ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵੈਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵੇष੍ਟਿਤੋ ਵੀਰਵਨ੍ਦਿਤਃ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਜ੍ਵਲਨਜ੍ਵਾਲੋ ਵਿਲਸਲ੍ਲੋਚਨਤ੍ਰਯਃ

ਉਹ ਹੋਰ ਅਜਿਹੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ, ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਵੀਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਆਤ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੋ ਜਟਾਜੂਟੇ ਜ੍ਵਲਦ੍ਬਾਲੇਨ੍ਦੁਮਣ੍ਡਿਤਃ ਬਾਲੇਨ੍ਦੁਦ੍ਵਿਤਯਾਕਾਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਾਙ੍ਕੁਰਦ੍ਵਯਃ

ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਜਟਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਤਿੱਖੀਆਂ ਦੰਦ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ।

ਆਖਣ੍ਡਲਧਨੁਃਖਣ੍ਡਸਂਨਿਭਭ੍ਰੂਲਤਾਯੁਤਃ ਮਹਾਪ੍ਰਚਣ੍ਡਹੁਙ੍ਕਾਰਬਧਿਰੀਕृਤਦਿਙ੍ਮੁਖਃ

ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੂੰਕਾਰ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।

ਨੀਲਮੇਘਾਞ੍ਜਨਾਕਾਰਭੀषਣਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਰਦ੍ਭੁਤਃ ਵਾਦਖਣ੍ਡਮ੍ ਅਖਣ੍ਡਾਭ੍ਯਾਂ ਭ੍ਰਾਮਯਂਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਂ ਮੁਹੁਃ

ਭਿਆਨਕ, ਕਾਲੀ ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ ਦਾਡੀ ਵਾਲਾ, ਅਜੋਬਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਦੋ ਅਟੁੱਟ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਸੀ।

ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਵੀਰਸ਼ਕ੍ਤਿਵਿਜृਮ੍ਭਿਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਕਿਮਤ੍ਰ ਸ੍ਮृਤਿਕਾਰਣਮ੍

ਵੀਰਭਦਰ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਵੀਰਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਆਪ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?'

ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮਯਿ ਅਕਾਲੇ ਭਯਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਭੈਰਵ

'ਹुकਮ ਕਰੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ। ਭੈਰਵ, ਇਸ ਅਣਸਮੇਂ ਡਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'

ਜ੍ਵਲਿਤਃ ਸ ਨृਸਿਂਹਾਗ੍ਨਿਃ ਸ਼ਮਯੈਨਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ ਬੋਧਯਾਦੌ ਤਂ ਤੇਨ ਕਿਂ ਨੋਪਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ

ਉਹ ਨਰਸਿੰਘ-ਅੱਗ ਭੜਕ ਰਹੀ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਠੰਢਾ ਕਰੋ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਮਨਾਓ—ਉਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦਾ?

ਤਤੋ ਮਤ੍ਪਰਮਂ ਭਾਵਂ ਭੈਰਵਂ ਸਂਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇਣ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਸ੍ਥੂਲਂ ਸ੍ਥੂਲੇਨ ਤੇਜਸਾ

ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਭੈਰਵ ਅਵਸਥਾ ਦਿਖਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੁਖਮ ਨੂੰ ਸੁਖਮ ਨਾਲ, ਤੇ ਮੋਟਾ ਨੂੰ ਮੋਟੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ।

ਵਕ੍ਤ੍ਰਮਾਨਯ ਕृਤ੍ਤਿਂ ਚ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ ਇਤ੍ਯਾਦਿष੍ਟੋ ਗਣਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਵਪੁਰਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਵੀਰਭਦਰ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੁੱਖ ਤੇ ਚਮੜੀ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਜਗਾਮ ਰਂਹਸਾ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਨਰਕੇਸਰੀ ਤਤਸ੍ਤਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਹਰੋ ਹਰਿਮ੍

ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਹਰਾ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।

ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਮੀਸ਼ਾਨਃ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਮਿਵੌਰਸਮ੍ ਜਗਤ੍ਸੁਖਾਯ ਭਗਵਨ੍ਨ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ऽਸਿ ਮਾਧਵ

ਈਸ਼ਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ: 'ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ, ਤੂੰ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਮਾਧਵ।'

ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਰ੍ਥੇਨ ਚ ਯੁਕ੍ਤੋ ऽਸਿ ਪਰੇਣ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ਜਨ੍ਤੁਚਕ੍ਰਂ ਭਗਵਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰੂਪਿਣਾ

ਤੂੰ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸਥਿਤੀ ਲਈ ਜੁੜਿਆ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮੱਛੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਬਚਾਇਆ।

ਪੁਚ੍ਛੇਨੈਵ ਸਮਾਬਧ੍ਯ ਭ੍ਰਮਨ੍ਨੇਕਾਰ੍ਣਵੇ ਪੁਰਾ ਬਿਭਰ੍षਿ ਕੂਰ੍ਮਰੂਪੇਣ ਵਾਰਾਹੇਣੋਦ੍ਧृਤਾ ਮਹੀ

ਪਿਛਲੀ ਵਾਰੀ, ਤੂੰ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਘੁੰਮਿਆ। ਤੂੰ ਕਛੂਆ ਬਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਿਆ, ਤੇ ਸੂਰ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਠਾਇਆ।

ਅਨੇਨ ਹਰਿਰੂਪੇਣ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਹਤਃ ਵਾਮਨੇਨ ਬਲਿਰ੍ਬਦ੍ਧਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਕ੍ਰਮਤਾ ਪੁਨਃ

ਹਰੀ ਦੇ ਇਸ ਰੂਪ ਨਾਲ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਬਲੀ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਫਿਰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ।

ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ ਅਵ੍ਯਯਃ ਯਦਾ ਯਦਾ ਹਿ ਲੋਕਸ੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ

ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,

ਤਦਾ ਤਦਾਵਤੀਰ੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਨਿਰਾਮਯਮ੍ ਨਾਧਿਕਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੋ ऽਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਹਰੇ ਸ਼ਿਵਪਰਾਯਣ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਹਰੇ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਨਾ ਬਰਾਬਰ।

ਤ੍ਵਯਾ ਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ ਚ ਵੇਦਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੁਭੇ ਮਾਰ੍ਗੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ ਯਦਰ੍ਥਮ੍ ਅਵਤਾਰੋ ऽਯਂ ਨਿਹਤਃ ਸੋ ऽਪਿ ਕੇਸ਼ਵ

ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਧਰਮ ਤੇ ਵੇਦ ਸ਼ੁਭ ਰਾਹ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਇਸੀ ਲਈ ਤੇਰਾ ਅਵਤਾਰ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਕੇਸ਼ਵ।

ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਘੋਰਂ ਭਗਵਨ੍ ਨਰਸਿਂਹ ਵਪੁਸ੍ਤਵ ਉਪਸਂਹਰ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਂਸ੍ ਤ੍ਵਮੇਵ ਮਮ ਸਂਨਿਧੌ

ਤੇਰਾ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ। ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਨृਸਿਂਹਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਯਾ ਗਿਰਾ ਤਤੋ ऽਧਿਕਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਕੋਪਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਯਦ੍ਧਰਿਃ

ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਗੁੱਸਾ ਭੜਕਾ ਦਿੱਤਾ।

ਆਗਤੋ ऽਸਿ ਯਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਹਿਤਂ ਵਦ ਇਦਾਨੀਂ ਸਂਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਜਗਦੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍

ਜਿੱਥੋਂ ਤੂੰ ਆਇਆ, ਉਥੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਜਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।

ਸਂਹਰ੍ਤੁਰ੍ ਨ ਹਿ ਸਂਹਾਰਃ ਸ੍ਵਤੋ ਵਾ ਪਰਤੋ ऽਪਿ ਵਾ ਸ਼ਾਸਿਤਂ ਮਮ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਕੋ ऽਪਿ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ

ਜੋ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਹਰ ਥਾਂ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।

ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਕਲਂ ਸਮਰ੍ਯਾਦਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਅਹਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤੀਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਨਿਵਰ੍ਤਕਃ

ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਤੇ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।

ਯਦ੍ ਯਦ੍ ਵਿਭੂਤਿਮਤ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦੂਰ੍ਜਿਤਮੇਵ ਵਾ ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਗਣਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਮਮ ਤੇਜੋਵਿਜृਮ੍ਭਿਤਮ੍

ਜਿਸ ਜੀਵ ਵਿਚ ਵੀ ਵੱਡਿਆਈ, ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਤੇਜ ਦੀ ਵਧੀਕਤਾ ਹੈ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ।

ਦੇਵਤਾਪਰਮਾਰ੍ਥਜ੍ਞਾ ਮਮੈਵ ਪਰਮਂ ਵਿਦੁਃ ਮਦਂਸ਼ਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਕ੍ਰਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ

ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਹੀ ਪਰਮਤਾ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹਨ।

ਮਨ੍ਨਾਭਿਪਙ੍ਕਜਾਜ੍ਜਾਤਃ ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਤਲ੍ਲਲਾਟਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ

ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਮੇਰੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕੌਲ ਤੋਂ ਚਤੁਰਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਨਮਿਆ। ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਭਗਵਾਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।

ਰਜਸਾਧਿष੍ਠਿਤਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਾਮਸ ਉਚ੍ਯਤੇ ਅਹਂ ਨਿਯਨ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਮਤ੍ਪਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਦੈਵਤਮ੍

ਰਜਸ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਮਸ ਵਿੱਚ ਰੁਦਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਨਿਯੰਤਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਦੈਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ।

ਵਿਸ਼੍ਵਾਧਿਕਃ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਕਰ੍ਤਾ ਹਰ੍ਤਾਖਿਲੇਸ਼੍ਵਰਃ ਇਦਂ ਤੁ ਮਤ੍ਪਰਂ ਤੇਜਃ ਕਃ ਪੁਨਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ

ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਸੁਤੰਤਰ, ਕਰਤਾ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਹੈ—ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੌਣ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?

ਅਤੋ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ ਅਵੇਹਿ ਪਰਮਂ ਭਾਵਮ੍ ਇਦਂ ਭੂਤਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਜਾਣ—ਇਹ ਭੂਤਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।

ਕਾਲੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਕਾਲਵਿਨਾਸ਼ਹੇਤੁਰ੍ ਲੋਕਾਨ੍ ਸਮਾਹਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਹਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਃ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਜੀਵਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਦੇਵਾਃ

ਮੈਂ ਸਮਾਂ ਹਾਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ। ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ, ਵਿਰਭਦਰ, ਮੌਤ ਦੀ ਮੌਤ ਸਮਝ; ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।