ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਾਸਵਤ੍ਵਂ ਚ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਦਾਨਵਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ਜਲਨ੍ਧਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਧਮਾਃ

ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਜਲੰਧਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੀਚ ਦਾਨਵ—

ਜਗਰ੍ਜੁਰੁਚ੍ਚੈਃ ਪਾਪਿष੍ਠਾ ਮृਤ੍ਯੁਦਰ੍ਸ਼ਨਤਤ੍ਪਰਾਃ ਦੈਤ੍ਯੈਰੇਤੈਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਰਥਨਾਗਤੁਰਙ੍ਗਮੈਃ

ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੱਜੇ, ਮੰਦ-ਕਰਮ ਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ; ਉਹ ਦੈਤ ਤੇ ਹੋਰ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ—

ਸਂਨਦ੍ਧੈਃ ਸਹ ਸਂਨਹ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਯੌ ਬਲੀ ਭਵੋ ऽਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮੇਰੁਕੂਟਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਰਵ ਵੱਲ ਜੰਗ ਲਈ ਚਲੇ। ਭਵ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ—

ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਅਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾਨ੍ਯੈਰ੍ ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਕੋ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਉਸ ਦੀ ਅਮਰਤਾ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਭਾਗਾ ਤੇ ਨੇਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ।

ਸਾਂਬਃ ਸਨਨ੍ਦੀ ਸਗਣਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਮਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਯੁਦ੍ਧੇਨਾਨੇਨ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍

ਸਾਂਬਾ, ਸਨੰਦੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੁਣ ਇਸ ਲੜਾਈ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?'

ਮਦ੍ਬਾਣੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਮਰ੍ਤੁਮਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤੇ ਮੁਦਾ ਜਲਨ੍ਧਰੋ ऽਪਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਵਿਦਾਰਣਮ੍

ਜਲੰਧਰ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਛੇਦ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਉਹਨਾਂ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।

ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮੁਵਾਚੇਦਂ ਸੁਰੇਤਰਬਲੇਸ਼੍ਵਰਃ ਵਾਕ੍ਯੇਨਾਲਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੇਵਦੇਵ ਵृषਧ੍ਵਜ

ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਵੱਛ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਬੱਸ ਗੱਲਾਂ!'

ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਸਨ੍ਨਿਭੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਹਰ ਯੋਦ੍ਧੁਮਿਹਾਗਤਃ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼ੂਲੀ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਲੀਲਯਾ ਮਹਾਂਭਸਿ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਰਥਾਙ੍ਗਂ ਰੌਦ੍ਰਮਾਯੁਧਮ੍

ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹਰਾ! ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਚਕਰ ਬਣਾਇਆ।

ਕृਤ੍ਵਾਰ੍ਣਵਾਂਭਸਿ ਸਿਤਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਰਥਾਙ੍ਗਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮਨੇਨ ਹਤਾਃ ਸੁਰਾਸ਼੍ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਧਕਾਨ੍ਤਕਪੁਰਤ੍ਰਯਯਜ੍ਞਹਰ੍ਤਾ ਲੋਕਤ੍ਰਯਾਨ੍ਤਕਕਰਃ ਪ੍ਰਹਸਂਤਦਾਹ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟਾ ਚਕਰ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ, ਦਕਸ਼, ਅੰਧਕ, ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ, ਤੇ ਯਜਨ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ।

ਪਾਦੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਦੈਤ੍ਯ ਜਲਨ੍ਧਰ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ ਬਲਵਾਨ੍ ਯਦਿ ਚੋਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਤਿष੍ਠ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ

'ਜਲੰਧਰ, ਜੇ ਤੂੰ ਬਲਵਾਨ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਲੜ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚਕਰ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਉਠਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਾ।'

ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਦੀਪ੍ਤਲੋਚਨਃ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਹਾਲੋਕ੍ਯ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍

ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਆਖਿਆ।

ਗਦਾਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਹਤ੍ਵਾ ਲੋਕਾਨ੍ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਡੁਣ੍ਡੁਭਾਨ੍ ਗਰੁਡੋ ਯਥਾ

'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਨੰਦੀ ਤੇ ਤੈਨੂੰ, ਸ਼ੰਕਰ, ਮਾਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਡੁੰਡੁਭੀ ਵਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।'

ਹਨ੍ਤੁਂ ਚਰਾਚਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਰ੍ਥੋ ऽਹਂ ਸਵਾਸਵਮ੍ ਕੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਮਦ੍ਬਾਣੈਰ੍ ਅਚ੍ਛੇਦ੍ਯੋ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ

'ਮੈਂ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਕੁਝ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?'

ਬਾਲਭਾਵੇ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਤਪਸੈਵ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬਲੀ ਯੌਵਨੇ ਵੈ ਮੁਨਯਃ ਸੁਰਪੁਙ੍ਗਵੈਃ

'ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਪ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਬਲਵਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ।'

ਦਗ੍ਧਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਕਲਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ਤਪਸਾ ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰੁਦ੍ਰ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਭਗਵਾਨਪਿ

'ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਤਪ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਗਏ। ਰੁਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਭਗਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ?'

ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਯਮਵਿਤ੍ਤੇਸ਼ਵਾਯੁਵਾਰੀਸ਼੍ਵਰਾਦਯਃ ਨ ਸੇਹਿਰੇ ਯਥਾ ਨਾਗਾ ਗਨ੍ਧਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਪਤੇਰਿਵ

'ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਯਮ, ਕੁਬੇਰ, ਵਾਯੂ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਹੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਗਰੁੜ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।'

ਨ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਦਿਵਿ ਭੂਮੌ ਚ ਬਾਹਵੋ ਮਮ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਸਮਸ੍ਤਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਘਰ੍षਿਤਾਸ਼੍ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ

'ਸ਼ੰਕਰ, ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਨਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਿਲੀਆਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਰਗੜਿਆ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।'

ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਨ੍ਦਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਨੀਲੋ ਮੇਰੁਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਃ ਘਰ੍षਿਤੋ ਬਾਹੁਦਣ੍ਡੇਨ ਕਣ੍ਡੂਨੋਦਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਪਤਤ੍

'ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੰਦਰ, ਸੋਹਣਾ ਨੀਲਾ, ਤੇ ਮੇਰੂ, ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਖੁਜਲਾਉਣ ਲਈ ਰਗੜੇ ਗਏ।'

ਗਙ੍ਗਾ ਨਿਰੁਦ੍ਧਾ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਲੀਲਾਰ੍ਥਂ ਹਿਮਵਦ੍ਗਿਰੌ ਨਾਰੀਣਾਂ ਮਮ ਭृਤ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵਜ੍ਰੋ ਬਦ੍ਧੋ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍

'ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੇਡ ਲਈ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ; ਮੇਰੀਆਂ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਜਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ।'

ਵਡਵਾਯਾ ਮੁਖਂ ਭਗ੍ਨਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵੈ ਕਰੇਣ ਤੁ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸਕਲਂ ਚੈਕਾਰ੍ਣਵਮਭੂਦਿਦਮ੍

'ਵਡਵਾ ਅੱਗ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਟੋੜ ਕੇ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ।'

ਐਰਾਵਤਾਦਯੋ ਨਾਗਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਃ ਸਿਨ੍ਧੁਜਲੋਪਰਿ ਸਰਥੋ ਭਗਵਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍

'ਐਰਾਵਤ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟੇ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।'

ਗਰੁਡੋ ऽਪਿ ਮਯਾ ਬਦ੍ਧੋ ਨਾਗਪਾਸ਼ੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾਦ੍ਯਾ ਮਯਾ ਨੀਤਾ ਨਾਰ੍ਯਃ ਕਾਰਾਗृਹਾਨ੍ਤਰਮ੍

ਮੈਂ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਰਗੀਆਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ।

ਕਥਂਚਿਲ੍ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ਼ਚੀਮੇਕਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਾਮ੍ ਮਾਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਲਨ੍ਧਰਮੁਮਾਪਤੇ

ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮ ਸਕਦਾ। 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਜਲੰਧਰ ਹਾਂ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਾਦਹਦ੍ਵੈ ਰਥਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਭਾਗੈਕਕਲਾਰ੍ਧਾਰ੍ਧੇਨ ਚਾਕੁਲਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਰਥ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।

ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਤੁਲਬਲੈਰ੍ਹਯੈਸ਼੍ ਚ ਨਾਗੈਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਰਿਪੋਰ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨਾਗਾਦ੍ ਵੈਸ਼ਸਮ੍ ਅਨੁਸਂਵृਤਸ਼੍ ਚ ਨਾਗੈਰ੍ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਚਨਮੁਵਾਚ ਚਾਲ੍ਪਬੁਦ੍ਧਿਃ

ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।

ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਮ ਯੁਧਿ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਸਂਘੈਰ੍ ਹਨ੍ਤੁਂ ਯਤ੍ਸਕਲਮਿਦਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਮਰ੍ਥਃ ਯਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਯਮਿਹਨਾਸ੍ਤਿ ਯੋਦ੍ਧੁਮ੍ ਈਸ਼ ਵਾਞ੍ਛੈषਾ ਵਿਪੁਲਤਰਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯੋ ऽਤ੍ਰ

ਮੈਨੂੰ ਦੇਵ-ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਮਦਨਾਰਿਦਕ੍ਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰੋ ਯਜ੍ਞਾਰੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਰਿਪੋ ਮਮੈਵ ਵੀਰੈਃ ਭੂਤੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਹਰਿਵਦਨੇਨ ਦੇਵਸਂਘੈਰ੍ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਤੇ ਬਲਮਿਹ ਚਾਸ੍ਤਿ ਚੇਦ੍ਧਿ ਤਿष੍ਠ

ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ, ਮਦਨ, ਦਕਸ਼ ਅਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਹੀ ਵਿਰੋਧੀ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਹਰਿ ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਠੀਕ ਰਹਿ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਹਾਦੇਵਾਰਿਨਨ੍ਦਨਃ ਨ ਚਚਾਲ ਨ ਸਸ੍ਮਾਰ ਨਿਹਤਾਨ੍ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍ਯੁਧਿ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹਿਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।

ਦੁਰ੍ਮਦੇਨਾਵਿਨੀਤਾਤ੍ਮਾ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਮਾਸ੍ਫੋਟ੍ਯ ਦੋਰ੍ਬਲਾਤ੍ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਖ੍ਯਂ ਯਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਤੇਨ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ

ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਅਣਸ਼ਾਸਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਇਆ, ਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਲੈ ਕੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।