ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦ ਜੀਵਿਤੇ ਵਾਞ੍ਛਾ ਤਵੈषਾ ਸ਼ृਣੁ ਚਾਸ੍ਤਿ ਚੇਤ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਸੁਧੀਃ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਸੁਣ — ਜੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚਾਹ ਹੈ। ਪਰ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ—
ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣੇਤਿ ਚ ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਕੁਮਾਰਕਾਨ੍
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ, 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਸਿਖਾਇਆ।
ਅਧ੍ਯਾਪਯਾਮਾਸ ਚ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ ਦੁਰ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯਾਂ ਚਾਤ੍ਮਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਿਭਿਰ੍ ਅਪਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵੀ ਸਿਖਾਈ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਲਙ੍ਘਿਤਾਮਾਜ੍ਞਾਂ ਹਿਰਣ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਏਤਂ ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਵਧ੍ਯਂ ਦੁष੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਆਪਣੀ ਆਗਿਆ ਟੁੱਟੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਮਾੜਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਰਨ ਜੋਗ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰੋ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਸੁਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ ਨਿਜਘ੍ਨੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਭृਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਦੇ ਇੰਝ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਸੇਵਕ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਕृਤਂ ਤਦਾ ਸੁਰੈਰ੍ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਤਨਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਵਾਰਿਨਿਧਿਸ਼ਾਯਿਨਃ ਪ੍ਰਭੋਰ੍ ਨਿष੍ਫਲਂ ਤ੍ਵਥ ਬਭੂਵ ਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੈਤ ਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾਥ ਗਰ੍ਵਭਿਨ੍ਨਸ੍ਯ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਤਤ੍ਰੈਵਾਵਿਰਭੂਦ੍ਧਨ੍ਤੁਂ ਨृਸਿਂਹਾਕृਤਿਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਥੇ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਵੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਜਘਾਨ ਚ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਦਾਨਵਾਧਮਮ੍ ਬਿਭੇਦ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਕਰਜੈਰ੍ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਤੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਮਾੜੇ ਦਾਨਵ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਪਲ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮਘਾਪਹਃ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵਾਪਰਃ
ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੈਤ ਰਾਜ ਨੂੰ ਇੰਝ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਅੱਗ।
ਨਾਦੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨृਸਿਂਹਸ੍ਯ ਘੋਰੈਰ੍ਵਿਤ੍ਰਾਸਿਤਂ ਜਗਤ੍ ਆ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੁਵਨਾਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਚਚਾਲ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਡਰ ਗਈ; ਹੇ ਸਾਧੂਓ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤਕ, ਨਿੱਤ ਨੇਮ ਵਾਲੇ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਾਸੁਰਮਹੋਰਗਸਿਦ੍ਧਸਾਧ੍ਯਾਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਹਰਿਵਿਰਿਞ੍ਚਿਮੁਖਾ ਨृਸਿਂਹਮ੍ ਧੈਰ੍ਯਂ ਬਲਂ ਚ ਸਮਵਾਪ੍ਯ ਯਯੁਰ੍ਵਿਸृਜ੍ਯ ਆ ਦਿਙ੍ਮੁਖਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਸੁਰਕ੍ਸ਼ਣਤਤ੍ਪਰਾਸ਼੍ ਚ
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਾਂ, ਮਹਾ-ਸਰਪ, ਸਿੱਧ, ਸਾਧਿਆ — ਉਸ ਪਲ, ਹਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ — ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ।
ਤਤਸ੍ਤੈਰ੍ਗਤੈਃ ਸੈष ਦੇਵੋ ਨृਸਿਂਹਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕृਤਿਃ ਸਰ੍ਵਪਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਬਾਹੁਃ ਸਹਸ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਸੋਮਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ ਤਦਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਸਰ੍ਵਮਾਵृਤ੍ਯ ਮਾਯੀ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇਵਤਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਆਪਕ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਘੇਰ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਲਕ।
ਤਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਲੋਕਾ ਲੋਕਾਚਲੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕਾਃ ਸਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸਯਮਾਃ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਪਰਬਤਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ, ਸਾਧਿਆ, ਯਮ ਤੇ ਰੁਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ।
ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਮਂ ਭਵਾਨ੍ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਤੁ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਜਗਨ੍ਮਯਃ
'ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ, ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੱਤ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੋ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।'
ਸ੍ਥੂਲਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਃ ਸ਼ੁਭਃ ਵਾਗਤੀਤੋ ਨਿਰਾਲਂਬੋ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋ ਨਿਰੁਪਪ੍ਲਵਃ
