ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਭੇਰੀਮृਦਙ੍ਗਮੁਰਜਤਿਮਿਰਾਪਟਹਾਦਿਭਿਃ ਵਾਦਿਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ ਨਿਨਾਦੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ

ਭੇਰੀ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਝਾਂਝਰ, ਮੂਰਲੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ,

ਜਾਗਰਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਚ੍ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਸ ਭृਤ੍ਯਪੁਤ੍ਰਦਾਰੈਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਸਂਬਨ੍ਧਿਬਾਨ੍ਧਵੈਃ

ਜੋ ਕੋਈ ਜਾਗਰਣ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ,

ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਲ੍ਲਿਙ੍ਗਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਦ੍ਰਵ੍ਯਹੀਨਂ ਕ੍ਰਿਯਾਹੀਨਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਹੀਨਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ

ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੇ ਲਿੰਗ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੋਲ ਧਨ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।

ਕृਤਂ ਵਾ ਨ ਕृਤਂ ਵਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈ ਜਪੇਦ੍ਰੁਦ੍ਰਂ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮੇਵ ਚ

ਕਰਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਤੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਲਦੀ ਜਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਜਪਿਤ੍ਵੈਵਂ ਮਹਾਬੀਜਂ ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਸ੍ਯ ਵੈ ਸ ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਯਥਾ ਮृਤਃ ਤਥੈਵ ਮਮ ਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਜਿਵੇਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਝ ਹੀ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਮਿਦਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੈਰ੍ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਯੇ ਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤੇ ਭਕ੍ਤਾ ਨ ਭਵਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਮੇਰੀ ਖਾਤਰ, ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਦੇਵੀ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਪਯਸਾ ਚ ਘृਤੇਨ ਚ

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਗਈ ਅਤੇ ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।

ਅਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਭੁਵਨਨਾਯਕਮ੍ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਚ ਤਪਸਾ ਮਨ੍ਦਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ

ਉਸ ਨੇ ਅਵਿਮੁਕਤ ਥਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਰੁਦਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮੰਦਰ ਲਈ ਤਪ ਕਰਿਆ।

ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਮਨ੍ਦਰੇ ਚਾਰੁਕਨ੍ਦਰੇ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਧਕਂ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਉਸ ਨੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਬਣਾਈ; ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾ ਦੈਤ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ

ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਗਣਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ ਏਤਦ੍ਵਃ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਾਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮਾਦਰਾਤ੍

ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਸਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਹਸਾ ਲਭੇਤ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਪੂਣ ਫੌਰਨ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕृਤਸ਼ੌਚਾਨ੍ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਨ੍ ਸ ਏਵ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ

ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਨ੍ਧਕੋ ਨਾਮ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਨ੍ਦਰੇ ਚਾਰੁਕਨ੍ਦਰੇ ਦਮਿਤਸ੍ਤੁ ਕਥਂ ਲੇਭੇ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍

ਮੰਦਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਅੰਧਕ ਨਾਮਕ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ?

ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਅਨ੍ਧਕਾਨੁਗ੍ਰਹਂ ਚੈਵ ਮਨ੍ਦਰੇ ਸ਼ੋषਣਂ ਤਥਾ

ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ, ਅੰਧਕ ਉੱਤੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੋਏ ਸੁੱਕਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸ।

ਵਰਲਾਭਮਸ਼ੇषਂ ਚ ਪ੍ਰਵਦਾਮਿ ਸਮਾਸਤਃ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਹਿਰਣ੍ਯਨਯਨੋਪਮਃ

ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੜੇ-ਕਿਹੜੇ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ: ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ,

ਪੁਰਾਨ੍ਧਕ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧਵਿਕ੍ਰਮਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਯ ਚ

ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਧਕ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਵੀ ਲੈ ਗਿਆ।

ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਖਿਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰਂ ਪੁਰਾ ਲੀਲਯਾ ਚਾਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤ੍ਰਾਸਯਾਮਾਸ ਵਾਸਵਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਜਿੱਤੀ, ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।

