ਧ੍ਵਾਨ੍ਤੋਦਰੇ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਸ੍ਯ ਜਨਿਤ੍ਵਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਕਾਲੋ ऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਕਾਲਃ ਕਾਲਕਾਲੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਮਾਂ ਹੋ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਕਾਲ ਹੋ, ਸਮਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਵੱਡਾ ਮਾਲਕ।
ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਮੁਗ੍ਰਕਲਯਾ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸ੍ਥਿਰਧਨ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਵੀਰੋ ਵੀਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਧਿਕਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਮੌਤ ਲਈ ਮੌਤ ਬਣ ਜਾਓਗੇ—ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ।
ਉਪਹਸ੍ਤਾ ਜ੍ਵਰਂ ਭੀਮੋ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਹਿਰਣ੍ਮਯਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਨ ਤ੍ਵਂ ਨੈਵਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ
ਉੱਠੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਭਿਆਨਕ ਬੁਖਾਰ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ—ਨਾ ਤੁਸੀਂ, ਨਾ ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਂਹਰਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ ਨੋ ਚੇਦਿਦਾਨੀਂ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਯ ਮਹਾਭੈਰਵਰੂਪਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਓ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੁਣ ਮਹਾਂ ਭੈਰਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਵਾਪਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਰਿਵ ਸ੍ਥਾਣੋਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਏਵਂ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪਤਿष੍ਯਤਿ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਨृਸਿਂਹਃ ਕ੍ਰੋਧਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਥਾਣੁ ਦੀ ਬਿਜਲੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਮੌਤ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗੀ—ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ, ਨਰਸਿੰਘ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਨਨਾਦ ਤਨੁਵੇਗੇਨ ਤਂ ਗृਹੀਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ਅਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰੇ ਮਹਾਘੋਰਂ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਭਯਕਾਰਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗرج ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਦੌੜਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਗਗਨਵ੍ਯਾਪਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ਼ੈਵਤੇਜਃਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰਦਾ, ਅਜਿੱਤ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਉਹ ਵੀਰਭਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਤੁਰੰਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਤਦ੍ਧਿਰਣ੍ਮਯਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਨ ਸੌਰਂ ਨਾਗ੍ਨਿਸਂਭਵਮ੍ ਨ ਤਡਿਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਦृਸ਼ਮ੍ ਅਨੌਪਮ੍ਯਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਨਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਮਿੱਠਾ, ਨਾ ਸੂਰਜੀ, ਨਾ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਨਾ ਬਿਜਲੀ ਜਾਂ ਚੰਦ ਵਰਗਾ—ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰੂਪ ਸੀ।
ਤਦਾ ਤੇਜਾਂਸਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਲੀਨਾਨਿ ਸ਼ਾਙ੍ਕਰੇ ਤਤੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤੇ ਸਂਭਵਤਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਤੋਂ, ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਰੁਦ੍ਰਸਾਧਾਰਣਂ ਚੈਵ ਚਿਹ੍ਨਿਤਂ ਵਿਕृਤਾਕृਤਿ ਤਤਃ ਸਂਹਾਰਰੂਪੇਣ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਰੂਦਰ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਵਿਅਕਤ ਰੂਪ, ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਆਕਰਤੀ; ਫਿਰ, ਨਾਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿਮਙ੍ਗਲੈਃ ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੁਰ੍ ਜਟਿਲਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਕृਤਸ਼ੇਖਰਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸੀ, ਜੇਤੂ ਸੁਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਜਟਾ ਵਾਲਾ, ਚੰਦ ਦੀ ਅਰਧ ਕਿਰਨ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ।
ਸ ਮृਗਾਰ੍ਧਸ਼ਰੀਰੇਣ ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਚਞ੍ਚੁਨਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਅਤਿਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਹਾਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰਤੁਲ੍ਯਨਖਾਯੁਧਃ
ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਅੱਧ ਰੂਪ, ਪੰਖ ਤੇ ਚੋਚ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੰਦ, ਤੇ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਨਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਸੀ।
ਕਣ੍ਠੇ ਕਾਲੋ ਮਹਾਬਾਹੁਸ਼੍ ਚਤੁष੍ਪਾਦ੍ ਵਹ੍ਨਿਸਂਭਵਃ ਯੁਗਾਨ੍ਤੋਦ੍ਯਤਜੀਮੂਤਭੀਮਗਂਭੀਰਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਉਸਦੇ ਗਲੇ 'ਚ ਕਾਲ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਠਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਮਂ ਕੁਪਿਤਵृਤ੍ਤਾਗ੍ਨਿਵ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਨਯਨਤ੍ਰਯਃ ਸ੍ਪष੍ਟਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ऽਧਰੋष੍ਠਸ਼੍ ਚ ਹੁਙ੍ਕਾਰੇਣ ਯੁਤੋ ਹਰਃ
ਉਸਦੀ ਸਰੂਪ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਦੰਦ ਸਪਸ਼ਟ ਹਨ ਤੇ ਹੇਠਲਾ ਹੋਠ ਉਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਹਰਾ ਗਰਜ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ।
