ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹਾਸ੍ਮਾਨ੍ਪਾਹਿ ਭਗਵਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਾਹਤਮਹਾਬਲਃ ਭਵਤਾ ਹਿ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਤੇਜਸਾ

ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰੱਖੀ ਰੱਖ; ਤੂੰ ਸਦਾ ਅਜੈ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿ ਵਯਂ ਚ ਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਸੂਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਇੰਦਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚ ਯਮਾਦ੍ਯਾ ਨ ਸੁਰਾਸੁਰਾਨ੍ ਤਤੋ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਹਰਿਂ ਸਿਂਹ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਪਚੇਤਸਮ੍

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਯਮ ਆਦਿ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ 'ਸਿੰਘ' ਆਖਦੇ ਹਨ।

ਯਤੋ ਬਿਭਰ੍षਿ ਸਕਲਂ ਵਿਭਜ੍ਯ ਤਨੁਮष੍ਟਧਾ ਅਤੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ ਪਾਹਿ ਭਗਵਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍ ਦਾਨੈਰ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਿਤੈਃ

ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦਾਨ ਦੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਚਾਹੇ ਹਨ।

ਉਵਾਚ ਤਾਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍ਦੇਵੋ ਮਹਰ੍षੀਂਸ਼੍ ਚ ਪੁਰਾਤਨਾਨ੍ ਯਥਾ ਜਲੇ ਜਲਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇ ਘृਤਂ ਘृਤੇ

ਦਿਵਯ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਧ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਘੀ ਘੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—'

ਏਕ ਏਵ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਿਵਲੀਨੋ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ਏष ਏਵ ਨृਸਿਂਹਾਤ੍ਮਾ ਸਦਰ੍ਪਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਬਲਃ

ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਇਹੀ ਨਰਸਿੰਘ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਹੈ।

ਜਗਤ੍ਸਂਹਾਰਕਾਰੇਣ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ਨਰਕੇਸਰੀ ਯਾਜਨੀਯੋ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਿਸਿਦ੍ਧਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ

ਜਗਤ ਦੇ ਸੰਹਾਰ ਲਈ ਨਰ-ਸਿੰਘ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਬਲੀ ਵੀਰਭਦਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਨृਸਿਂਹਕृਤ੍ਤਿਵਸਨਸ੍ ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਤਨ੍ਮੁਣ੍ਡਮਾਲਾਯਾਂ ਨਾਯਕਤ੍ਵੇਨ ਕਲ੍ਪਿਤਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ; ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮੁੰਡ ਮਾਲਾ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਨਿਰਾਤਙ੍ਕਾਃ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਤਃ ਕਥਾਮਿਮਾਮ੍ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾਗਤਮ੍

ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਕਥਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।

ਯ ਇਦਂ ਪਰਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵੇਦੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੁਤੇ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਉੱਚੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਧਨ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਮ੍ ਆਯੁष੍ਯਮ੍ ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਪੁष੍ਟਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਧਿਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍

ਇਹ ਧਨ, ਯਸ਼, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਵਿੱਘਨ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਗ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਅਪਮृਤ੍ਯੁਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਮਹਾਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਅਰਿਚਕ੍ਰਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਸਰ੍ਵਾਧਿਪ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍

ਇਹ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਤਤੋ ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਸ਼ਮਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਨਿਵਾਰਣਮ੍ ਵਿषਗ੍ਰਹਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਦਿਵਰ੍ਧਨਮ੍

ਇਹ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਮ੍ ਸ਼ੇषਲੋਕਸ੍ਯ ਸੋਪਾਨਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਾਰ੍ਥੈਕਸਾਧਨਮ੍

ਇਹ ਪੂਰੀ ਯੋਗ-ਸਿਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ-ਜ্ঞান ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ ਅਤੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਲਕੜੇ ਦੀ ਇੱਕੋ ਸਾਧਨਾ ਹੈ।

ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਨਿਰਸਨਂ ਦੇਵਤਾਪਰਮਾਰ੍ਥਦਮ੍ ਵਾਞ੍ਛਾਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਂ ਚੈਵ ऋਦ੍ਧਿਪ੍ਰਜ੍ਞਾਦਿਸਾਧਨਮ੍

ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸਚਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਿਧੀ-ਸਿਧੀ, ਗਿਆਨ ਆਦਿ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।