ਬਾਧਿਤਾਸ੍ਤਾਡਿਤਾ ਬਦ੍ਧਾਃ ਪਾਤਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਮਨ੍ਦਰਂ ਭੀਤਾ ਨਾਰਾਯਣਪੁਰੋਗਮਾਃ

ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਮਾਰਿਆ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।

ਏਵਂ ਸਂਪੀਡ੍ਯ ਵੈ ਦੇਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਧਕੋ ऽਪਿ ਮਹਾਸੁਰਃ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਗਿਰਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਨ੍ਦਰਂ ਚਾਰੁਕਨ੍ਦਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਾ ਦੈਤ ਅੰਧਕ ਵੀ ਯਾਦ-ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸੋਹਣੀ ਗੁਫਾ ਵਾਲੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।

ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਮਸ੍ਤਾਃ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਸਾਧ੍ਯਾਃ ਸੁਰੇਸ਼ਂ ਮਹੇਸ਼ਂ ਪੁਰੇਤ੍ਯਾਹੁਰੇਵਮ੍ ਦ੍ਰੁਤਂ ਚਾਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਭਿਨ੍ਨਾ ਵਯਂ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਿਕृਤ੍ਤਾਃ

ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਾਧਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਅਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਦੈਤ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਗਏ ਹਾਂ।'

ਇਤੀਦਮਖਿਲਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਗਮਮ੍ ਅਨੌਪਮਮ੍ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਧਕਾਭਿਮੁਖਂ ਯਯੌ

ਇਹ ਸਾਰਾ ਅਦਭੁਤ ਦੈਤ ਦਾ ਆਉਣਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਧਕਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।

ਜਯੇਤਿ ਵਾਚਾ ਭਗਵਨ੍ਤਮ੍ ਊਚੁਃ ਕਿਰੀਟਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍

ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜੈਕਾਰਾ ਲਾ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਅਥਾਸ਼ੇषਾਸੁਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੋਟਿਕੋਟਿਸ਼ਤੈਸ੍ ਤਤਃ ਭਸ੍ਮੀਕृਤ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦਾਨ੍ਧਕਂ ਤਦਾ

ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਸੰਖ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਵੀ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।

ਸ਼ੂਲੇਨ ਸ਼ੂਲਿਨਾ ਪ੍ਰੋਤਂ ਦਗ੍ਧਕਲ੍ਮषਕਞ੍ਚੁਕਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨ੍ਧਕਂ ਨਨਾਦੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ ਪਿਤਾਮਹਃ

ਜਦ ਅੰਧਕਾ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਸੜੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜੈਕਾਰਾ ਕੀਤਾ।

ਤਨ੍ਨਾਦਸ਼੍ਰਵਣਾਨ੍ਨੇਦੁਰ੍ ਦੇਵਾ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮ੍ ਨਨृਤੁਰ੍ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਮੁਦੁਰ੍ਗਣਪੁਙ੍ਗਵਾਃ

ਉਹ ਜੈਕਾਰਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਮਚਾਈ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।

ਸਸृਜੁਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਂਭੋਸ੍ਤਦੋਪਰਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਖਿਲਂ ਹਰ੍षਾਨ੍ ਨਨਨ੍ਦ ਚ ਨਨਾਦ ਚ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਝੂਮ ਉਠੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੇ।

ਦਗ੍ਧੋ ऽਗ੍ਨਿਨਾ ਚ ਸ਼ੂਲੇਨ ਪ੍ਰੋਤਃ ਪ੍ਰੇਤ ਇਵਾਨ੍ਧਕਃ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਂ ਭਾਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਚੇਤਸਾ

ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਧਕਾ, ਮੁਰਦੇ ਵਾਂਗ, ਸਤੋਗੁਣੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ऽਪਿ ਦੇਵੇਨ ਦਗ੍ਧੋ ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਛਿਵੇਨ ਵੈ ਆਰਾਧਿਤੋ ਮਯਾ ਸ਼ਂਭੁਃ ਪੁਰਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਸਾੜਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਸੇਵਿਆ ਸੀ।