ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਏਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਨਰਕੇਸਰੀ ਨਨ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤੋ ਭਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੋ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਂ ਪਰਾਜਿਤਃ

ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਅਸਮਰਥ ਤੇ ਹਾਰ ਗਿਆ।'

ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼ੇषਮਾਤ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਸ਼ਿਤ੍ਯਂ ਤਦਾ ਮਙ੍ਗਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਤਃ

ਫਿਰ, ਸਿਰ ਹੀ ਬਚਾ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਅਕਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।

ਅਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਦृਸ਼ਾ ਜੀਵਿਤਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਯਂ ਦੇਵਾਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੇਨੇਵ ਪਾਦਪਾਃ

ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਵੀਰਭਦਰ, ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਰੁੱਖ।'

ਯਸ੍ਯ ਭੀषਾ ਦਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ ਉਦੇਤਿ ਚ ਰਵਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਵਾਤੋ ਵਾਤਿ ਚ ਸੋ ऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਧਾਵਤਿ ਪਞ੍ਚਮਃ

ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਅੱਗ ਸੜਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ — ਉਹ ਤੂੰ ਹੈਂ; ਮੌਤ ਪੰਜਵਾਂ ਵਜੋਂ ਦੌੜਦੀ ਹੈ।

ਯਦਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪਰਂ ਵ੍ਯੋਮ ਕਲਾਤੀਤਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਭਵਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ

ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਕਾਸ਼, ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ — ਭਗਵਾਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।

ਕੇ ਵਯਮੇਵ ਧਾਤੁਕ੍ਯੇ ਵੇਦਨੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਨ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਵਰ੍ਣਨੇ

ਅਸੀਂ ਕੌਣ ਹਾਂ, ਧਾਤਾਂ ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ? ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਰੂਪ, ਸੋਭਾ ਜਾਂ ਰੰਗ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।

ਉਪਸਰ੍ਗੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਗਣਾਧਿਪ ਏਕਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਨ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਰ੍ਤਤੇ ਰੂਪਵਾਨ੍ ਹਰਃ

ਸਭ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ; ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।

ਈਦृਸ਼ਾਨ੍ ਤੇ ऽਵਤਾਰਾਣਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵ ਬਹੂਂਸ੍ਤਮਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਸਂਦਿਹੇਨ੍ ਨਾਸ੍ਮਾਂਸ੍ ਤ੍ਵਚ੍ਚਿਨ੍ਤਾਸ੍ਤਮਯਾ ਤਥਾ

ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਤੇਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਨੇਕਾਂ ਅਵਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਅੰਧਕਾਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਗੁਞ੍ਜਾਗਿਰਿਵਰਤਟਾ-ਮਿਤਰੂਪਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਅਭ੍ਯਸਂਹਰ ਗਮ੍ਯਂ ਤੇ ਨ ਨੀਤਵ੍ਯਂ ਪਰਾਪਰਾ

ਗੁੰਜਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇਰੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਰੂਪ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ; ਤੇਰਾ ਮੰਜ਼ਿਲ ਉੱਚ-ਨੀਚ ਦੇ ਭੇਦ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।

ਦ੍ਵੇ ਤਨੂ ਤਵ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵੇਦਜ੍ਞਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਿਦੁਃ ਘੋਰਾਪ੍ਯਨ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਾਪ੍ਯਨ੍ਯਾ ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਮਨੇਕਧਾ

ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੁਦਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਤਨਾਵਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ: ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਦੂਜੀ ਮੰਗਲਮਈ; ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ।

ਇਹਾਸ੍ਮਾਨ੍ਪਾਹਿ ਭਗਵਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਾਹਤਮਹਾਬਲਃ ਭਵਤਾ ਹਿ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਤੇਜਸਾ

ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰੱਖੀ ਰੱਖ; ਤੂੰ ਸਦਾ ਅਜੈ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿ ਵਯਂ ਚ ਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਸੂਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਇੰਦਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚ ਯਮਾਦ੍ਯਾ ਨ ਸੁਰਾਸੁਰਾਨ੍ ਤਤੋ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਹਰਿਂ ਸਿਂਹ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਪਚੇਤਸਮ੍

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਯਮ ਆਦਿ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ 'ਸਿੰਘ' ਆਖਦੇ ਹਨ।

ਯਤੋ ਬਿਭਰ੍षਿ ਸਕਲਂ ਵਿਭਜ੍ਯ ਤਨੁਮष੍ਟਧਾ ਅਤੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ ਪਾਹਿ ਭਗਵਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍ ਦਾਨੈਰ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਿਤੈਃ

ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦਾਨ ਦੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਚਾਹੇ ਹਨ।

ਉਵਾਚ ਤਾਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍ਦੇਵੋ ਮਹਰ੍षੀਂਸ਼੍ ਚ ਪੁਰਾਤਨਾਨ੍ ਯਥਾ ਜਲੇ ਜਲਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇ ਘृਤਂ ਘृਤੇ

ਦਿਵਯ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਧ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਘੀ ਘੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—'

ਏਕ ਏਵ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਿਵਲੀਨੋ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ਏष ਏਵ ਨृਸਿਂਹਾਤ੍ਮਾ ਸਦਰ੍ਪਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਬਲਃ

ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਇਹੀ ਨਰਸਿੰਘ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਹੈ।

ਜਗਤ੍ਸਂਹਾਰਕਾਰੇਣ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ਨਰਕੇਸਰੀ ਯਾਜਨੀਯੋ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਿਸਿਦ੍ਧਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ

ਜਗਤ ਦੇ ਸੰਹਾਰ ਲਈ ਨਰ-ਸਿੰਘ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਬਲੀ ਵੀਰਭਦਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਨृਸਿਂਹਕृਤ੍ਤਿਵਸਨਸ੍ ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਤਨ੍ਮੁਣ੍ਡਮਾਲਾਯਾਂ ਨਾਯਕਤ੍ਵੇਨ ਕਲ੍ਪਿਤਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ; ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮੁੰਡ ਮਾਲਾ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਨਿਰਾਤਙ੍ਕਾਃ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਤਃ ਕਥਾਮਿਮਾਮ੍ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾਗਤਮ੍

ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਕਥਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।

ਯ ਇਦਂ ਪਰਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵੇਦੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੁਤੇ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਉੱਚੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਧਨ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਮ੍ ਆਯੁष੍ਯਮ੍ ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਪੁष੍ਟਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਧਿਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍

ਇਹ ਧਨ, ਯਸ਼, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਵਿੱਘਨ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਗ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਅਪਮृਤ੍ਯੁਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਮਹਾਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਅਰਿਚਕ੍ਰਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਸਰ੍ਵਾਧਿਪ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍

ਇਹ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਤਤੋ ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਸ਼ਮਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਨਿਵਾਰਣਮ੍ ਵਿषਗ੍ਰਹਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਦਿਵਰ੍ਧਨਮ੍

ਇਹ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਮ੍ ਸ਼ੇषਲੋਕਸ੍ਯ ਸੋਪਾਨਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਾਰ੍ਥੈਕਸਾਧਨਮ੍

ਇਹ ਪੂਰੀ ਯੋਗ-ਸਿਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ-ਜ্ঞান ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ ਅਤੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਲਕੜੇ ਦੀ ਇੱਕੋ ਸਾਧਨਾ ਹੈ।

ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਨਿਰਸਨਂ ਦੇਵਤਾਪਰਮਾਰ੍ਥਦਮ੍ ਵਾਞ੍ਛਾਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਂ ਚੈਵ ऋਦ੍ਧਿਪ੍ਰਜ੍ਞਾਦਿਸਾਧਨਮ੍

ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸਚਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਿਧੀ-ਸਿਧੀ, ਗਿਆਨ ਆਦਿ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।

ਇਦਂ ਤੁ ਸ਼ਰਭਾਕਾਰਂ ਪਰਂ ਰੂਪਂ ਪਿਨਾਕਿਨਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਵ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤੇषੁ ਚਿਰੇषੂਦ੍ਯਮਿਤੇषੁ ਚ

ਇਹ ਸਰਭ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਪਿਨਾਕੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ, ਉਹਨਾਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।

ਤੈਰੇਵ ਪਠਿਤਵ੍ਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਭਿਃ ਸ਼ਿਵੋਤ੍ਸਵੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯष੍ਟਮੀषੁ ਚ

ਇਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਤੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ, ਚੌਦਵੀਂ ਤੇ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ।

ਪਠੇਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਕਾਲੇषੁ ਸ਼ਿਵਸਨ੍ਨਿਧਿਕਾਰਣਮ੍ ਚੋਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਹਿਸਿਂਹਾਨ੍ਤਕृਤੋ ਰਾਜਭਯੇषੁ ਚ

ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਈ, ਤੇ ਚੋਰ, ਬਾਘ, ਸੱਪ, ਸ਼ੇਰ ਜਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਵਿਚ ਵੀ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।