ਇਦਂ ਤੁ ਸ਼ਰਭਾਕਾਰਂ ਪਰਂ ਰੂਪਂ ਪਿਨਾਕਿਨਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਵ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤੇषੁ ਚਿਰੇषੂਦ੍ਯਮਿਤੇषੁ ਚ

ਇਹ ਸਰਭ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਪਿਨਾਕੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ, ਉਹਨਾਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।

ਤੈਰੇਵ ਪਠਿਤਵ੍ਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਭਿਃ ਸ਼ਿਵੋਤ੍ਸਵੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯष੍ਟਮੀषੁ ਚ

ਇਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਤੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ, ਚੌਦਵੀਂ ਤੇ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ।

ਪਠੇਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਕਾਲੇषੁ ਸ਼ਿਵਸਨ੍ਨਿਧਿਕਾਰਣਮ੍ ਚੋਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਹਿਸਿਂਹਾਨ੍ਤਕृਤੋ ਰਾਜਭਯੇषੁ ਚ

ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਈ, ਤੇ ਚੋਰ, ਬਾਘ, ਸੱਪ, ਸ਼ੇਰ ਜਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਵਿਚ ਵੀ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਤ੍ਰਾਨ੍ਯੋਤ੍ਪਾਤਭੂਕਮ੍ਪਦਵਾਗ੍ਨਿਪਾਂਸੁਵृष੍ਟਿषੁ ਉਲ੍ਕਾਪਾਤੇ ਮਹਾਵਾਤੇ ਵਿਨਾ ਵृष੍ਟ੍ਯਾਤਿਵृष੍ਟਿषੁ

ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਆਫ਼ਤਾਂ—ਭੂਚਾਲ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ, ਰੇਤ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਉਲਕਾ ਪੈਣਾ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ, ਸੁੱਕਾ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਮੀਂਹ—

ਅਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਠੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਞ੍ ਛਿਵਭਕ੍ਤੋ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸ੍ਤਵਂ ਸਰ੍ਵਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਇਸ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਹਨ, ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੇ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤੁਤਿ ਪੂਰੀ ਪੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ—

ਸ ਰੁਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਨੁਚਰੋ ਭਵੇਤ੍

ਉਹ ਰੁਦਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਜਲਨ੍ਧਰਂ ਜਟਾਮੌਲਿਃ ਪੁਰਾ ਜਮ੍ਭਾਰਿਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਕਥਂ ਜਘਾਨ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਰੋ ਹਰਃ

ਕਿਵੇਂ ਜਟਾ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ, ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਲੰਧਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਭਾ ਵਾਂਗੂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ?

ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣ ਸੁਵ੍ਰਤ ਜਲਨ੍ਧਰ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਜਲਮਣ੍ਡਲਸਂਭਵਃ

ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਮੰਗ ਤੇ, ਜਲੰਧਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੇਰੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀਅਤ ਹੈ।

ਆਸੀਦਨ੍ਤਕਸਂਕਾਸ਼ਸ੍ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧਵਿਕ੍ਰਮਃ ਤੇਨ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ

ਉਹ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਤਪ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ; ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ—

ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਮਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਭਗਵਾਨਜਃ ਜਿਤ੍ਵੈਵ ਦੇਵਸਂਘਾਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵੈ ਜਲਨ੍ਧਰਃ

ਸਭ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅਜਨਮਾ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।

ਜਗਾਮ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਿਸ਼੍ਵਹਰਂ ਗੁਰੁਮ੍ ਤਯੋਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਵਿਸ਼੍ਰਮਮ੍

ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰੁਕਣ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।

ਜਲਨ੍ਧਰੇਸ਼ਯੋਸ੍ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਜਲਨ੍ਧਰੋ ऽਪਿ ਤਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍

ਜਲੰਧਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿਚ ਹੋਏ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਹਾਰ ਗਿਆ; ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।

ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਨ੍ਯਾਯਧੀਰ੍ਜੇਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਜਿਤਾ ਮਯਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਹ੍ਯਜਿਤੋ ਰਣੇ

ਉਸ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਆਂ ਵਿਚ ਚਤੁਰ ਸਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ: 'ਸਭ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਸ਼ੰਕਰ ਹੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜਿੱਤ ਹੈ।'