ਹਰਿਸ੍ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਵਿਨष੍ਟਬਲਵਿਕ੍ਰਮਃ ਬਿਭ੍ਰਦ੍ ਔਰ੍ਮ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੋਰ੍ ਅਧਃ ਖਦ੍ਯੋਤਵਿਭ੍ਰਮਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੇਠਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਜੁਗਨੂਆਂ ਵਾਂਗ ਟਿਮਟਿਮਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਥ ਵਿਭ੍ਰਮ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਨਾਭਿਪਾਦੇ ऽਭ੍ਯੁਦਾਰਯਨ੍ ਪਾਦਾਵਾਬਧ੍ਯ ਪੁਚ੍ਛੇਨ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਬਾਹੁਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਫਿਰ, ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਾਭੀ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਉਠਾਇਆ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਨਾਲ ਬਾਂਧਿਆ, ਤੇ ਬਾਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਨੁਰਸਿ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਹਰੋ ਹਰਿਮ੍ ਤਤੋ ਜਗਾਮ ਗਗਨਂ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਹਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸਹਸੈਵ ਭਯਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਿਹਗਸ਼੍ ਚ ਯਥੋਰਗਮ੍ ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਚ ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਚ
ਅਚਾਨਕ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਪੰਛੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ।
ਉਡ੍ਡੀਯੋਡ੍ਡੀਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਕ੍ਸ਼ਾਘਾਤਵਿਮੋਹਿਤਮ੍ ਹਰਿਂ ਹਰਨ੍ਤਂ ਵृषਭਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਾਨਂ ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉੱਡਦਾ ਉੱਡਦਾ, ਭਗਵਾਨ, ਪੰਖਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਅਨੁਯਾਨ੍ਤਿ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਮੋਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਨੀਯਮਾਨਃ ਪਰਵਸ਼ੋ ਦੀਨਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੇਬਸ, ਉਦਾਸ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਂ ਹਰਿਸ੍ਤਂ ਲਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ਰੈਃ ਨਮੋ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਮਹਾਗ੍ਰਾਸਾਯ ਵਿष੍ਣਵੇ
ਹਰੀ ਨੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ: 'ਨਮਸਕਾਰ ਰੁਦਰ ਨੂੰ, ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ।'
ਨਮ ਉਗ੍ਰਾਯ ਭੀਮਾਯ ਨਮਃ ਕ੍ਰੋਧਾਯ ਮਨ੍ਯਵੇ ਨਮੋ ਭਵਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਯ ਸ਼ਿਵਾਯ ਤੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਉਗ੍ਰ ਨੂੰ, ਭੀਮ ਨੂੰ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਰੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੂੰ; ਨਮਸਕਾਰ ਭਵ ਨੂੰ, ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਤੈਨੂੰ।
ਕਾਲਕਾਲਾਯ ਕਾਲਾਯ ਮਹਾਕਾਲਾਯ ਮृਤ੍ਯਵੇ ਵੀਰਾਯ ਵੀਰਭਦ੍ਰਾਯ ਕ੍ਸ਼ਯਦ੍ਵੀਰਾਯ ਸ਼ੂਲਿਨੇ
ਕਾਲ ਦੇ ਕਾਲ ਨੂੰ, ਕਾਲ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਕਾਲ ਨੂੰ, ਮੌਤ ਨੂੰ, ਵੀਰ ਨੂੰ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ, ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਭਾਲਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।
ਮਹਾਦੇਵਾਯ ਮਹਤੇ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ ਏਕਾਯ ਨੀਲਕਣ੍ਠਾਯ ਸ਼੍ਰੀਕਣ੍ਠਾਯ ਪਿਨਾਕਿਨੇ
ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਮਹਾਨ ਨੂੰ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਇਕੱਲੇ ਨੂੰ, ਨੀਲਕੰਠ ਨੂੰ, ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਨੂੰ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਨੂੰ।
ਨਮੋ ऽਨਨ੍ਤਾਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਮਨ੍ਯਵੇ ਪਰਾਯ ਪਰਮੇਸ਼ਾਯ ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਾਯ ਤੇ
ਅਨੰਤ ਨੂੰ, ਸੁਖਮ ਨੂੰ, ਮੌਤ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਪਰਮ ਨੂੰ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਨੂੰ, ਤੈਨੂੰ।
ਪਰਾਤ੍ਪਰਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤ੍ਤਯੇ ਨਮੋ ਵਿष੍ਣੁਕਲਤ੍ਰਾਯ ਵਿष੍ਣੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਯ ਭਾਨਵੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਵ-ਸਰੂਪ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਖੇਤ ਨੂੰ, ਚਮਕਦਾਰ ਨੂੰ।
ਕੈਵਰ੍ਤਾਯ ਕਿਰਾਤਾਯ ਮਹਾਵ੍ਯਾਧਾਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੇ ਭੈਰਵਾਯ ਸ਼ਰਣ੍ਯਾਯ ਮਹਾਭੈਰਵਰੂਪਿਣੇ
ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ, ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਭੈਰਵ ਨੂੰ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਭੈਰਵ-ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।
ਨਮੋ ਨृਸਿਂਹਸਂਹਰ੍ਤ੍ਰੇ ਕਾਮਕਾਲਪੁਰਾਰਯੇ ਮਹਾਪਾਸ਼ੌਘਸਂਹਰ੍ਤ੍ਰੇ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਨ੍ਤਕਾਰਿਣੇ
ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਕਾਮ, ਕਾਲ ਤੇ ਪੁਰਾ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਵੱਡੀਆਂ ਬੇੜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।
ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਾਯ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਯ ਸ਼ਿਪਿਵਿष੍ਟਾਯ ਮੀਢੁषੇ ਮृਤ੍ਯੁਞ੍ਜਯਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਯ ਮਖਾਰਯੇ
ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੂੰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਨੂੰ, ਦਇਆਲੂ ਨੂੰ, ਮੌਤ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ, ਸਭ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਯਜਨ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।
ਮਖੇਸ਼ਾਯ ਵਰੇਣ੍ਯਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਹ੍ਨਿਰੂਪਿਣੇ ਮਹਾਘ੍ਰਾਣਾਯ ਜਿਹ੍ਵਾਯ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਨੇ
ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ, ਅੱਗ-ਸਰੂਪ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਵੱਡੀ ਨੱਕ ਨੂੰ, ਜੀਭ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਅਪਾਨ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।