ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਠੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਞ੍ ਛਿਵਭਕ੍ਤੋ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸ੍ਤਵਂ ਸਰ੍ਵਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਇਸ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਹਨ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੇ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤੁਤਿ ਪੂਰੀ ਪੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ—

ਸ ਰੁਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਨੁਚਰੋ ਭਵੇਤ੍

ਉਹ ਰੁਦਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਜਲਨ੍ਧਰਂ ਜਟਾਮੌਲਿਃ ਪੁਰਾ ਜਮ੍ਭਾਰਿਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਕਥਂ ਜਘਾਨ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਰੋ ਹਰਃ

ਕਿਵੇਂ ਜਟਾ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ, ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਲੰਧਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਭਾ ਵਾਂਗੂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ?

ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣ ਸੁਵ੍ਰਤ ਜਲਨ੍ਧਰ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਜਲਮਣ੍ਡਲਸਂਭਵਃ

ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਮੰਗ ਤੇ, ਜਲੰਧਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੇਰੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀਅਤ ਹੈ।

ਆਸੀਦਨ੍ਤਕਸਂਕਾਸ਼ਸ੍ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧਵਿਕ੍ਰਮਃ ਤੇਨ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ

ਉਹ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਤਪ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ; ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ—

ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਮਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਭਗਵਾਨਜਃ ਜਿਤ੍ਵੈਵ ਦੇਵਸਂਘਾਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵੈ ਜਲਨ੍ਧਰਃ

ਸਭ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅਜਨਮਾ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।

ਜਗਾਮ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਿਸ਼੍ਵਹਰਂ ਗੁਰੁਮ੍ ਤਯੋਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਵਿਸ਼੍ਰਮਮ੍

ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰੁਕਣ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।

ਜਲਨ੍ਧਰੇਸ਼ਯੋਸ੍ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਜਲਨ੍ਧਰੋ ऽਪਿ ਤਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍

ਜਲੰਧਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿਚ ਹੋਏ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਹਾਰ ਗਿਆ; ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।

ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਨ੍ਯਾਯਧੀਰ੍ਜੇਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਜਿਤਾ ਮਯਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਹ੍ਯਜਿਤੋ ਰਣੇ

ਉਸ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਆਂ ਵਿਚ ਚਤੁਰ ਸਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ: 'ਸਭ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਸ਼ੰਕਰ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜਿੱਤ ਹੈ।'

ਤਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਗਣਪੈਰ੍ ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਅਹਮੇਵ ਭਵਤ੍ਵਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਤਥਾ

ਸਭ ਨੂੰ, ਇਸ਼ਾਨਾ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੇ ਗਣ ਤੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ।

ਵਾਸਵਤ੍ਵਂ ਚ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਦਾਨਵਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ਜਲਨ੍ਧਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਧਮਾਃ

ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਜਲੰਧਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੀਚ ਦਾਨਵ—

ਜਗਰ੍ਜੁਰੁਚ੍ਚੈਃ ਪਾਪਿष੍ਠਾ ਮृਤ੍ਯੁਦਰ੍ਸ਼ਨਤਤ੍ਪਰਾਃ ਦੈਤ੍ਯੈਰੇਤੈਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਰਥਨਾਗਤੁਰਙ੍ਗਮੈਃ

ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੱਜੇ, ਮੰਦ-ਕਰਮ ਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ; ਉਹ ਦੈਤ ਤੇ ਹੋਰ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ—

ਸਂਨਦ੍ਧੈਃ ਸਹ ਸਂਨਹ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਯੌ ਬਲੀ ਭਵੋ ऽਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮੇਰੁਕੂਟਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਰਵ ਵੱਲ ਜੰਗ ਲਈ ਚਲੇ। ਭਵ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ—

ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਅਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾਨ੍ਯੈਰ੍ ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਕੋ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਉਸ ਦੀ ਅਮਰਤਾ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਭਾਗਾ ਤੇ ਨੇਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ।

ਸਾਂਬਃ ਸਨਨ੍ਦੀ ਸਗਣਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਮਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਯੁਦ੍ਧੇਨਾਨੇਨ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍

ਸਾਂਬਾ, ਸਨੰਦੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੁਣ ਇਸ ਲੜਾਈ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?'

ਮਦ੍ਬਾਣੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਮਰ੍ਤੁਮਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤੇ ਮੁਦਾ ਜਲਨ੍ਧਰੋ ऽਪਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਵਿਦਾਰਣਮ੍

ਜਲੰਧਰ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਛੇਦ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਉਹਨਾਂ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।

ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮੁਵਾਚੇਦਂ ਸੁਰੇਤਰਬਲੇਸ਼੍ਵਰਃ ਵਾਕ੍ਯੇਨਾਲਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੇਵਦੇਵ ਵृषਧ੍ਵਜ

ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਵੱਛ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਬੱਸ ਗੱਲਾਂ!'

ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਸਨ੍ਨਿਭੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਹਰ ਯੋਦ੍ਧੁਮਿਹਾਗਤਃ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼ੂਲੀ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਲੀਲਯਾ ਮਹਾਂਭਸਿ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਰਥਾਙ੍ਗਂ ਰੌਦ੍ਰਮਾਯੁਧਮ੍

ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹਰਾ! ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਚਕਰ ਬਣਾਇਆ।

ਕृਤ੍ਵਾਰ੍ਣਵਾਂਭਸਿ ਸਿਤਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਰਥਾਙ੍ਗਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮਨੇਨ ਹਤਾਃ ਸੁਰਾਸ਼੍ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਧਕਾਨ੍ਤਕਪੁਰਤ੍ਰਯਯਜ੍ਞਹਰ੍ਤਾ ਲੋਕਤ੍ਰਯਾਨ੍ਤਕਕਰਃ ਪ੍ਰਹਸਂਤਦਾਹ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟਾ ਚਕਰ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ, ਦਕਸ਼, ਅੰਧਕ, ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ, ਤੇ ਯਜਨ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ।

ਪਾਦੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਦੈਤ੍ਯ ਜਲਨ੍ਧਰ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ ਬਲਵਾਨ੍ ਯਦਿ ਚੋਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਤਿष੍ਠ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ

'ਜਲੰਧਰ, ਜੇ ਤੂੰ ਬਲਵਾਨ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਲੜ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚਕਰ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਉਠਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਾ।'

ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਦੀਪ੍ਤਲੋਚਨਃ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਹਾਲੋਕ੍ਯ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍

ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਆਖਿਆ।

ਗਦਾਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਹਤ੍ਵਾ ਲੋਕਾਨ੍ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਡੁਣ੍ਡੁਭਾਨ੍ ਗਰੁਡੋ ਯਥਾ

'ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਨੰਦੀ ਤੇ ਤੈਨੂੰ, ਸ਼ੰਕਰ, ਮਾਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਡੁੰਡੁਭੀ ਵਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।'

ਹਨ੍ਤੁਂ ਚਰਾਚਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਰ੍ਥੋ ऽਹਂ ਸਵਾਸਵਮ੍ ਕੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਮਦ੍ਬਾਣੈਰ੍ ਅਚ੍ਛੇਦ੍ਯੋ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ

'ਮੈਂ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਕੁਝ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?'

ਬਾਲਭਾਵੇ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਤਪਸੈਵ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬਲੀ ਯੌਵਨੇ ਵੈ ਮੁਨਯਃ ਸੁਰਪੁਙ੍ਗਵੈਃ

'ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਪ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਬਲਵਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ।'

ਦਗ੍ਧਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਕਲਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ਤਪਸਾ ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰੁਦ੍ਰ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਭਗਵਾਨਪਿ

'ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਤਪ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਗਏ। ਰੁਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਭਗਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ?'

ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਯਮਵਿਤ੍ਤੇਸ਼ਵਾਯੁਵਾਰੀਸ਼੍ਵਰਾਦਯਃ ਨ ਸੇਹਿਰੇ ਯਥਾ ਨਾਗਾ ਗਨ੍ਧਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਪਤੇਰਿਵ

'ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਯਮ, ਕੁਬੇਰ, ਵਾਯੂ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਹੋਰ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਗਰੁੜ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।'

ਨ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਦਿਵਿ ਭੂਮੌ ਚ ਬਾਹਵੋ ਮਮ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਸਮਸ੍ਤਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਘਰ੍षਿਤਾਸ਼੍ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ

'ਸ਼ੰਕਰ, ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਨਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਿਲੀਆਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਰਗੜਿਆ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।'

ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਨ੍ਦਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਨੀਲੋ ਮੇਰੁਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਃ ਘਰ੍षਿਤੋ ਬਾਹੁਦਣ੍ਡੇਨ ਕਣ੍ਡੂਨੋਦਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਪਤਤ੍

'ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੰਦਰ, ਸੋਹਣਾ ਨੀਲਾ, ਤੇ ਮੇਰੂ, ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਖੁਜਲਾਉਣ ਲਈ ਰਗੜੇ ਗਏ।'

ਗਙ੍ਗਾ ਨਿਰੁਦ੍ਧਾ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਲੀਲਾਰ੍ਥਂ ਹਿਮਵਦ੍ਗਿਰੌ ਨਾਰੀਣਾਂ ਮਮ ਭृਤ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵਜ੍ਰੋ ਬਦ੍ਧੋ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍

'ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੇਡ ਲਈ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ; ਮੇਰੀਆਂ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਜਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ।'