ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਨਮਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਸੂਰ੍ਯਾਯ ਮੁਕ੍ਤਿਵੈਚਿਤ੍ਰ੍ਯਹੇਤਵੇ ਵਰਦਾਯਾਵਤਾਰਾਯ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਹੇਤਵੇ

ਚੰਦ, ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰੂਪ, ਮੁਕਤੀ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਅਵਤਾਰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਕਪਾਲਿਨੇ ਕਰਾਲਾਯ ਪਤਯੇ ਪੁਣ੍ਯਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯੇ ਅਮੋਘਾਯਾਗ੍ਨਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਲਕੁਲੀਸ਼ਾਯ ਸ਼ਂਭਵੇ

ਖੋਪੜੀ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ, ਮਾਲਕ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ, ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਅੱਖ, ਲਕੜੀ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਭਿषਕ੍ਤਮਾਯ ਮੁਣ੍ਡਾਯ ਦਣ੍ਡਿਨੇ ਯੋਗਰੂਪਿਣੇ ਮੇਘਵਾਹਾਯ ਦੇਵਾਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਤਯੇ ਨਮਃ

ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਵਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਖੋਪੜੀ ਵਾਲੇ, ਦੰਡ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋਗ ਰੂਪ, ਬੱਦਲਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ, ਦੇਵਤਾ, ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਯ ਵਿਸ਼ੋਕਾਯ ਸ੍ਥਿਰਾਯ ਸ੍ਥਿਰਧਨ੍ਵਿਨੇ ਸ੍ਥਾਣਵੇ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਾਯ ਨਮਃ ਪਞ੍ਚਾਰ੍ਥਹੇਤਵੇ

ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਡੋਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਅਟੱਲ, ਚਮੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਪੰਜ ਅਰਥਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਵਰਦਾਯੈਕਪਾਦਾਯ ਨਮਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਮੌਲਿਨੇ ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਧ੍ਵਰਰਾਜਾਯ ਵਯਸਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ

ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਾਲੇ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਮਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰਾਯ ਨਿਤ੍ਯਾਯ ਸਤ੍ਯਾਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨੇ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਃ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਤੇ

ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਸੱਚੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਏਕਦ੍ਵਿਤ੍ਰਿਚਤੁਃਪਞ੍ਚਕृਤ੍ਵਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਨਮੋਨਮਃ ਦਸ਼ਕृਤ੍ਵਸ੍ਤੁ ਸਾਹਸ੍ਰਕृਤ੍ਵਸ੍ਤੇ ਚ ਨਮੋਨਮਃ

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ, ਤਿੰਨ, ਚਾਰ, ਪੰਜ, ਦੱਸ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।

ਨਮੋ ऽਪਰਿਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ-ਨਨ੍ਤਕृਤ੍ਵੋ ਨਮੋਨਮਃ ਨਮੋਨਮੋ ਨਮੋ ਭੂਯਃ ਪੁਨਰ੍ਭੂਯੋ ਨਮੋਨਮਃ

ਅਣਗਿਣਤ ਤੇ ਅਨੰਤ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ, ਬਾਰ-ਬਾਰ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।

ਨਾਮ੍ਨਾਮष੍ਟਸ਼ਤੇਨੈਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾਮृਤਮਯੇਨ ਤੁ ਪੁਨਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਨृਸਿਂਹਃ ਸ਼ਰਭੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਅਠ ਸੌ ਅਮਰ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਮੁੜ ਸ਼ਰਭੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।

ਯਦਾ ਯਦਾ ਮਮਾਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਤ੍ਯਹਙ੍ਕਾਰਦੂषਿਤਮ੍ ਤਦਾ ਤਦਾਪਨੇਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯੈਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ

ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ, ਵਧੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦੋਂ-ਤਦੋਂ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤੂੰ ਆਪ ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।

ਏਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਨਰਕੇਸਰੀ ਨਨ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤੋ ਭਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੋ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਂ ਪਰਾਜਿਤਃ

ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਅਸਮਰਥ ਤੇ ਹਾਰ ਗਿਆ।'

ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼ੇषਮਾਤ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਸ਼ਿਤ੍ਯਂ ਤਦਾ ਮਙ੍ਗਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਤਃ

ਫਿਰ, ਸਿਰ ਹੀ ਬਚਾ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਅਕਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।

ਅਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਦृਸ਼ਾ ਜੀਵਿਤਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਯਂ ਦੇਵਾਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੇਨੇਵ ਪਾਦਪਾਃ

ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਵੀਰਭਦਰ, ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਰੁੱਖ।'

ਯਸ੍ਯ ਭੀषਾ ਦਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ ਉਦੇਤਿ ਚ ਰਵਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਵਾਤੋ ਵਾਤਿ ਚ ਸੋ ऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਧਾਵਤਿ ਪਞ੍ਚਮਃ

ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਅੱਗ ਸੜਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ — ਉਹ ਤੂੰ ਹੈਂ; ਮੌਤ ਪੰਜਵਾਂ ਵਜੋਂ ਦੌੜਦੀ ਹੈ।

ਯਦਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪਰਂ ਵ੍ਯੋਮ ਕਲਾਤੀਤਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਭਵਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ

ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਕਾਸ਼, ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ — ਭਗਵਾਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।

ਕੇ ਵਯਮੇਵ ਧਾਤੁਕ੍ਯੇ ਵੇਦਨੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਨ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਵਰ੍ਣਨੇ

ਅਸੀਂ ਕੌਣ ਹਾਂ, ਧਾਤਾਂ ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ? ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਰੂਪ, ਸੋਭਾ ਜਾਂ ਰੰਗ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।

ਉਪਸਰ੍ਗੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਗਣਾਧਿਪ ਏਕਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਨ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਰ੍ਤਤੇ ਰੂਪਵਾਨ੍ ਹਰਃ

ਸਭ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ; ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।

ਈਦृਸ਼ਾਨ੍ ਤੇ ऽਵਤਾਰਾਣਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵ ਬਹੂਂਸ੍ਤਮਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਸਂਦਿਹੇਨ੍ ਨਾਸ੍ਮਾਂਸ੍ ਤ੍ਵਚ੍ਚਿਨ੍ਤਾਸ੍ਤਮਯਾ ਤਥਾ

ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਤੇਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਨੇਕਾਂ ਅਵਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਅੰਧਕਾਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਗੁਞ੍ਜਾਗਿਰਿਵਰਤਟਾ-ਮਿਤਰੂਪਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਅਭ੍ਯਸਂਹਰ ਗਮ੍ਯਂ ਤੇ ਨ ਨੀਤਵ੍ਯਂ ਪਰਾਪਰਾ

ਗੁੰਜਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇਰੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਰੂਪ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ; ਤੇਰਾ ਮੰਜ਼ਿਲ ਉੱਚ-ਨੀਚ ਦੇ ਭੇਦ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।

ਦ੍ਵੇ ਤਨੂ ਤਵ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵੇਦਜ੍ਞਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਿਦੁਃ ਘੋਰਾਪ੍ਯਨ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਾਪ੍ਯਨ੍ਯਾ ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਮਨੇਕਧਾ

ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੁਦਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਤਨਾਵਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ: ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਦੂਜੀ ਮੰਗਲਮਈ; ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ।

ਇਹਾਸ੍ਮਾਨ੍ਪਾਹਿ ਭਗਵਨ੍ ਨਿਤ੍ਯਾਹਤਮਹਾਬਲਃ ਭਵਤਾ ਹਿ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਤੇਜਸਾ

ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰੱਖੀ ਰੱਖ; ਤੂੰ ਸਦਾ ਅਜੈ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿ ਵਯਂ ਚ ਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਸੂਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਇੰਦਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚ ਯਮਾਦ੍ਯਾ ਨ ਸੁਰਾਸੁਰਾਨ੍ ਤਤੋ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਹਰਿਂ ਸਿਂਹ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਪਚੇਤਸਮ੍

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਯਮ ਆਦਿ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ 'ਸਿੰਘ' ਆਖਦੇ ਹਨ।

ਯਤੋ ਬਿਭਰ੍षਿ ਸਕਲਂ ਵਿਭਜ੍ਯ ਤਨੁਮष੍ਟਧਾ ਅਤੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ ਪਾਹਿ ਭਗਵਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍ ਦਾਨੈਰ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਿਤੈਃ

ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦਾਨ ਦੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਚਾਹੇ ਹਨ।

ਉਵਾਚ ਤਾਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍ਦੇਵੋ ਮਹਰ੍षੀਂਸ਼੍ ਚ ਪੁਰਾਤਨਾਨ੍ ਯਥਾ ਜਲੇ ਜਲਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇ ਘृਤਂ ਘृਤੇ

ਦਿਵਯ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਧ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਘੀ ਘੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—'

ਏਕ ਏਵ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਿਵਲੀਨੋ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ਏष ਏਵ ਨृਸਿਂਹਾਤ੍ਮਾ ਸਦਰ੍ਪਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਬਲਃ

ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਇਹੀ ਨਰਸਿੰਘ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਹੈ।

ਜਗਤ੍ਸਂਹਾਰਕਾਰੇਣ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ਨਰਕੇਸਰੀ ਯਾਜਨੀਯੋ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਿਸਿਦ੍ਧਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ

ਜਗਤ ਦੇ ਸੰਹਾਰ ਲਈ ਨਰ-ਸਿੰਘ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਬਲੀ ਵੀਰਭਦਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਨृਸਿਂਹਕृਤ੍ਤਿਵਸਨਸ੍ ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਤਨ੍ਮੁਣ੍ਡਮਾਲਾਯਾਂ ਨਾਯਕਤ੍ਵੇਨ ਕਲ੍ਪਿਤਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ; ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮੁੰਡ ਮਾਲਾ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।