ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਥੈਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਯਤਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਃ ਚਤੁष੍ਪਾਦਾਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਦੇਵਦੇਵਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ, ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗੇਨ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਗੁਰੋਃ ਸੋ ऽਥ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍

ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਯੋਗ ਨਾਲ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।

ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਤੁ ਤਤੋ ਰੌਦ੍ਰੀਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨੁਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ ਇਤ੍ਯੇਤਾਂ ਵੈਦਿਕੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਰੌਦ੍ਰੀਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਮੀਰਿਤਾਮ੍

ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰੌਦਰੀ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੈਦਿਕ ਵਿਦਿਆ, 'ਰੌਦਰੀ ਗਾਇਤਰੀ' ਨਾਮਕ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।

ਜਪਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਾਮ੍ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦੇਵਂ ਧ੍ਯਾਨਯੁਕ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ

ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਮਨ ਨਾਲ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ।

ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦਿਵ੍ਯਯੋਗਂ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਸਂਪਤ੍ਤਿਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਚ ਦਦੌ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਜੋਗ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ, ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਬੁਧੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾਃ ਕੁਮਾਰਕਾਃ ਪੀਤਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਧਰਾਃ ਪੀਤਸ੍ਰਗਨੁਲੇਪਨਾਃ

ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਦਿਵਿਆ ਬੱਚੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੀਲੇ ਹਾਰ ਤੇ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਲੇਪ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।

ਪੀਤਾਭੋष੍ਣੀषਸ਼ਿਰਸਃ ਪੀਤਾਸ੍ਯਾਃ ਪੀਤਮੂਰ੍ਧਜਾਃ ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤ ਉषਿਤ੍ਵਾ ਵਿਮਲੌਜਸਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੀਲੇ ਪੱਗ, ਪੀਲੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਵਾਲ ਸਨ। ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਰਹੇ।

ਯੋਗਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਪੋਹ੍ਲਾਦਾਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਹਿਤੈषਿਣਃ ਧਰ੍ਮਯੋਗਬਲੋਪੇਤਾ ਮੁਨੀਨਾਂ ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਤ੍ਰਿਣਾਮ੍

ਉਹ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਜੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਲੰਬੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਮੁਨੀ ਸਨ।

ਉਪਦਿਸ਼੍ਯ ਮਹਾਯੋਗਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਏਵਮੇਤੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯੇ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਵੱਡਾ ਜੋਗ ਸਿਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—

ਅਨ੍ਯੇ ऽਪਿ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਧ੍ਯਾਨਯੁਕ੍ਤਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਿਮਲਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸਃ

ਹੋਰ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਨਿਯਤ ਹੈ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਮਹਾਦੇਵਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤ੍ਵਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ

ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਰੁਦਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।

ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਕਲ੍ਪੇ ਪੀਤਵਰ੍ਣੇ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ ਪੁਨਰਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕਲ੍ਪੋ ਨਾਮ੍ਨਾਸਿਤਸ੍ਤੁ ਸਃ

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਲਪ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਲਪ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਸੀਤ ਸੀ।

ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਤਦਾ ਵृਤ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕੇ ਸ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਪ੍ਰਜਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖਿਤਃ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।

ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਮਾਨਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਯ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਮਭਵਦ੍ਵਰ੍ਣੋ ਧ੍ਯਾਯਤਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਰੰਗ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਂ ਕੁਮਾਰਕਮ੍ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ

ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਕृष੍ਣਾਂਬਰਧਰੋष੍ਣੀषਂ ਕृष੍ਣਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨਮ੍ ਕृष੍ਣੇਨ ਮੌਲਿਨਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਰਗਨੁਲੇਪਨਮ੍

ਉਹ ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ, ਕਾਲੀ ਪੱਗ, ਕਾਲਾ ਯਜਨੋਪਵੀਤ, ਕਾਲੀ ਚੋਟੀ, ਕਾਲਾ ਹਾਰ ਤੇ ਕਾਲਾ ਲੇਪ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸੀ।

ਸ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਘੋਰਂ ਘੋਰਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਵਵਨ੍ਦੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਮ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਂ ਕृष੍ਣਪਿਙ੍ਗਲਮ੍

ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਪਰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਕਾਲਾ-ਭੂਰਾ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਨੁਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਸੁਆਸ ਸੰਭਾਲਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਘੋਰਂ ਤੁ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਂ ਵ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਤਥਾ ਵੈ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਅਘੋਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ—

ਪ੍ਰਦਦੌ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਵੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਘੋਰੋ ਘੋਰਵਿਕ੍ਰਮਃ ਅਥਾਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਕृष੍ਣਾਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਰਗਨੁਲੇਪਨਾਃ

ਅਘੋਰ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਕਾਲੇ ਬੱਚੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਲਾ ਹਾਰ ਤੇ ਕਾਲਾ ਲੇਪ ਲਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਚਤ੍ਵਾਰਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਂਬਭੂਵੁਃ ਕੁਮਾਰਕਾਃ ਕृष੍ਣਃ ਕृष੍ਣਸ਼ਿਖਸ਼੍ਚੈਵ ਕृष੍ਣਾਸ੍ਯਃ ਕृष੍ਣਵਸ੍ਤ੍ਰਧृਕ੍

ਚਾਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਜਨਮ ਲਏ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਸ਼ਿਖਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਅਸਿਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਵਸਤਰਧਰ।

ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਯੋਗਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਉਪਾਸਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਯੋਗਂ ਸ਼ਿष੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਦੁਃ ਪੁਨਃ

ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਜੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਜੋਗ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਿਖਾਇਆ।

ਯੋਗੇਨ ਯੋਗਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮਨਸਾ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਅਮਲਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਜੋਗ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।

ਏਵਮੇਤੇਨ ਯੋਗੇਨ ਯੇ ऽਪਿ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮਨੀषਿਣਃ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਦੇਵਂ ਗਨ੍ਤਾਰੋ ਰੁਦ੍ਰਮਵ੍ਯਯਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਜੋਗ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਅਟੱਲ ਰੁਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਤੇ ਕਲ੍ਪੇ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣੇ ਭਯਾਨਕੇ ਤੁष੍ਟਾਵ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣਮ੍

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਯੁਗ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਕਾਲੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਰਮ ਦੇਵ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਵਦਦ੍ਧਰਃ ਅਨੇਨੈਵ ਤੁ ਰੂਪੇਣ ਸਂਹਰਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਸੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'

ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨ੍ ਘੋਰਾਂਸ੍ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਪਿ ਪਾਤਕਾਨ੍ ਹੀਨਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਭਾਗ ਤਥੈਵ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਯਪਿ

ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਤੇ ਹੋਰ ਉਲੰਘਣਾਂ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛੋਟੇ ਦੋਸ਼ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਉਪਪਾਤਕਮਪ੍ਯੇਵਂ ਤਥਾ ਪਾਪਾਨਿ ਸੁਵ੍ਰਤ ਮਾਨਸਾਨਿ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨਿ ਵਾਚਿਕਾਨਿ ਪਿਤਾਮਹ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਨੇਕ, ਮੈਂ ਸਹਾਇਕ ਪਾਪ, ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਤੇ ਬੋਲੀ ਦੇ ਕਠੋਰ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ।

ਕਾਯਿਕਾਨਿ ਸੁਮਿਸ਼੍ਰਾਣਿ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਸਂਗਿਕਾਨਿ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਾਨ੍ਯੇਵ ਸਹਜਾਗਨ੍ਤੁਕਾਨਿ ਚ

ਸਰੀਰਕ ਪਾਪ, ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ, ਮੌਕੇ ਤੇ ਹੋਏ, ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਜਾਂ ਅਚਾਨਕ ਹੋਏ—ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।