ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਨਮ ਉਗ੍ਰਾਯ ਭੀਮਾਯ ਨਮਃ ਕ੍ਰੋਧਾਯ ਮਨ੍ਯਵੇ ਨਮੋ ਭਵਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਯ ਸ਼ਿਵਾਯ ਤੇ

ਨਮਸਕਾਰ ਉਗ੍ਰ ਨੂੰ, ਭੀਮ ਨੂੰ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਰੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੂੰ; ਨਮਸਕਾਰ ਭਵ ਨੂੰ, ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਤੈਨੂੰ।

ਕਾਲਕਾਲਾਯ ਕਾਲਾਯ ਮਹਾਕਾਲਾਯ ਮृਤ੍ਯਵੇ ਵੀਰਾਯ ਵੀਰਭਦ੍ਰਾਯ ਕ੍ਸ਼ਯਦ੍ਵੀਰਾਯ ਸ਼ੂਲਿਨੇ

ਕਾਲ ਦੇ ਕਾਲ ਨੂੰ, ਕਾਲ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਕਾਲ ਨੂੰ, ਮੌਤ ਨੂੰ, ਵੀਰ ਨੂੰ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ, ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਭਾਲਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।

ਮਹਾਦੇਵਾਯ ਮਹਤੇ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ ਏਕਾਯ ਨੀਲਕਣ੍ਠਾਯ ਸ਼੍ਰੀਕਣ੍ਠਾਯ ਪਿਨਾਕਿਨੇ

ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਮਹਾਨ ਨੂੰ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਇਕੱਲੇ ਨੂੰ, ਨੀਲਕੰਠ ਨੂੰ, ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਨੂੰ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਨੂੰ।

ਨਮੋ ऽਨਨ੍ਤਾਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਮਨ੍ਯਵੇ ਪਰਾਯ ਪਰਮੇਸ਼ਾਯ ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਾਯ ਤੇ

ਅਨੰਤ ਨੂੰ, ਸੁਖਮ ਨੂੰ, ਮੌਤ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਪਰਮ ਨੂੰ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਨੂੰ, ਤੈਨੂੰ।

ਪਰਾਤ੍ਪਰਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤ੍ਤਯੇ ਨਮੋ ਵਿष੍ਣੁਕਲਤ੍ਰਾਯ ਵਿष੍ਣੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਯ ਭਾਨਵੇ

ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਵ-ਸਰੂਪ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਖੇਤ ਨੂੰ, ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ।

ਕੈਵਰ੍ਤਾਯ ਕਿਰਾਤਾਯ ਮਹਾਵ੍ਯਾਧਾਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੇ ਭੈਰਵਾਯ ਸ਼ਰਣ੍ਯਾਯ ਮਹਾਭੈਰਵਰੂਪਿਣੇ

ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ, ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਭੈਰਵ ਨੂੰ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਭੈਰਵ-ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।

ਨਮੋ ਨृਸਿਂਹਸਂਹਰ੍ਤ੍ਰੇ ਕਾਮਕਾਲਪੁਰਾਰਯੇ ਮਹਾਪਾਸ਼ੌਘਸਂਹਰ੍ਤ੍ਰੇ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਨ੍ਤਕਾਰਿਣੇ

ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਕਾਮ, ਕਾਲ ਤੇ ਪੁਰਾ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਵੱਡੀਆਂ ਬੇੜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।

ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਾਯ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਯ ਸ਼ਿਪਿਵਿष੍ਟਾਯ ਮੀਢੁषੇ ਮृਤ੍ਯੁਞ੍ਜਯਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਯ ਮਖਾਰਯੇ

ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੂੰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਨੂੰ, ਦਇਆਲੂ ਨੂੰ, ਮੌਤ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ, ਸਭ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਯਜਨ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।

ਮਖੇਸ਼ਾਯ ਵਰੇਣ੍ਯਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਹ੍ਨਿਰੂਪਿਣੇ ਮਹਾਘ੍ਰਾਣਾਯ ਜਿਹ੍ਵਾਯ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਨੇ

ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ, ਅੱਗ-ਸਰੂਪ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਵੱਡੀ ਨੱਕ ਨੂੰ, ਜੀਭ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਅਪਾਨ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।

ਤ੍ਰਿਗੁਣਾਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਯ ਗੁਣਾਤੀਤਾਯ ਯੋਗਿਨੇ ਸਂਸਾਰਾਯ ਪ੍ਰਵਾਹਾਯ ਮਹਾਯਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਨੇ

ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਜੋਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਹਾਅ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਯੰਤਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਨਮਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਸੂਰ੍ਯਾਯ ਮੁਕ੍ਤਿਵੈਚਿਤ੍ਰ੍ਯਹੇਤਵੇ ਵਰਦਾਯਾਵਤਾਰਾਯ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਹੇਤਵੇ

ਚੰਦ, ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰੂਪ, ਮੁਕਤੀ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਅਵਤਾਰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਕਪਾਲਿਨੇ ਕਰਾਲਾਯ ਪਤਯੇ ਪੁਣ੍ਯਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯੇ ਅਮੋਘਾਯਾਗ੍ਨਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਲਕੁਲੀਸ਼ਾਯ ਸ਼ਂਭਵੇ

ਖੋਪੜੀ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ, ਮਾਲਕ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ, ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਅੱਖ, ਲਕੜੀ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਭਿषਕ੍ਤਮਾਯ ਮੁਣ੍ਡਾਯ ਦਣ੍ਡਿਨੇ ਯੋਗਰੂਪਿਣੇ ਮੇਘਵਾਹਾਯ ਦੇਵਾਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਤਯੇ ਨਮਃ

ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਵਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਖੋਪੜੀ ਵਾਲੇ, ਦੰਡ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋਗ ਰੂਪ, ਬੱਦਲਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ, ਦੇਵਤਾ, ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਯ ਵਿਸ਼ੋਕਾਯ ਸ੍ਥਿਰਾਯ ਸ੍ਥਿਰਧਨ੍ਵਿਨੇ ਸ੍ਥਾਣਵੇ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਾਯ ਨਮਃ ਪਞ੍ਚਾਰ੍ਥਹੇਤਵੇ

ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਡੋਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਅਟੱਲ, ਚਮੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਪੰਜ ਅਰਥਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਵਰਦਾਯੈਕਪਾਦਾਯ ਨਮਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਮੌਲਿਨੇ ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਧ੍ਵਰਰਾਜਾਯ ਵਯਸਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ

ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਾਲੇ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਮਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰਾਯ ਨਿਤ੍ਯਾਯ ਸਤ੍ਯਾਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨੇ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਃ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਤੇ

ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਸੱਚੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਏਕਦ੍ਵਿਤ੍ਰਿਚਤੁਃਪਞ੍ਚਕृਤ੍ਵਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਨਮੋਨਮਃ ਦਸ਼ਕृਤ੍ਵਸ੍ਤੁ ਸਾਹਸ੍ਰਕृਤ੍ਵਸ੍ਤੇ ਚ ਨਮੋਨਮਃ

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ, ਤਿੰਨ, ਚਾਰ, ਪੰਜ, ਦੱਸ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।

ਨਮੋ ऽਪਰਿਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ-ਨਨ੍ਤਕृਤ੍ਵੋ ਨਮੋਨਮਃ ਨਮੋਨਮੋ ਨਮੋ ਭੂਯਃ ਪੁਨਰ੍ਭੂਯੋ ਨਮੋਨਮਃ

ਅਣਗਿਣਤ ਤੇ ਅਨੰਤ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ, ਬਾਰ-ਬਾਰ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।

ਨਾਮ੍ਨਾਮष੍ਟਸ਼ਤੇਨੈਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾਮृਤਮਯੇਨ ਤੁ ਪੁਨਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਨृਸਿਂਹਃ ਸ਼ਰਭੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਅਠ ਸੌ ਅਮਰ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਮੁੜ ਸ਼ਰਭੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।

ਯਦਾ ਯਦਾ ਮਮਾਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਤ੍ਯਹਙ੍ਕਾਰਦੂषਿਤਮ੍ ਤਦਾ ਤਦਾਪਨੇਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯੈਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ

ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਅਗਿਆਨਤਾ, ਵਧੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦੋਂ-ਤਦੋਂ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤੂੰ ਆਪ ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।

ਏਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਨ੍ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਨਰਕੇਸਰੀ ਨਨ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤੋ ਭਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੋ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਂ ਪਰਾਜਿਤਃ

ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਅਸਮਰਥ ਤੇ ਹਾਰ ਗਿਆ।'

ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼ੇषਮਾਤ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਸ਼ਿਤ੍ਯਂ ਤਦਾ ਮਙ੍ਗਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਤਃ

ਫਿਰ, ਸਿਰ ਹੀ ਬਚਾ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਅਕਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।

ਅਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਦृਸ਼ਾ ਜੀਵਿਤਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਯਂ ਦੇਵਾਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੇਨੇਵ ਪਾਦਪਾਃ

ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਵੀਰਭਦਰ, ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਰੁੱਖ।'

ਯਸ੍ਯ ਭੀषਾ ਦਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ ਉਦੇਤਿ ਚ ਰਵਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਵਾਤੋ ਵਾਤਿ ਚ ਸੋ ऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਧਾਵਤਿ ਪਞ੍ਚਮਃ

ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਅੱਗ ਸੜਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ — ਉਹ ਤੂੰ ਹੈਂ; ਮੌਤ ਪੰਜਵਾਂ ਵਜੋਂ ਦੌੜਦੀ ਹੈ।

ਯਦਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪਰਂ ਵ੍ਯੋਮ ਕਲਾਤੀਤਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਭਵਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ

ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਕਾਸ਼, ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ — ਭਗਵਾਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।

ਕੇ ਵਯਮੇਵ ਧਾਤੁਕ੍ਯੇ ਵੇਦਨੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਨ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਵਰ੍ਣਨੇ

ਅਸੀਂ ਕੌਣ ਹਾਂ, ਧਾਤਾਂ ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ? ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਰੂਪ, ਸੋਭਾ ਜਾਂ ਰੰਗ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।

ਉਪਸਰ੍ਗੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਗਣਾਧਿਪ ਏਕਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਨ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਰ੍ਤਤੇ ਰੂਪਵਾਨ੍ ਹਰਃ

ਸਭ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ; ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।

ਈਦृਸ਼ਾਨ੍ ਤੇ ऽਵਤਾਰਾਣਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵ ਬਹੂਂਸ੍ਤਮਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਸਂਦਿਹੇਨ੍ ਨਾਸ੍ਮਾਂਸ੍ ਤ੍ਵਚ੍ਚਿਨ੍ਤਾਸ੍ਤਮਯਾ ਤਥਾ

ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਤੇਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਨੇਕਾਂ ਅਵਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਅੰਧਕਾਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਗੁਞ੍ਜਾਗਿਰਿਵਰਤਟਾ-ਮਿਤਰੂਪਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਅਭ੍ਯਸਂਹਰ ਗਮ੍ਯਂ ਤੇ ਨ ਨੀਤਵ੍ਯਂ ਪਰਾਪਰਾ

ਗੁੰਜਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇਰੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਰੂਪ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ; ਤੇਰਾ ਮੰਜ਼ਿਲ ਉੱਚ-ਨੀਚ ਦੇ ਭੇਦ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।