ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਬਹੁਸ਼ਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ

ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ—

ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸੋ ऽਨ੍ਧਕਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਧਕਾਰ੍ਦਨਮ੍

ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸੇ ਲਈ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਅੰਧਕਾ, ਜੋ ਅੰਧਕਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਮਨ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।

ਸਗਣਂ ਸ਼ਿਵਮੀਸ਼ਾਨਮ੍ ਅਸ੍ਤੁਵਤ੍ਪੁਣ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਸ੍ਤੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਰਮਾਰ੍ਤਿਹਰੋ ਹਰਃ

ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ। ਉਸ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।

ਹਿਰਣ੍ਯਨੇਤ੍ਰਤਨਯਂ ਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰਸ੍ਥਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਦਾਨਵਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਘृਣਯਾ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਹਿਰਣ੍ਯਨੇਤ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਨੋਕ ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਤ੍ਸ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕਾਮਂ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ ਵਰਾਨ੍ਵਰਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਰਦੋ ऽਹਂ ਤਵਾਨ੍ਧਕ

ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਦੱਸ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਹੈ? ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅੰਧਕਾ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਰਦਾਤਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੰਗ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦਾ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਹਿਰਣ੍ਯਨਯਨਾਤ੍ਮਜਃ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਰਣ੍ਯਨੇਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ:

ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਭਕ੍ਤਾਰ੍ਤਿਹਰ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਸੀਦੇਸ਼ ਯਦਿ ਦੇਯੋ ਵਰਸ਼੍ ਚ ਮੇ

ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਮਿਲੇ, ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਵਰ ਹੋਵੇ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਵੋ ऽਪਿ ਵਚਨਮ੍ ਅਨ੍ਧਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਦੁਰ੍ਲਭਾਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ

ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਅੰਧਕਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਵ ਨੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਹ ਵਿਲੱਖਣ ਭਗਤੀ ਬਖ਼ਸ਼ੀ।

ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਚਾਵਰੋਪ੍ਯ ਤਮ੍ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤਂ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਗਾਣਪਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਗਾਣਪਤ ਦਾ ਪਦ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਆਦਿਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਣਪਤ ਪਦ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਕਥਮਸ੍ਯ ਪਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸੂਦਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਵਾਰਾਹਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਗਤਃ

ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ? ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਸੂਰ ਦਾ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਧਾਰਿਆ?

ਤਸ੍ਯ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਭੂषਣਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਗਤਮ੍ ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸੂਤ ਵਕ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ

ਉਸ ਦੀ ਦੰਦ ਕਿਵੇਂ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਬਣੀ? ਸੂਤ ਜੀ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇੱਥੇ ਦੱਸੋ।

ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਰ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ ਪੁਰਾਨ੍ਧਕਾਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪਿਤਾ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕੋਪਮਃ

ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨੂੰ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਦਾ ਭਰਾ ਤੇ ਅੰਧਕ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।

ਦੇਵਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾਥ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਧਰਣੀਮਿਮਾਮ੍ ਨੀਤ੍ਵਾ ਰਸਾਤਲਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਨ੍ਦੀਮ੍ ਇਨ੍ਦੀਵਰਪ੍ਰਭਾਮ੍

ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਨੀਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੈਦੀ ਬਣਾਇਆ।

ਤਤਃ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕਾ ਦੇਵਾਃ ਪਰਿਮ੍ਲਾਨਮੁਖਸ਼੍ਰਿਯਃ ਬਾਧਿਤਾਸ੍ਤਾਡਿਤਾ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਤੇਨ ਵੈ

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਮੁਰਝਾਏ ਹੋਏ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਪੀੜਤ, ਮਾਰੇ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਬਲਿਨਾ ਦੈਤ੍ਯਮੁਖ੍ਯੇਨ ਕ੍ਰੂਰੇਣ ਸੁਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੈਤ੍ਯਕੋਟਿਵਿਮਰ੍ਦਨਮ੍

ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਬੁਰੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਪੀੜਿਆ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।

ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ ਧਰਣੀਬਨ੍ਧਨਂ ਹਰੇਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਧਰਣੀਬਨ੍ਧਨਂ ਹਰਿਃ

ਸਭ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਣ ਬਾਰੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਹਰੀ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਕੈਦ ਬਾਰੇ ਜਾਣਿਆ।

ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਵਰਾਹੋ ऽਸੌ ਯਥਾ ਲਿਙ੍ਗੋਦ੍ਭਵੇ ਤਥਾ ਦੈਤ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਲਮ੍

ਉਹ ਯਜਨ ਵਰਾਹ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲਿੰਗ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਸਮੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।

ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਗ੍ਰਕੋਟ੍ਯਾ ਹਤ੍ਵੈਨਂ ਰੇਜੇ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਤਕृਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਕਲ੍ਪਾਦਿषੁ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਰਸਾਤਲਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੰਦ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਚਮਕਿਆ ਤੇ ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਾਂਗ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।

ਆਨੀਯ ਵਸੁਧਾਂ ਦੇਵੀਮ੍ ਅਙ੍ਕਸ੍ਥਾਮਕਰੋਦ੍ਬਹਿਃ ਤਤਸ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪਿਤਾਮਹਃ

ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਪਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ; ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।

ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯੈਃ ਸਹਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਯ ਵਰਾਹਾਯ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣੇ ਦਣ੍ਡਿਨੇ ਨਮਃ

ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਰਾਹ, ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਦੰਡਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਨਾਰਾਯਣਾਯ ਸਰ੍ਵਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ ਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਧਰ੍ਤ੍ਰੇ ਧਰਾਯਾਸ੍ਤੁ ਹਰ੍ਤ੍ਰੇ ਦੇਵਾਰਿਣਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਸਕਲਸ੍ਯ ਚ

ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਕੁਝ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਰਚਨਹਾਰ, ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ — ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਤ੍ਵਮष੍ਟਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮਨਨ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ ਤ੍ਵਮਾਦਿਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਮਨਨ੍ਤਵੇਦਿਤਃ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਪ੍ਰਸੀਦ ਸੁਰੇਸ਼ ਲੋਕੇਸ਼ ਵਰਾਹ ਵਿष੍ਣੋ

ਤੁਸੀਂ ਅੱਠ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਪਹਿਲਾ ਦੇਵ ਹੋ, ਅਨੰਤ ਵੱਲੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ — ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਰਾਹ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ।

ਤਥੈਕਦਂष੍ਟ੍ਰਾਗ੍ਰਮੁਖਾਗ੍ਰਕੋਟਿਭਾਗੈਕਭਾਗਾਰ੍ਧਤਮੇਨ ਵਿष੍ਣੋ ਹਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਕਾਮਦ ਦੈਤ੍ਯਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਦਂष੍ਟ੍ਰਕੋਟ੍ਯਾ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰਭृਤ੍ਯੈਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਇਕ ਛੋਟੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।

ਤ੍ਵਯੋਦ੍ਧृਤਾ ਦੇਵ ਧਰਾ ਧਰੇਸ਼ ਧਰਾਧਰਾਕਾਰ ਧृਤਾਗ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰੇ ਧਰਾਧਰੈਃ ਸਰ੍ਵਜਨੈਃ ਸਮੁਦ੍ਰੈਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਸੇਵਿਤਚਨ੍ਦ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰ

ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਧਰਤੀ ਉਠਾਈ ਗਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਉਭਰੀ ਦੰਦ 'ਤੇ ਪਹਾੜ ਰੱਖੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਸਮੁੰਦਰ, ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ, ਤੇਰੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਤ੍ਵਯੈਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਿਭੋ ਕृਤਸ਼੍ ਚ ਜਯਃ ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਮ੍ ਅਹੋ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵਰਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਵਾਗ੍ਦੇਵਤਾ ਵਾਰਿਜਸਂਭਵਾਯ

ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਮਿਲੀ; ਹਾਏ, ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ — ਵਾਕ ਦੇਵੀ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।

ਨਿਹਿਤਾ ਰਸਾਤਲਗਤਾ ਵਸੁਂਧਰਾ ਤਵ ਪृष੍ਠਤਃ ਸਕਲਤਾਰਕਾਦਯਃ

ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖੀ ਗਈ, ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਆਦਿ ਨਾਲ।

ਜਗਤਾਂ ਹਿਤਾਯ ਭਵਤਾ ਵਸੁਂਧਰਾ ਭਗਵਨ੍ ਰਸਾਤਲਪੁਟਂ ਗਤਾ ਤਦਾ ਅਬਲੋਦ੍ਧृਤਾ ਚ ਭਗਵਂਸ੍ਤਵੈਵ ਸਕਲਂ ਤ੍ਵਯੈਵ ਹਿ ਧृਤਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ

ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਏ, ਤੇ ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ।

ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਪਤਿਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਸ੍ਤਵਾਰ੍ਚਨੈਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਮਮਰੈਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਵਰਾਨ੍ ਹਰਿਮੁਖਾਤ੍ਤੁ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਹਰਿਨਾਭਿਵਾਰਿਜਦੇਹਭृਤ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਣ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਮਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਹਰੀ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਕਮਲ ਉਗਿਆ ਹੈ, ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ ਮਿਲੇ।

ਅਥ ਤਾਮੁਦ੍ਧृਤਾਂ ਤੇਨ ਧਰਾਂ ਦੇਵਾ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਾਰੋਪ੍ਯ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਿਣਃ ਸਂਨਿਧੌ ਤਦਾ

ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।