ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਮਸ੍ਤਾਃ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਸਾਧ੍ਯਾਃ ਸੁਰੇਸ਼ਂ ਮਹੇਸ਼ਂ ਪੁਰੇਤ੍ਯਾਹੁਰੇਵਮ੍ ਦ੍ਰੁਤਂ ਚਾਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਭਿਨ੍ਨਾ ਵਯਂ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਿਕृਤ੍ਤਾਃ

ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਾਧਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਅਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਦੈਤ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਗਏ ਹਾਂ।'

ਇਤੀਦਮਖਿਲਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਗਮਮ੍ ਅਨੌਪਮਮ੍ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਧਕਾਭਿਮੁਖਂ ਯਯੌ

ਇਹ ਸਾਰਾ ਅਦਭੁਤ ਦੈਤ ਦਾ ਆਉਣਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਧਕਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।

ਜਯੇਤਿ ਵਾਚਾ ਭਗਵਨ੍ਤਮ੍ ਊਚੁਃ ਕਿਰੀਟਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍

ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜੈਕਾਰਾ ਲਾ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਅਥਾਸ਼ੇषਾਸੁਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੋਟਿਕੋਟਿਸ਼ਤੈਸ੍ ਤਤਃ ਭਸ੍ਮੀਕृਤ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦਾਨ੍ਧਕਂ ਤਦਾ

ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਸੰਖ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਵੀ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।

ਸ਼ੂਲੇਨ ਸ਼ੂਲਿਨਾ ਪ੍ਰੋਤਂ ਦਗ੍ਧਕਲ੍ਮषਕਞ੍ਚੁਕਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨ੍ਧਕਂ ਨਨਾਦੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ ਪਿਤਾਮਹਃ

ਜਦ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਸੜੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜੈਕਾਰਾ ਕੀਤਾ।

ਤਨ੍ਨਾਦਸ਼੍ਰਵਣਾਨ੍ਨੇਦੁਰ੍ ਦੇਵਾ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮ੍ ਨਨृਤੁਰ੍ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਮੁਦੁਰ੍ਗਣਪੁਙ੍ਗਵਾਃ

ਉਹ ਜੈਕਾਰਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਮਚਾਈ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।

ਸਸृਜੁਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਂਭੋਸ੍ਤਦੋਪਰਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਖਿਲਂ ਹਰ੍षਾਨ੍ ਨਨਨ੍ਦ ਚ ਨਨਾਦ ਚ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਝੂਮ ਉਠੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੇ।

ਦਗ੍ਧੋ ऽਗ੍ਨਿਨਾ ਚ ਸ਼ੂਲੇਨ ਪ੍ਰੋਤਃ ਪ੍ਰੇਤ ਇਵਾਨ੍ਧਕਃ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਂ ਭਾਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਚੇਤਸਾ

ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਧਕਾ, ਮੁਰਦੇ ਵਾਂਗ, ਸਤੋਗੁਣੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ऽਪਿ ਦੇਵੇਨ ਦਗ੍ਧੋ ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਛਿਵੇਨ ਵੈ ਆਰਾਧਿਤੋ ਮਯਾ ਸ਼ਂਭੁਃ ਪੁਰਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਸਾੜਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਸੇਵਿਆ ਸੀ।

ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਨ੍ਮਯਾ ਲਬ੍ਧਮ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ ਯਃ ਸ੍ਮਰੇਨ੍ਮਨਸਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਤੇ ਸਕृਦੇਵ ਵਾ

ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—

ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਬਹੁਸ਼ਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ

ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ—

ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸੋ ऽਨ੍ਧਕਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਧਕਾਰ੍ਦਨਮ੍

ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸੇ ਲਈ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਅੰਧਕਾ, ਜੋ ਅੰਧਕਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਮਨ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।

ਸਗਣਂ ਸ਼ਿਵਮੀਸ਼ਾਨਮ੍ ਅਸ੍ਤੁਵਤ੍ਪੁਣ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਸ੍ਤੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਰਮਾਰ੍ਤਿਹਰੋ ਹਰਃ

ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ। ਉਸ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।

ਹਿਰਣ੍ਯਨੇਤ੍ਰਤਨਯਂ ਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰਸ੍ਥਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਦਾਨਵਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਘृਣਯਾ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ, ਹਿਰਣ੍ਯਨੇਤ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਨੋਕ ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਤ੍ਸ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕਾਮਂ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ ਵਰਾਨ੍ਵਰਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਰਦੋ ऽਹਂ ਤਵਾਨ੍ਧਕ

ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਦੱਸ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਹੈ? ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅੰਧਕਾ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਰਦਾਤਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੰਗ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦਾ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਹਿਰਣ੍ਯਨਯਨਾਤ੍ਮਜਃ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਰਣ੍ਯਨੇਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ:

ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਭਕ੍ਤਾਰ੍ਤਿਹਰ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਤ੍ਵਯਿ ਭਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਸੀਦੇਸ਼ ਯਦਿ ਦੇਯੋ ਵਰਸ਼੍ ਚ ਮੇ

ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਮਿਲੇ, ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਵਰ ਹੋਵੇ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਵੋ ऽਪਿ ਵਚਨਮ੍ ਅਨ੍ਧਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਦੁਰ੍ਲਭਾਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ

ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਅੰਧਕਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਵ ਨੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਹ ਵਿਲੱਖਣ ਭਗਤੀ ਬਖ਼ਸ਼ੀ।

ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਚਾਵਰੋਪ੍ਯ ਤਮ੍ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤਂ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਗਾਣਪਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਗਾਣਪਤ ਦਾ ਪਦ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਆਦਿਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਣਪਤ ਪਦ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਕਥਮਸ੍ਯ ਪਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸੂਦਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਵਾਰਾਹਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਗਤਃ

ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ? ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਸੂਰ ਦਾ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਧਾਰਿਆ?

ਤਸ੍ਯ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਭੂषਣਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਗਤਮ੍ ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸੂਤ ਵਕ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ

ਉਸ ਦੀ ਦੰਦ ਕਿਵੇਂ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਬਣੀ? ਸੂਤ ਜੀ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇੱਥੇ ਦੱਸੋ।

ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਰ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ ਪੁਰਾਨ੍ਧਕਾਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪਿਤਾ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕੋਪਮਃ

ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨੂੰ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਦਾ ਭਰਾ ਤੇ ਅੰਧਕ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।

ਦੇਵਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾਥ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਧਰਣੀਮਿਮਾਮ੍ ਨੀਤ੍ਵਾ ਰਸਾਤਲਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਨ੍ਦੀਮ੍ ਇਨ੍ਦੀਵਰਪ੍ਰਭਾਮ੍

ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਨੀਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੈਦੀ ਬਣਾਇਆ।

ਤਤਃ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕਾ ਦੇਵਾਃ ਪਰਿਮ੍ਲਾਨਮੁਖਸ਼੍ਰਿਯਃ ਬਾਧਿਤਾਸ੍ਤਾਡਿਤਾ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਤੇਨ ਵੈ

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਮੁਰਝਾਏ ਹੋਏ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਪੀੜਤ, ਮਾਰੇ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਬਲਿਨਾ ਦੈਤ੍ਯਮੁਖ੍ਯੇਨ ਕ੍ਰੂਰੇਣ ਸੁਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੈਤ੍ਯਕੋਟਿਵਿਮਰ੍ਦਨਮ੍

ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਬੁਰੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਪੀੜਿਆ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।

ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸੁਰ੍ ਧਰਣੀਬਨ੍ਧਨਂ ਹਰੇਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਧਰਣੀਬਨ੍ਧਨਂ ਹਰਿਃ

ਸਭ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਣ ਬਾਰੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਹਰੀ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਕੈਦ ਬਾਰੇ ਜਾਣਿਆ।

ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਵਰਾਹੋ ऽਸੌ ਯਥਾ ਲਿਙ੍ਗੋਦ੍ਭਵੇ ਤਥਾ ਦੈਤ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਲਮ੍

ਉਹ ਯਜਨ ਵਰਾਹ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲਿੰਗ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਸਮੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।

ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਗ੍ਰਕੋਟ੍ਯਾ ਹਤ੍ਵੈਨਂ ਰੇਜੇ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਤਕृਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਕਲ੍ਪਾਦਿषੁ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਰਸਾਤਲਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੰਦ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਚਮਕਿਆ ਤੇ ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਾਂਗ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।

ਆਨੀਯ ਵਸੁਧਾਂ ਦੇਵੀਮ੍ ਅਙ੍ਕਸ੍ਥਾਮਕਰੋਦ੍ਬਹਿਃ ਤਤਸ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪਿਤਾਮਹਃ

ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉਪਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ; ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।