ਮੋਟਾ, ਸੁਖਮ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦ-ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਬੋਲ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੁਲਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਭੁਗ੍ਯਜ੍ਞਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞਿਨਾਂ ਫਲਦਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਭਵਾਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਕृਤਿਃ ਕੌਰ੍ਮਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਜਗਤਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ, ਯਜਨਿਆਂ ਦੀ ਹੀ ਮੂਰਤ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਕਛੂਆ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਧਾਰ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋ।
ਵਾਰਾਹੀਂ ਚੈਵ ਤਾਂ ਸੈਂਹੀਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯੇਹਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੇਵਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਦਿਤਿਜੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਵਾਰਾਹ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਹੋ।
ਦ੍ਵਿਜਸ਼ਾਪਚ੍ਛਲੇਨੈਵਮ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ऽਸਿ ਲੀਲਯਾ ਨ ਦृष੍ਟਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਂ ਹਿ ਭਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਦੋਜਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਤੁਸੀਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ।
ਭਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰੋ ਭਵਾਨੇਵ ਪਿਤਾਮਹਃ ਭਵਾਨਾਦਿਰ੍ਭਵਾਨਨ੍ਤੋ ਭਵਾਨੇਵ ਵਯਂ ਵਿਭੋ
ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਰੁਦਰ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਿਤਾਮਹ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਰੰਭ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਅੰਤ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਭਵਾਨੇਵ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਲਾਪੇਨ ਕਿਮੀਸ਼੍ਵਰ ਮਾਯਯਾ ਬਹੁਧਾ ਸਂਸ੍ਥਮ੍ ਅਦ੍ਵਿਤੀਯਮਯਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੋ। ਹੋਰ ਬੋਲਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਹੋ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਅਦਵਿਤੀਅ ਹੋ।
ਸ੍ਤੋष੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਂ ਭਾਸਿ ਦੇਵਦੇਵ ਮृਗਾਧਿਪ ਸ੍ਤੁਤੋ ऽਪਿ ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯੈਰ੍ ਭਾਵੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਵੇਂ ਸਤੁਤੀ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ? ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਤੇ ਅਨੇਕ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ।
ਨ ਜਗਾਮ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਮਾਨਯਨ੍ਯੋਨਿਮਾਤ੍ਮਨਃ ਯੋ ਨृਸਿਂਹਸ੍ਤਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਠੇਦ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਵਿਚਾਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਅਰਥ ਵਿਚ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਜਾ, ਉਹ ਆਤਮਾ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ ਤਦਨ੍ਤਰੇ ਸ਼ਿਵਂ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕਾਃ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੋਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣਾਏ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਮृਗਰੂਪਿਣਃ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਂਸ੍ਤੂਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਜੀਵ-ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
ਆਤ੍ਮਤ੍ਰਾਣਾਯ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍ ਮਨ੍ਦਰਸ੍ਥਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਂ ਸਹੋਮਯਾ
ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਹ ਸਭ ਪਰਮ ਕਾਰਣ, ਮੰਦਰ ਪਰ ਟਿਕੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਉਮਾ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਗਏ।
ਸੇਵਿਤਂ ਗਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਰਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈਃ ਦੇਵਤਾਭਿਃ ਸਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭੀਤਭੀਤਃ ਸਗਦ੍ਗਦਮ੍ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਗਣ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ, ਹਲਕਾ ਬੋਲ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਦੰਡਵਤ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਕਾਲਕਾਲਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਮਨ੍ਯਵੇ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਯ ਸ਼ਿਵਾਯ ਤੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਕਾਲ ਦੇ ਕਾਲ ਨੂੰ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਰੁਦਰ ਨੂੰ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੁਹਾਨੂੰ।
ਉਗ੍ਰੋ ऽਸਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਨਿਯਨ੍ਤਾਸਿ ਸ਼ਿਵੋ ऽਸਿ ਨਃ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਯਾਰ੍ਤ੍ਤਿਹਾਰਿਣੇ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਉਗਰ ਹੋ, ਸਭ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਹੋ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।
ਮਯਸ੍ਕਰਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯ ਵਿष੍ਣਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਨਮਃ ਅਨ੍ਤਕਾਯ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਉਮਾਯਾਃ ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਆਨੰਦ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਤੁਹਾਨੂੰ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ।
ਹਿਰਣ੍ਯਬਾਹਵੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਧਿਰਣ੍ਯਪਤਯੇ ਨਮਃ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਸਰ੍ਵਰੂਪਾਯ ਪੁਰੁषਾਯ ਨਮੋਨਮਃ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਪੁਰਖ ਨੂੰ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।