ੋਕਸਂਵਿਗ੍ਨਮਾਨਸਾਃ

ਫਿਰ, ਹਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਦੇਵ-ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਦੇ।