ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ਅਥੋਤ੍ਥਾਯ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸ਼ਾਰਭਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਉਠੇ ਤੇ ਸ਼ਰਭ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।

ਯਯੌ ਪ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਨृਸਿਂਹਸ੍ਯ ਗਰ੍ਵਿਤਸ੍ਯ ਮृਗਾਸ਼ਿਨਃ ਅਪਹृਤ੍ਯ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਸ਼ਰਭਃ ਸੁਰਪੂਜਿਤਃ

ਉਹ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਨਰਸਿੰਘ, ਜੋ ਗਰਵ ਨਾਲ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਸੀ। ਫਿਰ ਸ਼ਰਭ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ।

ਸਿਂਹਾਤ੍ਤਤੋ ਨਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੈਰ੍ ਜਗਾਮ ਸ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍

ਫਿਰ ਉਹ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਾਹੀਂ ਚਲ ਪਏ।

ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸਂਸ੍ਤਵਂ ਸ਼ਾਰ੍ਵਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਸਹ ਮੋਦਤੇ

ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸ਼ਰਵ ਦਾ ਉੱਤਮ ਸਤੁਤਿ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਕਥਂ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸਂਹਾਰਕਾਰਕਃ ਸ਼ਰਭਾਖ੍ਯਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਵਿਕृਤਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਕਿਵੇਂ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਸ਼ਰਭ ਨਾਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵਿਗੜੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਏ?

ਕਿਂ ਕਿਂ ਧੈਰ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ ਏਵਮਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਕृਪਾਲਯਃ

ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਧੀਰਜ ਦਿਖਾਇਆ? ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦਇਆਲੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ।

ਯਤ੍ਤੇਜਸ੍ਤੁ ਨृਸਿਂਹਾਖ੍ਯਂ ਸਂਹਰ੍ਤੁਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤਦਰ੍ਥਂ ਸ੍ਮृਤਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍

ਉਹ ਤਾਕਤ, ਜੋ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਰਮ ਰੁਦਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।

ਆਤ੍ਮਨੋ ਭੈਰਵਂ ਰੂਪਂ ਮਹਾਪ੍ਰਲਯਕਾਰਕਮ੍ ਆਜਗਾਮ ਪੁਰਾ ਸਦ੍ਯੋ ਗਣਾਨਾਮਗ੍ਰਤੋ ਹਸਨ੍

ਉਹ ਆਪ, ਭੈਰਵ ਰੂਪ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਲੈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਧਾਰ ਕੇ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ।

ਸਾਟ੍ਟਹਾਸੈਰ੍ ਗਣਵਰੈਰ੍ ਉਤ੍ਪਤਦ੍ਭਿਰ੍ ਇਤਸ੍ਤਤਃ ਨृਸਿਂਹਰੂਪੈਰਤ੍ਯੁਗ੍ਰੈਃ ਕੋਟਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ

ਉਹ ਮੁੱਖ ਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਧਰ-ਉਧਰ ਕੁਦਦੇ ਹੋਏ, ਲੱਖਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਤਾਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਅਭਿਤੋ ਵੀਰੈਰ੍ ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਸ਼੍ ਚ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤੈਃ ਕ੍ਰੀਡਦ੍ਭਿਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਧੀਰੈਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਃ ਕਨ੍ਦੁਕੈਰਿਵ

ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਦੇ, ਖੇਡਦੇ, ਤੇ ਮਹਾਂਧੀਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਗੇਂਦਾਂ ਵਾਂਗ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਅਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵੈਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵੇष੍ਟਿਤੋ ਵੀਰਵਨ੍ਦਿਤਃ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਜ੍ਵਲਨਜ੍ਵਾਲੋ ਵਿਲਸਲ੍ਲੋਚਨਤ੍ਰਯਃ

ਉਹ ਹੋਰ ਅਜਿਹੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ, ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਵੀਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਆਤ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੋ ਜਟਾਜੂਟੇ ਜ੍ਵਲਦ੍ਬਾਲੇਨ੍ਦੁਮਣ੍ਡਿਤਃ ਬਾਲੇਨ੍ਦੁਦ੍ਵਿਤਯਾਕਾਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਾਙ੍ਕੁਰਦ੍ਵਯਃ

ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਜਟਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਤਿੱਖੀਆਂ ਦੰਦ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ।

ਆਖਣ੍ਡਲਧਨੁਃਖਣ੍ਡਸਂਨਿਭਭ੍ਰੂਲਤਾਯੁਤਃ ਮਹਾਪ੍ਰਚਣ੍ਡਹੁਙ੍ਕਾਰਬਧਿਰੀਕृਤਦਿਙ੍ਮੁਖਃ

ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੂੰਕਾਰ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।

ਨੀਲਮੇਘਾਞ੍ਜਨਾਕਾਰਭੀषਣਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਰਦ੍ਭੁਤਃ ਵਾਦਖਣ੍ਡਮ੍ ਅਖਣ੍ਡਾਭ੍ਯਾਂ ਭ੍ਰਾਮਯਂਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਂ ਮੁਹੁਃ

ਭਿਆਨਕ, ਕਾਲੀ ਬੱਦਲ ਜਾਂ ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ ਦਾਡੀ ਵਾਲਾ, ਅਜੋਬਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਦੋ ਅਟੁੱਟ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਸੀ।

ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਵੀਰਸ਼ਕ੍ਤਿਵਿਜृਮ੍ਭਿਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਕਿਮਤ੍ਰ ਸ੍ਮृਤਿਕਾਰਣਮ੍

ਵੀਰਭਦਰ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਵੀਰਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਆਪ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?'

ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮਯਿ ਅਕਾਲੇ ਭਯਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਭੈਰਵ

'ਹुकਮ ਕਰੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ। ਭੈਰਵ, ਇਸ ਅਣਸਮੇਂ ਡਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'

ਜ੍ਵਲਿਤਃ ਸ ਨृਸਿਂਹਾਗ੍ਨਿਃ ਸ਼ਮਯੈਨਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ ਬੋਧਯਾਦੌ ਤਂ ਤੇਨ ਕਿਂ ਨੋਪਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ

ਉਹ ਨਰਸਿੰਘ-ਅੱਗ ਭੜਕ ਰਹੀ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਠੰਢਾ ਕਰੋ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਮਨਾਓ—ਉਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦਾ?

ਤਤੋ ਮਤ੍ਪਰਮਂ ਭਾਵਂ ਭੈਰਵਂ ਸਂਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇਣ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਸ੍ਥੂਲਂ ਸ੍ਥੂਲੇਨ ਤੇਜਸਾ

ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਭੈਰਵ ਅਵਸਥਾ ਦਿਖਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੁਖਮ ਨੂੰ ਸੁਖਮ ਨਾਲ, ਤੇ ਮੋਟਾ ਨੂੰ ਮੋਟੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ।

ਵਕ੍ਤ੍ਰਮਾਨਯ ਕृਤ੍ਤਿਂ ਚ ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ ਇਤ੍ਯਾਦਿष੍ਟੋ ਗਣਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਵਪੁਰਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਵੀਰਭਦਰ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੁੱਖ ਤੇ ਚਮੜੀ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਜਗਾਮ ਰਂਹਸਾ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਨਰਕੇਸਰੀ ਤਤਸ੍ਤਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਹਰੋ ਹਰਿਮ੍

ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਹਰਾ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।

ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਮੀਸ਼ਾਨਃ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਮਿਵੌਰਸਮ੍ ਜਗਤ੍ਸੁਖਾਯ ਭਗਵਨ੍ਨ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ऽਸਿ ਮਾਧਵ

ਈਸ਼ਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ: 'ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ, ਤੂੰ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਮਾਧਵ।'

ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਰ੍ਥੇਨ ਚ ਯੁਕ੍ਤੋ ऽਸਿ ਪਰੇਣ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ਜਨ੍ਤੁਚਕ੍ਰਂ ਭਗਵਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰੂਪਿਣਾ

ਤੂੰ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸਥਿਤੀ ਲਈ ਜੁੜਿਆ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮੱਛੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਬਚਾਇਆ।

ਪੁਚ੍ਛੇਨੈਵ ਸਮਾਬਧ੍ਯ ਭ੍ਰਮਨ੍ਨੇਕਾਰ੍ਣਵੇ ਪੁਰਾ ਬਿਭਰ੍षਿ ਕੂਰ੍ਮਰੂਪੇਣ ਵਾਰਾਹੇਣੋਦ੍ਧृਤਾ ਮਹੀ

ਪਿਛਲੀ ਵਾਰੀ, ਤੂੰ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਘੁੰਮਿਆ। ਤੂੰ ਕਛੂਆ ਬਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਿਆ, ਤੇ ਸੂਰ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਠਾਇਆ।

ਅਨੇਨ ਹਰਿਰੂਪੇਣ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਹਤਃ ਵਾਮਨੇਨ ਬਲਿਰ੍ਬਦ੍ਧਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਕ੍ਰਮਤਾ ਪੁਨਃ

ਹਰੀ ਦੇ ਇਸ ਰੂਪ ਨਾਲ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਬਲੀ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਫਿਰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ।

ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ ਅਵ੍ਯਯਃ ਯਦਾ ਯਦਾ ਹਿ ਲੋਕਸ੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ

ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,

ਤਦਾ ਤਦਾਵਤੀਰ੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਨਿਰਾਮਯਮ੍ ਨਾਧਿਕਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੋ ऽਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਹਰੇ ਸ਼ਿਵਪਰਾਯਣ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਹਰੇ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਨਾ ਬਰਾਬਰ।

ਤ੍ਵਯਾ ਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ ਚ ਵੇਦਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੁਭੇ ਮਾਰ੍ਗੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ ਯਦਰ੍ਥਮ੍ ਅਵਤਾਰੋ ऽਯਂ ਨਿਹਤਃ ਸੋ ऽਪਿ ਕੇਸ਼ਵ

ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਧਰਮ ਤੇ ਵੇਦ ਸ਼ੁਭ ਰਾਹ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਇਸੀ ਲਈ ਤੇਰਾ ਅਵਤਾਰ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਕੇਸ਼ਵ।

ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਘੋਰਂ ਭਗਵਨ੍ ਨਰਸਿਂਹ ਵਪੁਸ੍ਤਵ ਉਪਸਂਹਰ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਂਸ੍ ਤ੍ਵਮੇਵ ਮਮ ਸਂਨਿਧੌ

ਤੇਰਾ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ। ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਨृਸਿਂਹਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਯਾ ਗਿਰਾ ਤਤੋ ऽਧਿਕਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਕੋਪਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਯਦ੍ਧਰਿਃ

ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਗੁੱਸਾ ਭੜਕਾ ਦਿੱਤਾ।