ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਿਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਸਂਹਰ੍ਤਾਰਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍ ਅਸਦ੍ਵਾਦੋ ਵਿਵਾਦਸ਼੍ ਚ ਵਿਨਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਕੇਵਲਃ

ਕੀ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ? ਤੇਰੀ ਝੂਠੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੇ ਵਿਵਾਦ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ।

ਤਵਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਾਵਤਾਰਾਣਿ ਕਾਨਿ ਸ਼ੇषਾਣਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਕृਤਾਨਿ ਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਕਥਾਸ਼ੇषੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ

ਤੇਰੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੋਰ ਕਿਹੜੇ ਅਵਤਾਰ ਹੁਣ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ? ਕਿਸ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤੇ ਹਨ? ਇਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ।

ਦੋषਂ ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯ ਏਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਾਮੀਦृਸ਼ੀਂ ਗਤਃ ਤੇਨ ਸਂਹਾਰਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮੇष੍ਯਸਿ

ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਵੇਖ, ਤੂੰ ਐਸੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਤੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਿਟ ਜਾਵੇਂਗਾ।

ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਮਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸਮਾਹਿਤਮ੍ ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਭਿਪਙ੍ਕਜਾਜ੍ਜਾਤਃ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਪਿਤਾਮਹਃ

ਤੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈਂ, ਰੁਦਰ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਪੰਜ-ਮੁੱਖ ਪਿਤਾਮਹ ਜਨਮਿਆ।

ਸृष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥੇਨ ਜਗਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਨੀਲਲੋਹਿਤਮ੍ ਲਲਾਟੇ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਪਸ੍ਯੁਗ੍ਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ

ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ, ਸੰਸਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਲੋਂ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਤਲ੍ਲਲਾਟਾਦਭੂਚ੍ਛਂਭੋਃ ਸृष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਨ੍ਨ ਦੂषਣਮ੍ ਅਂਸ਼ੋ ऽਹਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਮਹਾਭੈਰਵਰੂਪਿਣਃ

ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ, ਉਹ ਜਨਮਿਆ; ਇਹ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਮਹਾਂਭੈਰਵ ਰੂਪ ਦੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਾਂ।

ਤ੍ਵਤ੍ਸਂਹਾਰੇ ਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਿਨਯੇਨ ਬਲੇਨ ਚ ਏਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਦਾਰ੍ਯੈਵ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਕਲਯਾ ਯੁਤਃ

ਤੇਰੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਿਯੁਕਤ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਇਆ।

ਅਹਙ੍ਕਾਰਾਵਲੇਪੇਨ ਗਰ੍ਜਸਿ ਤ੍ਵਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ ਉਪਕਾਰੋ ਹ੍ਯਸਾਧੂਨਾਮ੍ ਅਪਕਾਰਾਯ ਕੇਵਲਮ੍

ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਗਰਜਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਬੁਰਿਆਂ ਲਈ ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਲਈ ਹੈ।

ਯਦਿ ਸਿਂਹ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਸ੍ਵਪੁਨਰ੍ਭੂਤ ਮਨ੍ਯਸੇ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਨ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਨ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੋ ਹਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍

ਜੇ ਤੂੰ, ਸਿੰਘ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਨਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ, ਨਾ ਨਾਸ ਕਰਤਾ, ਨਾ ਕਦੇ ਸੁਤੰਤਰ ਹੋ।

ਕੁਲਾਲਚਕ੍ਰਵਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ऽਸਿ ਪਿਨਾਕਿਨਾ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਤਵ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਕਪਾਲਂ ਕੂਰ੍ਮਰੂਪਿਣਃ

ਕੁੰਨਾਲ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਅਜੇ ਵੀ, ਕੂਰਮਾ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦਾ ਖੋਪੜੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਹਰਹਾਰਲਤਾਮਧ੍ਯੇ ਮੁਗ੍ਧ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਬੁਧ੍ਯਸੇ ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਕਿਂ ਤਦਂਸ਼ੇਨ ਦਂष੍ਟ੍ਰੋਤ੍ਪਾਤਨਪੀਡਿਤਃ

ਹਰ ਦੇ ਹਾਰ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ? ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਦੰਦ ਉਠਣ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ?

ਵਾਰਾਹਵਿਗ੍ਰਹਸ੍ਤੇ ऽਦ੍ਯ ਸਾਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਤਾਰਕਾਰਿਣਾ ਦਗ੍ਧੋ ऽਸਿ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰੇ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਚ੍ਛਲਾਦ੍ਭਵਾਨ੍

ਅੱਜ, ਤੇਰੇ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤਾਰਕ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲੋਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸ਼ੂਲ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ, ਤੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋਇਆ।

ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞੇ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਮਯਾ ਤੇ ਯਜ੍ਞਰੂਪਿਣਃ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਞ੍ਚਮਂ ਸ਼ਿਰਃ

ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਕੱਟਿਆ, ਤੂੰ ਯਜਨ ਰੂਪ ਵਾਲਾ। ਅਜੇ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਛਿਨ੍ਨਂ ਤਮੇਨਾਭਿਸਂਧਂ ਤਦਂਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਬਲਮ੍ ਨਿਰ੍ਜਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਧੀਚੇਨ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਃ

ਉਹ ਹਿੱਸਾ, ਉਹ ਤਾਕਤ, ਉਸ ਨੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਮੂਹ, ਦਧੀਚੀ ਦੁਆਰਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ ਸੀ।

ਕਣ੍ਡੂਯਮਾਨੇ ਸ਼ਿਰਸਿ ਕਥਂ ਤਦ੍ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਚਕ੍ਰਂ ਵਿਕ੍ਰਮਤੋ ਯਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਪਾਣੇ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍

ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ ਖੁਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਗਏ, ਉਹ ਚੱਕਰ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਚੱਕਰਧਾਰੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ?

ਕੁਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕृਤਂ ਕੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਤਦਪਿ ਵਿਸ੍ਮृਤਮ੍ ਤੇ ਮਯਾ ਸਕਲਾ ਲੋਕਾ ਗृਹੀਤਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਯੋਨਿਧੌ

ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਚੱਕਰ ਕਿੱਥੋਂ ਲਿਆ, ਕੌਣ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਇਹ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ? ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੀ।

ਨਿਦ੍ਰਾਪਰਵਸ਼ਃ ਸ਼ੇषੇ ਸ ਕਥਂ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਤ੍ਵਦਾਦਿਸ੍ਤਮ੍ਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਰੁਦ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤਿਵਿਜृਮ੍ਭਿਤਮ੍

ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਾਤਵਿਕ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਰੁਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੁਹਾਡੇ ਥੰਮ ਦੇ ਤਲੇ ਤੋਂ ਚੋਟੀ ਤੱਕ ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈ।

ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨਭਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਹ੍ਯ੍ ਅਨਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਮੋਹਿਤਃ ਤਤ੍ਤੇਜਸੋ ऽਪਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯੁਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਮੌ

ਤੁਸੀਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਹੋ, ਪਰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਉਸ ਤਾਕਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋ।

ਸ੍ਥੂਲਾ ਯੇ ਹਿ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਯਮਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ

ਜੋ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਰਮ ਥਾਂ ਨੂੰ ਮੋਟਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ—ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਯਮ ਤੇ ਵਰੁਣ—

ਧ੍ਵਾਨ੍ਤੋਦਰੇ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਸ੍ਯ ਜਨਿਤ੍ਵਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਕਾਲੋ ऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਕਾਲਃ ਕਾਲਕਾਲੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਮਾਂ ਹੋ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਕਾਲ ਹੋ, ਸਮਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਵੱਡਾ ਮਾਲਕ।

ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਮੁਗ੍ਰਕਲਯਾ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸ੍ਥਿਰਧਨ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਵੀਰੋ ਵੀਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਧਿਕਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਮੌਤ ਲਈ ਮੌਤ ਬਣ ਜਾਓਗੇ—ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ।

ਉਪਹਸ੍ਤਾ ਜ੍ਵਰਂ ਭੀਮੋ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਹਿਰਣ੍ਮਯਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਨ ਤ੍ਵਂ ਨੈਵਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ

ਉੱਠੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਭਿਆਨਕ ਬੁਖਾਰ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ—ਨਾ ਤੁਸੀਂ, ਨਾ ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ।

ਇਤ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਂਹਰਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ ਨੋ ਚੇਦਿਦਾਨੀਂ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਯ ਮਹਾਭੈਰਵਰੂਪਿਣਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਓ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੁਣ ਮਹਾਂ ਭੈਰਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਵਾਪਰ ਹੋਵੇਗਾ।

ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਰਿਵ ਸ੍ਥਾਣੋਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਏਵਂ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪਤਿष੍ਯਤਿ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਨृਸਿਂਹਃ ਕ੍ਰੋਧਵਿਹ੍ਵਲਃ

ਜਿਵੇਂ ਸਥਾਣੁ ਦੀ ਬਿਜਲੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਮੌਤ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗੀ—ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ, ਨਰਸਿੰਘ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।

ਨਨਾਦ ਤਨੁਵੇਗੇਨ ਤਂ ਗृਹੀਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ਅਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰੇ ਮਹਾਘੋਰਂ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਭਯਕਾਰਣਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗرج ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਦੌੜਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।

ਗਗਨਵ੍ਯਾਪਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ਼ੈਵਤੇਜਃਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ

ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰਦਾ, ਅਜਿੱਤ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਉਹ ਵੀਰਭਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਤੁਰੰਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।

ਨ ਤਦ੍ਧਿਰਣ੍ਮਯਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਨ ਸੌਰਂ ਨਾਗ੍ਨਿਸਂਭਵਮ੍ ਨ ਤਡਿਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਦृਸ਼ਮ੍ ਅਨੌਪਮ੍ਯਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਉਹ ਨਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਮਿੱਠਾ, ਨਾ ਸੂਰਜੀ, ਨਾ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਨਾ ਬਿਜਲੀ ਜਾਂ ਚੰਦ ਵਰਗਾ—ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰੂਪ ਸੀ।

ਤਦਾ ਤੇਜਾਂਸਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਲੀਨਾਨਿ ਸ਼ਾਙ੍ਕਰੇ ਤਤੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤੇ ਸਂਭਵਤਸ੍ਤਤਃ

ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਤੋਂ, ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਰੁਦ੍ਰਸਾਧਾਰਣਂ ਚੈਵ ਚਿਹ੍ਨਿਤਂ ਵਿਕृਤਾਕृਤਿ ਤਤਃ ਸਂਹਾਰਰੂਪੇਣ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਉਹ ਰੂਦਰ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਵਿਅਕਤ ਰੂਪ, ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਆਕਰਤੀ; ਫਿਰ, ਨਾਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।