ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਧਰਣਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭੋਗੇ ਭੂਮਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧੇਨੁਰਵ੍ਯਯੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਧਾਰਿਣੀ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮृਤ੍ਤਿਕੇ ਹਰ ਪਾਤਕਮ੍

ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਭੂਮਿ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਖੁੱਟ ਗਾਂ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਹਾਰਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਮਿੱਟੀ, ਸਾਡਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ।

ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਵਰਦੇ ਵਾਰਿਜੇਕ੍ਸ਼ਣੇ ਤ੍ਵਯਾ ਹਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਜੀਵਾਮਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ

ਹੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ, ਮਨ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਬੋਲ ਦੁਆਰਾ, ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜੀਵਦੇ ਹਾਂ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਧਰਾ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਵਰਾਹਦਂष੍ਟ੍ਰਾਭਿਨ੍ਨਾਯਾਂ ਧਰਾਯਾਂ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਵਰਾਹ ਦੀ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰੀ ਗਈ ਸੀ।

ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਯੋ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਆਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਬਲਵਾਨ੍ ਧਨ੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ

ਜੋ ਇਹ ਮਿੱਟੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ, ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਨਵਾਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਭੁਵਿ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਨ੍ਤੇ ਮੋਦਤੇ ਸੁਰੈਃ ਅਥ ਦੇਵੇ ਗਤੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਹੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਮ੍

ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਵਰਗ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵਾਰਾਹਰੂਪਮਨਘਂ ਚਚਾਲ ਚ ਧਰਾ ਪੁਨਃ ਤਸ੍ਯ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਭਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ

ਸੂਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਫਿਰ ਕੰਪ ਗਈ।

ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਭਵਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਜਗਾਮ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਭੂषਣਾਰ੍ਥਮਥਾਤ੍ਮਨਃ

ਸੰਯੋਗ ਨਾਲ, ਭਵ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ। ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਉਸ ਦੰਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਰ ਲਈ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।

ਦਧਾਰ ਚ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕੂਰ੍ਚਾਨ੍ਤੇ ਵੈ ਮਹੋਰਸਿ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵੈਭਵਮ੍

ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਟਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।

ਧਰਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ ਹ੍ਯੇਵਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਲੀਲਯਾ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸਂਪ੍ਲਵੇ ਚਾਪਿ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਕਲੇਵਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕੀਤਾ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਂ ਵੀ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਲੀਲਯਾ ਵਿਭੁਰਙ੍ਗਵਿਭਾਗੇਨ ਭੂषਿਤੋ ਨ ਯਦਿ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਦੁਆਰਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਨਾਲ ਸਿੰਗਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪ ਚਾਹੇ।

ਕਥਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਜੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਦੰਦ ਨਾ ਧਾਰਿਆ ਹੋਵੇ?

ਨृਸਿਂਹੇਨ ਹਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰਜਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਕਥਂ ਨਿषੂਦਿਤਸ੍ਤੇਨ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਵਦ

ਪਹਿਲਾਂ, ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੱਸੋ ਕਿ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।

ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ ਤਪਸ੍ਵੀ ਚਾਭਵਤ੍ਸੁਧੀਃ

ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨਾਮਕ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤਪਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਚਾਵ੍ਯਯਮ੍ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਵਗਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਵੋਦ੍ਭਵਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਅਵਿਨਾਸੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।

ਤਮਾਦਿਪੁਰੁषਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਧਿਪਤਿਂ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤਿਸਂਹਾਰਕਾਰਣਮ੍

ਉਸ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਪਰਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।

ਸੋ ऽਪਿ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਥਾਭੂਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਾਹਿਤਮ੍ ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦੇਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ

ਉਹ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਐਸੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ!' 'ਨਮੋ ਗੋਵਿੰਦ!' ਕਹਿ ਕੇ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਾਰਿਃ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ ਪਾਪਧੀਃ ਨ ਮਾਂ ਜਾਨਾਸਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਮਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਕਹਿ ਉਠਿਆ: 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਮੂਰਖ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਦੇ ਦੈਤ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।'

ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦ ਵੀਰ ਦੁष੍ਪੁਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜਦੇਵਾਰ੍ਤਿਕਾਰਣਮ੍ ਕੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਦ੍ਮਜੋ ਵਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਵਰੁਣੋ ऽਥਵਾ

ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਝੂਠੇ ਰਾਹ ਤੇ ਪਿਆ ਪੁੱਤਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ! ਵਿ਷ਣੁ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਦਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜਾਂ ਇੰਦਰ, ਜਾਂ ਵਰੁਣ?

ਵਾਯੁਃ ਸੋਮਸ੍ਤਥੇਸ਼ਾਨਃ ਪਾਵਕੋ ਮਮ ਯਃ ਸਮਃ ਮਾਮੇਵਾਰ੍ਚਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਸਦਾ

ਵਾਯੂ, ਸੋਮ, ਈਸ਼ਾਨ, ਪਾਵਕ — ਜੋ ਵੀ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ — ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੋਟਾ ਸਮਝ।

ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦ ਜੀਵਿਤੇ ਵਾਞ੍ਛਾ ਤਵੈषਾ ਸ਼ृਣੁ ਚਾਸ੍ਤਿ ਚੇਤ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਸੁਧੀਃ

ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਸੁਣ — ਜੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚਾਹ ਹੈ। ਪਰ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ—

ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣੇਤਿ ਚ ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਕੁਮਾਰਕਾਨ੍

ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ, 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਸਿਖਾਇਆ।

ਅਧ੍ਯਾਪਯਾਮਾਸ ਚ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ ਦੁਰ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯਾਂ ਚਾਤ੍ਮਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਿਭਿਰ੍ ਅਪਿ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵੀ ਸਿਖਾਈ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।

ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਲਙ੍ਘਿਤਾਮਾਜ੍ਞਾਂ ਹਿਰਣ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਏਤਂ ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਵਧ੍ਯਂ ਦੁष੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ

ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਆਪਣੀ ਆਗਿਆ ਟੁੱਟੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਮਾੜਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਰਨ ਜੋਗ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰੋ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਸੁਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ ਨਿਜਘ੍ਨੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਭृਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਮਵ੍ਯਯਮ੍

ਉਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਦੇ ਇੰਝ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਸੇਵਕ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।

ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਕृਤਂ ਤਦਾ ਸੁਰੈਰ੍ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਤਨਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਵਾਰਿਨਿਧਿਸ਼ਾਯਿਨਃ ਪ੍ਰਭੋਰ੍ ਨਿष੍ਫਲਂ ਤ੍ਵਥ ਬਭੂਵ ਤੇਜਸਾ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੈਤ ਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਦਾਥ ਗਰ੍ਵਭਿਨ੍ਨਸ੍ਯ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਤਤ੍ਰੈਵਾਵਿਰਭੂਦ੍ਧਨ੍ਤੁਂ ਨृਸਿਂਹਾਕृਤਿਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਥੇ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਵੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਜਘਾਨ ਚ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਦਾਨਵਾਧਮਮ੍ ਬਿਭੇਦ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਕਰਜੈਰ੍ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਤੈਃ

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਮਾੜੇ ਦਾਨਵ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਪਲ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤੋ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮਘਾਪਹਃ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵਾਪਰਃ

ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੈਤ ਰਾਜ ਨੂੰ ਇੰਝ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਅੱਗ।

ਨਾਦੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨृਸਿਂਹਸ੍ਯ ਘੋਰੈਰ੍ਵਿਤ੍ਰਾਸਿਤਂ ਜਗਤ੍ ਆ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੁਵਨਾਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਚਚਾਲ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ

ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਡਰ ਗਈ; ਹੇ ਸਾਧੂਓ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤਕ, ਨਿੱਤ ਨੇਮ ਵਾਲੇ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ।