ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਥਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਜੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਦੰਦ ਨਾ ਧਾਰਿਆ ਹੋਵੇ?

ਨृਸਿਂਹੇਨ ਹਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰਜਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਕਥਂ ਨਿषੂਦਿਤਸ੍ਤੇਨ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਵਦ

ਪਹਿਲਾਂ, ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੱਸੋ ਕਿ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।

ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ ਤਪਸ੍ਵੀ ਚਾਭਵਤ੍ਸੁਧੀਃ

ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨਾਮਕ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤਪਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਚਾਵ੍ਯਯਮ੍ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਵਗਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਵੋਦ੍ਭਵਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਅਵਿਨਾਸੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।

ਤਮਾਦਿਪੁਰੁषਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਧਿਪਤਿਂ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤਿਸਂਹਾਰਕਾਰਣਮ੍

ਉਸ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਪਰਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।

ਸੋ ऽਪਿ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਥਾਭੂਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਾਹਿਤਮ੍ ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦੇਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ

ਉਹ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਐਸੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ!' 'ਨਮੋ ਗੋਵਿੰਦ!' ਕਹਿ ਕੇ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਾਰਿਃ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ ਪਾਪਧੀਃ ਨ ਮਾਂ ਜਾਨਾਸਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਮਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਕਹਿ ਉਠਿਆ: 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਮੂਰਖ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਦੇ ਦੈਤ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।'

ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦ ਵੀਰ ਦੁष੍ਪੁਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜਦੇਵਾਰ੍ਤਿਕਾਰਣਮ੍ ਕੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਦ੍ਮਜੋ ਵਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਵਰੁਣੋ ऽਥਵਾ

ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਝੂਠੇ ਰਾਹ ਤੇ ਪਿਆ ਪੁੱਤਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ! ਵਿ਷ਣੁ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਦਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜਾਂ ਇੰਦਰ, ਜਾਂ ਵਰੁਣ?

ਵਾਯੁਃ ਸੋਮਸ੍ਤਥੇਸ਼ਾਨਃ ਪਾਵਕੋ ਮਮ ਯਃ ਸਮਃ ਮਾਮੇਵਾਰ੍ਚਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਸਦਾ

ਵਾਯੂ, ਸੋਮ, ਈਸ਼ਾਨ, ਪਾਵਕ — ਜੋ ਵੀ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ — ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੋਟਾ ਸਮਝ।

ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦ ਜੀਵਿਤੇ ਵਾਞ੍ਛਾ ਤਵੈषਾ ਸ਼ृਣੁ ਚਾਸ੍ਤਿ ਚੇਤ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਸੁਧੀਃ

ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਸੁਣ — ਜੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚਾਹ ਹੈ। ਪਰ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ—

ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣੇਤਿ ਚ ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਕੁਮਾਰਕਾਨ੍

ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ, 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਸਿਖਾਇਆ।

ਅਧ੍ਯਾਪਯਾਮਾਸ ਚ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ ਦੁਰ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯਾਂ ਚਾਤ੍ਮਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਿਭਿਰ੍ ਅਪਿ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵੀ ਸਿਖਾਈ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।

ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਲਙ੍ਘਿਤਾਮਾਜ੍ਞਾਂ ਹਿਰਣ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਏਤਂ ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਵਧ੍ਯਂ ਦੁष੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ

ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਆਪਣੀ ਆਗਿਆ ਟੁੱਟੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਮਾੜਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਰਨ ਜੋਗ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰੋ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਸੁਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ ਨਿਜਘ੍ਨੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਭृਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਮਵ੍ਯਯਮ੍

ਉਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਦੇ ਇੰਝ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਸੇਵਕ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।

ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਕृਤਂ ਤਦਾ ਸੁਰੈਰ੍ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਤਨਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਵਾਰਿਨਿਧਿਸ਼ਾਯਿਨਃ ਪ੍ਰਭੋਰ੍ ਨਿष੍ਫਲਂ ਤ੍ਵਥ ਬਭੂਵ ਤੇਜਸਾ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੈਤ ਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਦਾਥ ਗਰ੍ਵਭਿਨ੍ਨਸ੍ਯ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਤਤ੍ਰੈਵਾਵਿਰਭੂਦ੍ਧਨ੍ਤੁਂ ਨृਸਿਂਹਾਕृਤਿਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਥੇ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਵੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਜਘਾਨ ਚ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਦਾਨਵਾਧਮਮ੍ ਬਿਭੇਦ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਕਰਜੈਰ੍ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਤੈਃ

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਮਾੜੇ ਦਾਨਵ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਪਲ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤੋ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮਘਾਪਹਃ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵਾਪਰਃ

ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੈਤ ਰਾਜ ਨੂੰ ਇੰਝ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਅੱਗ।

ਨਾਦੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨृਸਿਂਹਸ੍ਯ ਘੋਰੈਰ੍ਵਿਤ੍ਰਾਸਿਤਂ ਜਗਤ੍ ਆ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੁਵਨਾਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਚਚਾਲ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ

ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਡਰ ਗਈ; ਹੇ ਸਾਧੂਓ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤਕ, ਨਿੱਤ ਨੇਮ ਵਾਲੇ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਾਸੁਰਮਹੋਰਗਸਿਦ੍ਧਸਾਧ੍ਯਾਸ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਹਰਿਵਿਰਿਞ੍ਚਿਮੁਖਾ ਨृਸਿਂਹਮ੍ ਧੈਰ੍ਯਂ ਬਲਂ ਚ ਸਮਵਾਪ੍ਯ ਯਯੁਰ੍ਵਿਸृਜ੍ਯ ਆ ਦਿਙ੍ਮੁਖਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਸੁਰਕ੍ਸ਼ਣਤਤ੍ਪਰਾਸ਼੍ ਚ

ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਾਂ, ਮਹਾ-ਸਰਪ, ਸਿੱਧ, ਸਾਧਿਆ — ਉਸ ਪਲ, ਹਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ — ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ।

ਤਤਸ੍ਤੈਰ੍ਗਤੈਃ ਸੈष ਦੇਵੋ ਨृਸਿਂਹਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕृਤਿਃ ਸਰ੍ਵਪਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਬਾਹੁਃ ਸਹਸ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਸੋਮਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ ਤਦਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਸਰ੍ਵਮਾਵृਤ੍ਯ ਮਾਯੀ

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇਵਤਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਆਪਕ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਘੇਰ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਲਕ।

ਤਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਲੋਕਾ ਲੋਕਾਚਲੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕਾਃ ਸਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸਯਮਾਃ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਪਰਬਤਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ, ਸਾਧਿਆ, ਯਮ ਤੇ ਰੁਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ।

ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਮਂ ਭਵਾਨ੍ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਤੁ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਜਗਨ੍ਮਯਃ

'ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ, ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੱਤ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੋ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।'

ਸ੍ਥੂਲਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਃ ਸ਼ੁਭਃ ਵਾਗਤੀਤੋ ਨਿਰਾਲਂਬੋ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੋ ਨਿਰੁਪਪ੍ਲਵਃ

ਮੋਟਾ, ਸੁਖਮ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦ-ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਬੋਲ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੁਲਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ।

ਯਜ੍ਞਭੁਗ੍ਯਜ੍ਞਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞਿਨਾਂ ਫਲਦਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਭਵਾਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਕृਤਿਃ ਕੌਰ੍ਮਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਜਗਤਿ ਸ੍ਥਿਤਃ

ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ, ਯਜਨਿਆਂ ਦੀ ਹੀ ਮੂਰਤ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਕਛੂਆ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਧਾਰ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋ।

ਵਾਰਾਹੀਂ ਚੈਵ ਤਾਂ ਸੈਂਹੀਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯੇਹਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੇਵਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਦਿਤਿਜੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਤੁਸੀਂ ਵਾਰਾਹ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਹੋ।

ਦ੍ਵਿਜਸ਼ਾਪਚ੍ਛਲੇਨੈਵਮ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ऽਸਿ ਲੀਲਯਾ ਨ ਦृष੍ਟਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਂ ਹਿ ਭਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍

ਦੋਜਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਤੁਸੀਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ।

ਭਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰੋ ਭਵਾਨੇਵ ਪਿਤਾਮਹਃ ਭਵਾਨਾਦਿਰ੍ਭਵਾਨਨ੍ਤੋ ਭਵਾਨੇਵ ਵਯਂ ਵਿਭੋ

ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਰੁਦਰ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਿਤਾਮਹ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਰੰਭ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਅੰਤ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।

ਭਵਾਨੇਵ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਲਾਪੇਨ ਕਿਮੀਸ਼੍ਵਰ ਮਾਯਯਾ ਬਹੁਧਾ ਸਂਸ੍ਥਮ੍ ਅਦ੍ਵਿਤੀਯਮਯਂ ਪ੍ਰਭੋ

ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੋ। ਹੋਰ ਬੋਲਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਹੋ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਅਦਵਿਤੀਅ ਹੋ।