ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਯ ਇਦਂ ਪਰਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵੇਦੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੁਤੇ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਉੱਚੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਧਨ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਮ੍ ਆਯੁष੍ਯਮ੍ ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਪੁष੍ਟਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਧਿਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍

ਇਹ ਧਨ, ਯਸ਼, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਵਿੱਘਨ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਗ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਅਪਮृਤ੍ਯੁਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਮਹਾਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਅਰਿਚਕ੍ਰਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਸਰ੍ਵਾਧਿਪ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍

ਇਹ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਤਤੋ ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਸ਼ਮਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਨਿਵਾਰਣਮ੍ ਵਿषਗ੍ਰਹਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਦਿਵਰ੍ਧਨਮ੍

ਇਹ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਮ੍ ਸ਼ੇषਲੋਕਸ੍ਯ ਸੋਪਾਨਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਾਰ੍ਥੈਕਸਾਧਨਮ੍

ਇਹ ਪੂਰੀ ਯੋਗ-ਸਿਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ-ਜ্ঞান ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ ਅਤੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਲਕੜੇ ਦੀ ਇੱਕੋ ਸਾਧਨਾ ਹੈ।

ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਨਿਰਸਨਂ ਦੇਵਤਾਪਰਮਾਰ੍ਥਦਮ੍ ਵਾਞ੍ਛਾਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਂ ਚੈਵ ऋਦ੍ਧਿਪ੍ਰਜ੍ਞਾਦਿਸਾਧਨਮ੍

ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸਚਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਿਧੀ-ਸਿਧੀ, ਗਿਆਨ ਆਦਿ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।

ਇਦਂ ਤੁ ਸ਼ਰਭਾਕਾਰਂ ਪਰਂ ਰੂਪਂ ਪਿਨਾਕਿਨਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਵ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤੇषੁ ਚਿਰੇषੂਦ੍ਯਮਿਤੇषੁ ਚ

ਇਹ ਸਰਭ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਪਿਨਾਕੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ, ਉਹਨਾਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।

ਤੈਰੇਵ ਪਠਿਤਵ੍ਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਭਿਃ ਸ਼ਿਵੋਤ੍ਸਵੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯष੍ਟਮੀषੁ ਚ

ਇਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਤੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ, ਚੌਦਵੀਂ ਤੇ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ।

ਪਠੇਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਕਾਲੇषੁ ਸ਼ਿਵਸਨ੍ਨਿਧਿਕਾਰਣਮ੍ ਚੋਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਹਿਸਿਂਹਾਨ੍ਤਕृਤੋ ਰਾਜਭਯੇषੁ ਚ

ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਈ, ਤੇ ਚੋਰ, ਬਾਘ, ਸੱਪ, ਸ਼ੇਰ ਜਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਵਿਚ ਵੀ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਤ੍ਰਾਨ੍ਯੋਤ੍ਪਾਤਭੂਕਮ੍ਪਦਵਾਗ੍ਨਿਪਾਂਸੁਵृष੍ਟਿषੁ ਉਲ੍ਕਾਪਾਤੇ ਮਹਾਵਾਤੇ ਵਿਨਾ ਵृष੍ਟ੍ਯਾਤਿਵृष੍ਟਿषੁ

ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਆਫ਼ਤਾਂ—ਭੂਚਾਲ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ, ਰੇਤ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਉਲਕਾ ਪੈਣਾ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ, ਸੁੱਕਾ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਮੀਂਹ—

ਅਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਠੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਞ੍ ਛਿਵਭਕ੍ਤੋ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸ੍ਤਵਂ ਸਰ੍ਵਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਇਸ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਹਨ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੇ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤੁਤਿ ਪੂਰੀ ਪੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ—

ਸ ਰੁਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਨੁਚਰੋ ਭਵੇਤ੍

ਉਹ ਰੁਦਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਜਲਨ੍ਧਰਂ ਜਟਾਮੌਲਿਃ ਪੁਰਾ ਜਮ੍ਭਾਰਿਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਕਥਂ ਜਘਾਨ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਰੋ ਹਰਃ

ਕਿਵੇਂ ਜਟਾ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ, ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਲੰਧਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਭਾ ਵਾਂਗੂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ?

ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣ ਸੁਵ੍ਰਤ ਜਲਨ੍ਧਰ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਜਲਮਣ੍ਡਲਸਂਭਵਃ

ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਮੰਗ ਤੇ, ਜਲੰਧਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੇਰੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀਅਤ ਹੈ।

ਆਸੀਦਨ੍ਤਕਸਂਕਾਸ਼ਸ੍ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧਵਿਕ੍ਰਮਃ ਤੇਨ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ

ਉਹ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਤਪ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ; ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ—

ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਮਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਭਗਵਾਨਜਃ ਜਿਤ੍ਵੈਵ ਦੇਵਸਂਘਾਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵੈ ਜਲਨ੍ਧਰਃ

ਸਭ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅਜਨਮਾ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।

ਜਗਾਮ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਿਸ਼੍ਵਹਰਂ ਗੁਰੁਮ੍ ਤਯੋਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਵਿਸ਼੍ਰਮਮ੍

ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰੁਕਣ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।

ਜਲਨ੍ਧਰੇਸ਼ਯੋਸ੍ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਜਲਨ੍ਧਰੋ ऽਪਿ ਤਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍

ਜਲੰਧਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿਚ ਹੋਏ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਹਾਰ ਗਿਆ; ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।

ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਨ੍ਯਾਯਧੀਰ੍ਜੇਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਜਿਤਾ ਮਯਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਹ੍ਯਜਿਤੋ ਰਣੇ

ਉਸ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਆਂ ਵਿਚ ਚਤੁਰ ਸਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ: 'ਸਭ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਸ਼ੰਕਰ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜਿੱਤ ਹੈ।'

ਤਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਗਣਪੈਰ੍ ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਅਹਮੇਵ ਭਵਤ੍ਵਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਤਥਾ

ਸਭ ਨੂੰ, ਇਸ਼ਾਨਾ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੇ ਗਣ ਤੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ।

ਵਾਸਵਤ੍ਵਂ ਚ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਦਾਨਵਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ਜਲਨ੍ਧਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਧਮਾਃ

ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਜਲੰਧਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੀਚ ਦਾਨਵ—

ਜਗਰ੍ਜੁਰੁਚ੍ਚੈਃ ਪਾਪਿष੍ਠਾ ਮृਤ੍ਯੁਦਰ੍ਸ਼ਨਤਤ੍ਪਰਾਃ ਦੈਤ੍ਯੈਰੇਤੈਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਰਥਨਾਗਤੁਰਙ੍ਗਮੈਃ

ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੱਜੇ, ਮੰਦ-ਕਰਮ ਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ; ਉਹ ਦੈਤ ਤੇ ਹੋਰ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ—

ਸਂਨਦ੍ਧੈਃ ਸਹ ਸਂਨਹ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਯੌ ਬਲੀ ਭਵੋ ऽਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮੇਰੁਕੂਟਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਰਵ ਵੱਲ ਜੰਗ ਲਈ ਚਲੇ। ਭਵ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ—

ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਅਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾਨ੍ਯੈਰ੍ ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਕੋ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਉਸ ਦੀ ਅਮਰਤਾ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਭਾਗਾ ਤੇ ਨੇਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ।

ਸਾਂਬਃ ਸਨਨ੍ਦੀ ਸਗਣਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਮਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਯੁਦ੍ਧੇਨਾਨੇਨ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍

ਸਾਂਬਾ, ਸਨੰਦੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੁਣ ਇਸ ਲੜਾਈ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?'

ਮਦ੍ਬਾਣੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਮਰ੍ਤੁਮਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤੇ ਮੁਦਾ ਜਲਨ੍ਧਰੋ ऽਪਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਵਿਦਾਰਣਮ੍

ਜਲੰਧਰ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਛੇਦ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਉਹਨਾਂ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।

ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮੁਵਾਚੇਦਂ ਸੁਰੇਤਰਬਲੇਸ਼੍ਵਰਃ ਵਾਕ੍ਯੇਨਾਲਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੇਵਦੇਵ ਵृषਧ੍ਵਜ

ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਵੱਛ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਬੱਸ ਗੱਲਾਂ!'

ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਸਨ੍ਨਿਭੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਹਰ ਯੋਦ੍ਧੁਮਿਹਾਗਤਃ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼ੂਲੀ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਲੀਲਯਾ ਮਹਾਂਭਸਿ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਰਥਾਙ੍ਗਂ ਰੌਦ੍ਰਮਾਯੁਧਮ੍

ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹਰਾ! ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਚਕਰ ਬਣਾਇਆ।

ਕृਤ੍ਵਾਰ੍ਣਵਾਂਭਸਿ ਸਿਤਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਰਥਾਙ੍ਗਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮਨੇਨ ਹਤਾਃ ਸੁਰਾਸ਼੍ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਧਕਾਨ੍ਤਕਪੁਰਤ੍ਰਯਯਜ੍ਞਹਰ੍ਤਾ ਲੋਕਤ੍ਰਯਾਨ੍ਤਕਕਰਃ ਪ੍ਰਹਸਂਤਦਾਹ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟਾ ਚਕਰ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ, ਦਕਸ਼, ਅੰਧਕ, ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ, ਤੇ ਯਜਨ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ।