ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਮਹਾਦੇਵਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤ੍ਵਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ

ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਰੁਦਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।

ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਕਲ੍ਪੇ ਪੀਤਵਰ੍ਣੇ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ ਪੁਨਰਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕਲ੍ਪੋ ਨਾਮ੍ਨਾਸਿਤਸ੍ਤੁ ਸਃ

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਲਪ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਲਪ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਸੀਤ ਸੀ।

ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਤਦਾ ਵृਤ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕੇ ਸ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਪ੍ਰਜਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖਿਤਃ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।

ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਮਾਨਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਯ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਮਭਵਦ੍ਵਰ੍ਣੋ ਧ੍ਯਾਯਤਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਰੰਗ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਂ ਕੁਮਾਰਕਮ੍ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ

ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਕृष੍ਣਾਂਬਰਧਰੋष੍ਣੀषਂ ਕृष੍ਣਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨਮ੍ ਕृष੍ਣੇਨ ਮੌਲਿਨਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਰਗਨੁਲੇਪਨਮ੍

ਉਹ ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ, ਕਾਲੀ ਪੱਗ, ਕਾਲਾ ਯਜਨੋਪਵੀਤ, ਕਾਲੀ ਚੋਟੀ, ਕਾਲਾ ਹਾਰ ਤੇ ਕਾਲਾ ਲੇਪ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸੀ।

ਸ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਘੋਰਂ ਘੋਰਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਵਵਨ੍ਦੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਮ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਂ ਕृष੍ਣਪਿਙ੍ਗਲਮ੍

ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਪਰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਕਾਲਾ-ਭੂਰਾ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਨੁਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਸੁਆਸ ਸੰਭਾਲਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਘੋਰਂ ਤੁ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਂ ਵ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਤਥਾ ਵੈ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਅਘੋਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ—

ਪ੍ਰਦਦੌ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਵੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਘੋਰੋ ਘੋਰਵਿਕ੍ਰਮਃ ਅਥਾਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਕृष੍ਣਾਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਰਗਨੁਲੇਪਨਾਃ

ਅਘੋਰ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਕਾਲੇ ਬੱਚੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਲਾ ਹਾਰ ਤੇ ਕਾਲਾ ਲੇਪ ਲਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਚਤ੍ਵਾਰਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਂਬਭੂਵੁਃ ਕੁਮਾਰਕਾਃ ਕृष੍ਣਃ ਕृष੍ਣਸ਼ਿਖਸ਼੍ਚੈਵ ਕृष੍ਣਾਸ੍ਯਃ ਕृष੍ਣਵਸ੍ਤ੍ਰਧृਕ੍

ਚਾਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਜਨਮ ਲਏ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਸ਼ਿਖਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਅਸਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਵਸਤਰਧਰ।

ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਯੋਗਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਉਪਾਸਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਯੋਗਂ ਸ਼ਿष੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਦੁਃ ਪੁਨਃ

ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਜੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਜੋਗ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਿਖਾਇਆ।

ਯੋਗੇਨ ਯੋਗਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮਨਸਾ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਅਮਲਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਜੋਗ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।

ਏਵਮੇਤੇਨ ਯੋਗੇਨ ਯੇ ऽਪਿ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮਨੀषਿਣਃ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਦੇਵਂ ਗਨ੍ਤਾਰੋ ਰੁਦ੍ਰਮਵ੍ਯਯਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਜੋਗ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਅਟੱਲ ਰੁਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਤੇ ਕਲ੍ਪੇ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣੇ ਭਯਾਨਕੇ ਤੁष੍ਟਾਵ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣਮ੍

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਯੁਗ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਕਾਲੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਰਮ ਦੇਵ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਵਦਦ੍ਧਰਃ ਅਨੇਨੈਵ ਤੁ ਰੂਪੇਣ ਸਂਹਰਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਸੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'

ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨ੍ ਘੋਰਾਂਸ੍ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਪਿ ਪਾਤਕਾਨ੍ ਹੀਨਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਭਾਗ ਤਥੈਵ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਯਪਿ

ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਤੇ ਹੋਰ ਉਲੰਘਣਾਂ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛੋਟੇ ਦੋਸ਼ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਉਪਪਾਤਕਮਪ੍ਯੇਵਂ ਤਥਾ ਪਾਪਾਨਿ ਸੁਵ੍ਰਤ ਮਾਨਸਾਨਿ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨਿ ਵਾਚਿਕਾਨਿ ਪਿਤਾਮਹ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਨੇਕ, ਮੈਂ ਸਹਾਇਕ ਪਾਪ, ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਤੇ ਬੋਲੀ ਦੇ ਕਠੋਰ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ।

ਕਾਯਿਕਾਨਿ ਸੁਮਿਸ਼੍ਰਾਣਿ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਸਂਗਿਕਾਨਿ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਾਨ੍ਯੇਵ ਸਹਜਾਗਨ੍ਤੁਕਾਨਿ ਚ

ਸਰੀਰਕ ਪਾਪ, ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ, ਮੌਕੇ ਤੇ ਹੋਏ, ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਜਾਂ ਅਚਾਨਕ ਹੋਏ—ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।

ਮਾਤृਦੇਹੋਤ੍ਥਿਤਾਨ੍ਯੇਵਂ ਪਿਤृਦੇਹੇ ਚ ਪਾਤਕਮ੍ ਸਂਹਰਾਮਿ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਤਕਜਂ ਵਿਭੋ

ਮਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪਾਪ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਹੋਏ ਪਾਪ ਵੀ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਘੋਰੇਭ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਭੋ ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਾਚਿਕੇ ਵਤ੍ਸ ਤਦਰ੍ਧਂ ਮਾਨਸੇ ਪੁਨਃ

ਅਘੋਰ ਮੰਤਰ ਦਾ ਇੱਕ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਬੋਲੀ ਦੇ ਪਾਪ ਲਈ ਅੱਧਾ, ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਪਾਪ ਲਈ ਫਿਰ ਅੱਧਾ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ।

ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਂ ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੋਧਾਦष੍ਟਗੁਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਵੀਰਹਾ ਲਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭ੍ਰੂਣਹਾ ਕੋਟਿਮਭ੍ਯਸੇਤ੍

ਇਰਾਦਾ ਕਰਕੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਲਈ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਜਪ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕੀਤੇ ਲਈ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਜਪ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਵੀਰ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਲੱਖ ਜਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਭ੍ਰੂਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਸ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰੇ।

ਮਾਤृਹਾ ਨਿਯੁਤਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਗੋਘ੍ਨਸ਼੍ਚੈਵ ਕृਤਘ੍ਨਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਘ੍ਨਃ ਪਾਪਯੁਤੋ ਨਰਃ

ਮਾਂ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਸ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਗਉ-ਹੱਤਿਆ, ਅਭਾਗਾ, ਔਰਤ-ਹੱਤਿਆ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ—

ਅਯੁਤਾਘੋਰਮਭ੍ਯਸ੍ਯ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਸੁਰਾਪੋ ਲਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਪਿ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ

—ਅਘੋਰ ਮੰਤਰ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਪ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਲੱਖ ਜਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਬੂਝ ਕੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।

ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹਸ੍ ਤਦਰ੍ਧੇਨ ਚ ਵਾਰੁਣੀਮ੍ ਅਸ੍ਨਾਤਾਸ਼ੀ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਅਜਪੀ ਚ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਃ

ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਾਰੁਣੀ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਅੱਧਾ ਜਪ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਹਾਏ ਬਿਨਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹਜ਼ਾਰ ਜਪ ਨਾਲ, ਤੇ ਜਪ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਵੀ।

ਅਹੁਤਾਸ਼ੀ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਅਦਾਤਾ ਚ ਵਿਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਵਾਪਹਰ੍ਤਾ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ੍ਤੇਯੀ ਨਰਾਧਮਃ

ਹਵਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਜਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਸੋਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਿਕੰਮਾ ਮਨੁੱਖ—

ਨਿਯੁਤਂ ਮਾਨਸਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਰਤੋ ਵਾਪਿ ਮਾਤृਘ੍ਨੋ ਵਾ ਨਰਾਧਮਃ

—ਮਨ ਵਿਚ ਦਸ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਜ ਉਲੰਘਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਮਾਂ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਿਕੰਮਾ ਮਨੁੱਖ—

ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਸ਼੍ ਚ ਜਪੇਦੇਵਂ ਮਾਨਸਂ ਵੈ ਪਿਤਾਮਹ ਸਂਪਰ੍ਕਾਤ੍ਪਾਪਿਨਾਂ ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਸਮਂ ਪਰਿਭਾषਿਤਮ੍

ਬ੍ਰਹਮ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਮਨ ਵਿਚ ਜਪ ਕਰੇ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ। ਪਾਪੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪਾਪ ਵੀ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਤਥਾਪ੍ਯਯੁਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪਾਤਕਾਦ੍ਵੈ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਂਸਰ੍ਗਾਤ੍ਪਾਤਕੀ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਜਪੇਦ੍ਵੈ ਮਾਨਸਂ ਧਿਯਾ

ਫਿਰ ਵੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਪ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਾਪੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਲਈ, ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਲੱਖ ਜਪ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।