ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਨਾਰਾਯਣਾਯ ਸਰ੍ਵਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ ਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਧਰ੍ਤ੍ਰੇ ਧਰਾਯਾਸ੍ਤੁ ਹਰ੍ਤ੍ਰੇ ਦੇਵਾਰਿਣਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਸਕਲਸ੍ਯ ਚ

ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਕੁਝ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਰਚਨਹਾਰ, ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ — ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਤ੍ਵਮष੍ਟਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮਨਨ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ ਤ੍ਵਮਾਦਿਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਮਨਨ੍ਤਵੇਦਿਤਃ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਪ੍ਰਸੀਦ ਸੁਰੇਸ਼ ਲੋਕੇਸ਼ ਵਰਾਹ ਵਿष੍ਣੋ

ਤੁਸੀਂ ਅੱਠ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਪਹਿਲਾ ਦੇਵ ਹੋ, ਅਨੰਤ ਵੱਲੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ — ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਰਾਹ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ।

ਤਥੈਕਦਂष੍ਟ੍ਰਾਗ੍ਰਮੁਖਾਗ੍ਰਕੋਟਿਭਾਗੈਕਭਾਗਾਰ੍ਧਤਮੇਨ ਵਿष੍ਣੋ ਹਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਕਾਮਦ ਦੈਤ੍ਯਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਦਂष੍ਟ੍ਰਕੋਟ੍ਯਾ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰਭृਤ੍ਯੈਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਇਕ ਛੋਟੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।

ਤ੍ਵਯੋਦ੍ਧृਤਾ ਦੇਵ ਧਰਾ ਧਰੇਸ਼ ਧਰਾਧਰਾਕਾਰ ਧृਤਾਗ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰੇ ਧਰਾਧਰੈਃ ਸਰ੍ਵਜਨੈਃ ਸਮੁਦ੍ਰੈਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਸੇਵਿਤਚਨ੍ਦ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰ

ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਧਰਤੀ ਉਠਾਈ ਗਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਉਭਰੀ ਦੰਦ 'ਤੇ ਪਹਾੜ ਰੱਖੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਸਮੁੰਦਰ, ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ, ਤੇਰੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਤ੍ਵਯੈਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਿਭੋ ਕृਤਸ਼੍ ਚ ਜਯਃ ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਮ੍ ਅਹੋ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਰਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਵਾਗ੍ਦੇਵਤਾ ਵਾਰਿਜਸਂਭਵਾਯ

ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਮਿਲੀ; ਹਾਏ, ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ — ਵਾਕ ਦੇਵੀ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।

ਨਿਹਿਤਾ ਰਸਾਤਲਗਤਾ ਵਸੁਂਧਰਾ ਤਵ ਪृष੍ਠਤਃ ਸਕਲਤਾਰਕਾਦਯਃ

ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖੀ ਗਈ, ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਆਦਿ ਨਾਲ।

ਜਗਤਾਂ ਹਿਤਾਯ ਭਵਤਾ ਵਸੁਂਧਰਾ ਭਗਵਨ੍ ਰਸਾਤਲਪੁਟਂ ਗਤਾ ਤਦਾ ਅਬਲੋਦ੍ਧृਤਾ ਚ ਭਗਵਂਸ੍ਤਵੈਵ ਸਕਲਂ ਤ੍ਵਯੈਵ ਹਿ ਧृਤਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ

ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਏ, ਤੇ ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ।

ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਪਤਿਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਸ੍ਤਵਾਰ੍ਚਨੈਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਮਮਰੈਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਵਰਾਨ੍ ਹਰਿਮੁਖਾਤ੍ਤੁ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਹਰਿਨਾਭਿਵਾਰਿਜਦੇਹਭृਤ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਣ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਮਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਹਰੀ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਕਮਲ ਉਗਿਆ ਹੈ, ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ ਮਿਲੇ।

ਅਥ ਤਾਮੁਦ੍ਧृਤਾਂ ਤੇਨ ਧਰਾਂ ਦੇਵਾ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਾਰੋਪ੍ਯ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਿਣਃ ਸਂਨਿਧੌ ਤਦਾ

ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਅਨੇਨੈਵ ਵਰਾਹੇਣ ਚੋਦ੍ਧृਤਾਸਿ ਵਰਪ੍ਰਦੇ ਕृष੍ਣੇਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰ੍ਯੇਣ ਸ਼ਤਹਸ੍ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ

ਇਸ ਹੀ ਸੂਰ (ਵਰਾਹ) ਰੂਪ ਦੁਆਰਾ, ਹੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਸਦੇ ਸੌਂ ਹੱਥ ਹਨ, ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ।

ਧਰਣਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭੋਗੇ ਭੂਮਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧੇਨੁਰਵ੍ਯਯੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਧਾਰਿਣੀ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮृਤ੍ਤਿਕੇ ਹਰ ਪਾਤਕਮ੍

ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਭੂਮਿ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਖੁੱਟ ਗਾਂ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਹਾਰਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਮਿੱਟੀ, ਸਾਡਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ।

ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਵਰਦੇ ਵਾਰਿਜੇਕ੍ਸ਼ਣੇ ਤ੍ਵਯਾ ਹਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਜੀਵਾਮਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ

ਹੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ, ਮਨ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਬੋਲ ਦੁਆਰਾ, ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜੀਵਦੇ ਹਾਂ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਧਰਾ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਵਰਾਹਦਂष੍ਟ੍ਰਾਭਿਨ੍ਨਾਯਾਂ ਧਰਾਯਾਂ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਵਰਾਹ ਦੀ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰੀ ਗਈ ਸੀ।

ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਯੋ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਆਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਬਲਵਾਨ੍ ਧਨ੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ

ਜੋ ਇਹ ਮਿੱਟੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ, ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਨਵਾਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਭੁਵਿ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਨ੍ਤੇ ਮੋਦਤੇ ਸੁਰੈਃ ਅਥ ਦੇਵੇ ਗਤੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਹੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਮ੍

ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਵਰਗ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵਾਰਾਹਰੂਪਮਨਘਂ ਚਚਾਲ ਚ ਧਰਾ ਪੁਨਃ ਤਸ੍ਯ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਭਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ

ਸੂਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਫਿਰ ਕੰਪ ਗਈ।

ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਭਵਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਜਗਾਮ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਭੂषਣਾਰ੍ਥਮਥਾਤ੍ਮਨਃ

ਸੰਯੋਗ ਨਾਲ, ਭਵ (ਸ਼ਿਵ) ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ। ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਉਸ ਦੰਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਰ ਲਈ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।

ਦਧਾਰ ਚ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕੂਰ੍ਚਾਨ੍ਤੇ ਵੈ ਮਹੋਰਸਿ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵੈਭਵਮ੍

ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਟਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।

ਧਰਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ ਹ੍ਯੇਵਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਲੀਲਯਾ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸਂਪ੍ਲਵੇ ਚਾਪਿ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਕਲੇਵਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕੀਤਾ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਂ ਵੀ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਲੀਲਯਾ ਵਿਭੁਰਙ੍ਗਵਿਭਾਗੇਨ ਭੂषਿਤੋ ਨ ਯਦਿ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਦੁਆਰਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਨਾਲ ਸਿੰਗਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪ ਚਾਹੇ।

ਕਥਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਜੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਦੰਦ ਨਾ ਧਾਰਿਆ ਹੋਵੇ?

ਨृਸਿਂਹੇਨ ਹਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰਜਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਕਥਂ ਨਿषੂਦਿਤਸ੍ਤੇਨ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਵਦ

ਪਹਿਲਾਂ, ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੱਸੋ ਕਿ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।

ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ ਤਪਸ੍ਵੀ ਚਾਭਵਤ੍ਸੁਧੀਃ

ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨਾਮਕ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤਪਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਚਾਵ੍ਯਯਮ੍ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਵਗਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਵੋਦ੍ਭਵਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਅਵਿਨਾਸੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।

ਤਮਾਦਿਪੁਰੁषਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਧਿਪਤਿਂ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤਿਸਂਹਾਰਕਾਰਣਮ੍

ਉਸ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਪਰਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।

ਸੋ ऽਪਿ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਥਾਭੂਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਾਹਿਤਮ੍ ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦੇਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ

ਉਹ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਐਸੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ!' 'ਨਮੋ ਗੋਵਿੰਦ!' ਕਹਿ ਕੇ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਾਰਿਃ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ ਪਾਪਧੀਃ ਨ ਮਾਂ ਜਾਨਾਸਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਮਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਕਹਿ ਉਠਿਆ: 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਮੂਰਖ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਦੇ ਦੈਤ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।'

ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦ ਵੀਰ ਦੁष੍ਪੁਤ੍ਰ ਦ੍ਵਿਜਦੇਵਾਰ੍ਤਿਕਾਰਣਮ੍ ਕੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਦ੍ਮਜੋ ਵਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਵਰੁਣੋ ऽਥਵਾ

ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਝੂਠੇ ਰਾਹ ਤੇ ਪਿਆ ਪੁੱਤਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ! ਵਿ਷ਣੁ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਦਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜਾਂ ਇੰਦਰ, ਜਾਂ ਵਰੁਣ?

ਵਾਯੁਃ ਸੋਮਸ੍ਤਥੇਸ਼ਾਨਃ ਪਾਵਕੋ ਮਮ ਯਃ ਸਮਃ ਮਾਮੇਵਾਰ੍ਚਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਸਦਾ

ਵਾਯੂ, ਸੋਮ, ਈਸ਼ਾਨ, ਪਾਵਕ — ਜੋ ਵੀ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ — ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੋਟਾ ਸਮਝ।