ਕੁਲਾਲਚਕ੍ਰਵਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ऽਸਿ ਪਿਨਾਕਿਨਾ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਤਵ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਕਪਾਲਂ ਕੂਰ੍ਮਰੂਪਿਣਃ
ਕੁੰਨਾਲ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਅਜੇ ਵੀ, ਕੂਰਮਾ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦਾ ਖੋਪੜੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਹਰਹਾਰਲਤਾਮਧ੍ਯੇ ਮੁਗ੍ਧ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਬੁਧ੍ਯਸੇ ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਕਿਂ ਤਦਂਸ਼ੇਨ ਦਂष੍ਟ੍ਰੋਤ੍ਪਾਤਨਪੀਡਿਤਃ
ਹਰ ਦੇ ਹਾਰ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ? ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਦੰਦ ਉਠਣ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ?
ਵਾਰਾਹਵਿਗ੍ਰਹਸ੍ਤੇ ऽਦ੍ਯ ਸਾਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਤਾਰਕਾਰਿਣਾ ਦਗ੍ਧੋ ऽਸਿ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰੇ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਚ੍ਛਲਾਦ੍ਭਵਾਨ੍
ਅੱਜ, ਤੇਰੇ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤਾਰਕ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲੋਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸ਼ੂਲ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ, ਤੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋਇਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞੇ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਮਯਾ ਤੇ ਯਜ੍ਞਰੂਪਿਣਃ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਞ੍ਚਮਂ ਸ਼ਿਰਃ
ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਕੱਟਿਆ, ਤੂੰ ਯਜਨ ਰੂਪ ਵਾਲਾ। ਅਜੇ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਛਿਨ੍ਨਂ ਤਮੇਨਾਭਿਸਂਧਂ ਤਦਂਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਬਲਮ੍ ਨਿਰ੍ਜਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਧੀਚੇਨ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਃ
ਉਹ ਹਿੱਸਾ, ਉਹ ਤਾਕਤ, ਉਸ ਨੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਮੂਹ, ਦਧੀਚੀ ਦੁਆਰਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ ਸੀ।
ਕਣ੍ਡੂਯਮਾਨੇ ਸ਼ਿਰਸਿ ਕਥਂ ਤਦ੍ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਚਕ੍ਰਂ ਵਿਕ੍ਰਮਤੋ ਯਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਪਾਣੇ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ ਖੁਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਗਏ, ਉਹ ਚੱਕਰ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਚੱਕਰਧਾਰੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ?
ਕੁਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕृਤਂ ਕੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਤਦਪਿ ਵਿਸ੍ਮृਤਮ੍ ਤੇ ਮਯਾ ਸਕਲਾ ਲੋਕਾ ਗृਹੀਤਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਯੋਨਿਧੌ
ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਚੱਕਰ ਕਿੱਥੋਂ ਲਿਆ, ਕੌਣ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਇਹ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ? ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਨਿਦ੍ਰਾਪਰਵਸ਼ਃ ਸ਼ੇषੇ ਸ ਕਥਂ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਤ੍ਵਦਾਦਿਸ੍ਤਮ੍ਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਰੁਦ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤਿਵਿਜृਮ੍ਭਿਤਮ੍
ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਾਤਵਿਕ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਰੁਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੁਹਾਡੇ ਥੰਮ ਦੇ ਤਲੇ ਤੋਂ ਚੋਟੀ ਤੱਕ ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨਭਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਹ੍ਯ੍ ਅਨਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਮੋਹਿਤਃ ਤਤ੍ਤੇਜਸੋ ऽਪਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯੁਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਮੌ
ਤੁਸੀਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਹੋ, ਪਰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਉਸ ਤਾਕਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋ।
ਸ੍ਥੂਲਾ ਯੇ ਹਿ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਯਮਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ
ਜੋ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਰਮ ਥਾਂ ਨੂੰ ਮੋਟਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ—ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਯਮ ਤੇ ਵਰੁਣ—
ਧ੍ਵਾਨ੍ਤੋਦਰੇ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਸ੍ਯ ਜਨਿਤ੍ਵਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਕਾਲੋ ऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਕਾਲਃ ਕਾਲਕਾਲੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਮਾਂ ਹੋ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਕਾਲ ਹੋ, ਸਮਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਵੱਡਾ ਮਾਲਕ।
ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਮੁਗ੍ਰਕਲਯਾ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸ੍ਥਿਰਧਨ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਵੀਰੋ ਵੀਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਧਿਕਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਮੌਤ ਲਈ ਮੌਤ ਬਣ ਜਾਓਗੇ—ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ।
ਉਪਹਸ੍ਤਾ ਜ੍ਵਰਂ ਭੀਮੋ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਹਿਰਣ੍ਮਯਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਨ ਤ੍ਵਂ ਨੈਵਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ
ਉੱਠੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਭਿਆਨਕ ਬੁਖਾਰ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ—ਨਾ ਤੁਸੀਂ, ਨਾ ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਂਹਰਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ ਨੋ ਚੇਦਿਦਾਨੀਂ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਯ ਮਹਾਭੈਰਵਰੂਪਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਓ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੁਣ ਮਹਾਂ ਭੈਰਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਵਾਪਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਰਿਵ ਸ੍ਥਾਣੋਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਏਵਂ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪਤਿष੍ਯਤਿ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਨृਸਿਂਹਃ ਕ੍ਰੋਧਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਥਾਣੁ ਦੀ ਬਿਜਲੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਮੌਤ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗੀ—ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ, ਨਰਸਿੰਘ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਨਨਾਦ ਤਨੁਵੇਗੇਨ ਤਂ ਗृਹੀਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ਅਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰੇ ਮਹਾਘੋਰਂ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਭਯਕਾਰਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗرج ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਦੌੜਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਗਗਨਵ੍ਯਾਪਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ਼ੈਵਤੇਜਃਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰਦਾ, ਅਜਿੱਤ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਉਹ ਵੀਰਭਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਤੁਰੰਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਤਦ੍ਧਿਰਣ੍ਮਯਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਨ ਸੌਰਂ ਨਾਗ੍ਨਿਸਂਭਵਮ੍ ਨ ਤਡਿਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਦृਸ਼ਮ੍ ਅਨੌਪਮ੍ਯਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਨਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਮਿੱਠਾ, ਨਾ ਸੂਰਜੀ, ਨਾ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਨਾ ਬਿਜਲੀ ਜਾਂ ਚੰਦ ਵਰਗਾ—ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰੂਪ ਸੀ।
ਤਦਾ ਤੇਜਾਂਸਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਲੀਨਾਨਿ ਸ਼ਾਙ੍ਕਰੇ ਤਤੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤੇ ਸਂਭਵਤਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਤੋਂ, ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਰੁਦ੍ਰਸਾਧਾਰਣਂ ਚੈਵ ਚਿਹ੍ਨਿਤਂ ਵਿਕृਤਾਕृਤਿ ਤਤਃ ਸਂਹਾਰਰੂਪੇਣ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਰੂਦਰ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਵਿਅਕਤ ਰੂਪ, ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਆਕਰਤੀ; ਫਿਰ, ਨਾਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿਮਙ੍ਗਲੈਃ ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੁਰ੍ ਜਟਿਲਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਕृਤਸ਼ੇਖਰਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸੀ, ਜੇਤੂ ਸੁਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਜਟਾ ਵਾਲਾ, ਚੰਦ ਦੀ ਅਰਧ ਕਿਰਨ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ।
ਸ ਮृਗਾਰ੍ਧਸ਼ਰੀਰੇਣ ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਚਞ੍ਚੁਨਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਅਤਿਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਹਾਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰਤੁਲ੍ਯਨਖਾਯੁਧਃ
ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਅੱਧ ਰੂਪ, ਪੰਖ ਤੇ ਚੋਚ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੰਦ, ਤੇ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਨਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਸੀ।
ਕਣ੍ਠੇ ਕਾਲੋ ਮਹਾਬਾਹੁਸ਼੍ ਚਤੁष੍ਪਾਦ੍ ਵਹ੍ਨਿਸਂਭਵਃ ਯੁਗਾਨ੍ਤੋਦ੍ਯਤਜੀਮੂਤਭੀਮਗਂਭੀਰਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਉਸਦੇ ਗਲੇ 'ਚ ਕਾਲ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਠਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਮਂ ਕੁਪਿਤਵृਤ੍ਤਾਗ੍ਨਿਵ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਨਯਨਤ੍ਰਯਃ ਸ੍ਪष੍ਟਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ऽਧਰੋष੍ਠਸ਼੍ ਚ ਹੁਙ੍ਕਾਰੇਣ ਯੁਤੋ ਹਰਃ
ਉਸਦੀ ਸਰੂਪ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਦੰਦ ਸਪਸ਼ਟ ਹਨ ਤੇ ਹੇਠਲਾ ਹੋਠ ਉਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਹਰਾ ਗਰਜ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ।
ਹਰਿਸ੍ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਵਿਨष੍ਟਬਲਵਿਕ੍ਰਮਃ ਬਿਭ੍ਰਦ੍ ਔਰ੍ਮ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੋਰ੍ ਅਧਃ ਖਦ੍ਯੋਤਵਿਭ੍ਰਮਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੇਠਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਜੁਗਨੂਆਂ ਵਾਂਗ ਟਿਮਟਿਮਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਥ ਵਿਭ੍ਰਮ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਨਾਭਿਪਾਦੇ ऽਭ੍ਯੁਦਾਰਯਨ੍ ਪਾਦਾਵਾਬਧ੍ਯ ਪੁਚ੍ਛੇਨ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਬਾਹੁਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਫਿਰ, ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਾਭੀ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਉਠਾਇਆ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਨਾਲ ਬਾਂਧਿਆ, ਤੇ ਬਾਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਨੁਰਸਿ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਨਿਜਗ੍ਰਾਹ ਹਰੋ ਹਰਿਮ੍ ਤਤੋ ਜਗਾਮ ਗਗਨਂ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਹਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸਹਸੈਵ ਭਯਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਿਹਗਸ਼੍ ਚ ਯਥੋਰਗਮ੍ ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਚ ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਚ
ਅਚਾਨਕ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਪੰਛੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ।
ਉਡ੍ਡੀਯੋਡ੍ਡੀਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਕ੍ਸ਼ਾਘਾਤਵਿਮੋਹਿਤਮ੍ ਹਰਿਂ ਹਰਨ੍ਤਂ ਵृषਭਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਾਨਂ ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉੱਡਦਾ ਉੱਡਦਾ, ਭਗਵਾਨ, ਪੰਖਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਅਨੁਯਾਨ੍ਤਿ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਮੋਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਨੀਯਮਾਨਃ ਪਰਵਸ਼ੋ ਦੀਨਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੇਬਸ, ਉਦਾਸ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ।