ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੂਜਯੇਨ੍ਮਾਂ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਹਿ ਮੋਦਤੇ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲੇ ਸਂਤ੍ਯਜੇਦ੍ ਦੇਹਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਦਗ੍ਧਕਿਲ੍ਬਿषਃ

ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡੇ,

ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਯਥਾ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਮਹਾਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਘृਤੇਨ ਵਿਧਿਨੈਵ ਤੁ

ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ—ਜਿਵੇਂ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,

ਸ ਯਾਤਿ ਮਮ ਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਨੇष੍ਵੇਤੇषੁ ਸੁਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪਲਸ਼ਤਂ ਜ੍ਞੇਯਮ੍ ਅਭ੍ਯਙ੍ਗਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿ

ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਚੱਜੀ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਨੂੰ ਸੌ ਪਲ ਅਤੇ ਮਲ੍ਹਣ ਨੂੰ ਪੱਚੀ ਪਲ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਲਾਨਾਂ ਦ੍ਵੇ ਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਮਹਾਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਲਿਙ੍ਗਂ ਮਦੀਯਂ ਤੁ ਗਵ੍ਯੇਨੈਵ ਘृਤੇਨ ਚ

ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪਲ ਦਾ ਵੱਡਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਵਿਸ਼ੋਧ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦ੍ਰਵ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਵਾਰਿਭਿਰ੍ ਅਭਿषਿਞ੍ਚਤਿ ਸਂਮਾਰ੍ਜ੍ਯ ਸ਼ਤਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਪ੍ਰਯੁਤਂ ਤਥਾ

ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਫ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਫਲ।

ਪੂਜਯਾ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਂ ਗੀਤਵਾਦਿਨਾਮ੍ ਮਹਾਸ੍ਨਾਨੇ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਂ ਤੁ ਸ੍ਨਾਨਮष੍ਟਗੁਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍

ਇੱਕ ਲੱਖ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵਧੇਰੇ ਉਚਿਤ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜਲੇਨ ਕੇਵਲੇਨੈਵ ਗਨ੍ਧਤੋਯੇਨ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਅਨੁਲੇਪਨਂ ਤੁ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਪਲੇਨ ਵੈ

ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਸਮੇਤ, ਸਾਰਾ ਮਲ੍ਹਣ ਪੱਚੀ ਪਲ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਮੀਪੁष੍ਪਂ ਚ ਵਿਧਿਨਾ ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰਂ ਚ ਪਙ੍ਕਜਮ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰਂ ਨ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍

ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬਿਲਵਾ ਦੇ ਪੱਤੇ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਵੀ—ਪਰ ਬਿਲਵਾ ਦੇ ਪੱਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡਣੇ।

ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਰੋਣੈਰ੍ ਮਹਾਦੇਵਮ੍ ਅष੍ਟਦ੍ਰੋਣੈਰਥਾਪਿ ਵਾ ਦਸ਼ਦ੍ਰੋਣੈਸ੍ ਤੁ ਨੈਵੇਦ੍ਯਮ੍ ਅष੍ਟਦ੍ਰੋਣੈਰਥਾਪਿ ਵਾ

ਚਾਰ ਡਰੋਣ ਜਾਂ ਅੱਠ ਡਰੋਣ ਜਾਂ ਦਸ ਡਰੋਣ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਲਈ ਭੋਗ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅੱਠ ਡਰੋਣ ਨਾਲ ਵੀ।

ਸ਼ਤਦ੍ਰੋਣਸਮਂ ਪੁਣ੍ਯਮ੍ ਆਢਕੇ ऽਪਿ ਵਿਧੀਯਤੇ ਵਿਤ੍ਤਹੀਨਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ

ਇੱਕ ਆਢਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਸੌ ਡਰੋਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹਿਚਕ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।

ਭੇਰੀਮृਦਙ੍ਗਮੁਰਜਤਿਮਿਰਾਪਟਹਾਦਿਭਿਃ ਵਾਦਿਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ ਨਿਨਾਦੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ

ਭੇਰੀ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਝਾਂਝਰ, ਮੂਰਲੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ,

ਜਾਗਰਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਚ੍ਚ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ਸ ਭृਤ੍ਯਪੁਤ੍ਰਦਾਰੈਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਸਂਬਨ੍ਧਿਬਾਨ੍ਧਵੈਃ

ਜੋ ਕੋਈ ਜਾਗਰਣ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ,

ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਲ੍ਲਿਙ੍ਗਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਦ੍ਰਵ੍ਯਹੀਨਂ ਕ੍ਰਿਯਾਹੀਨਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਹੀਨਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ

ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੇ ਲਿੰਗ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੋਲ ਧਨ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।

ਕृਤਂ ਵਾ ਨ ਕृਤਂ ਵਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈ ਜਪੇਦ੍ਰੁਦ੍ਰਂ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮੇਵ ਚ

ਕਰਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਤੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਲਦੀ ਜਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਜਪਿਤ੍ਵੈਵਂ ਮਹਾਬੀਜਂ ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਸ੍ਯ ਵੈ ਸ ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਯਥਾ ਮृਤਃ ਤਥੈਵ ਮਮ ਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਜਿਵੇਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਝ ਹੀ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਮਿਦਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੈਰ੍ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਯੇ ਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤੇ ਭਕ੍ਤਾ ਨ ਭਵਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਮੇਰੀ ਖਾਤਰ, ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਦੇਵੀ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਪਯਸਾ ਚ ਘृਤੇਨ ਚ

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਗਈ ਅਤੇ ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।

ਅਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਭੁਵਨਨਾਯਕਮ੍ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਚ ਤਪਸਾ ਮਨ੍ਦਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ

ਉਸ ਨੇ ਅਵਿਮੁਕਤ ਥਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਰੁਦਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮੰਦਰ ਲਈ ਤਪ ਕਰਿਆ।

ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਮਨ੍ਦਰੇ ਚਾਰੁਕਨ੍ਦਰੇ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਧਕਂ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਉਸ ਨੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਬਣਾਈ; ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾ ਦੈਤ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ

ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਗਣਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ ਏਤਦ੍ਵਃ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਾਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮਾਦਰਾਤ੍

ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਸਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਹਸਾ ਲਭੇਤ੍

ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਪੂਣ ਫੌਰਨ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕृਤਸ਼ੌਚਾਨ੍ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਨ੍ ਸ ਏਵ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ

ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਨ੍ਧਕੋ ਨਾਮ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਨ੍ਦਰੇ ਚਾਰੁਕਨ੍ਦਰੇ ਦਮਿਤਸ੍ਤੁ ਕਥਂ ਲੇਭੇ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍

ਮੰਦਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਅੰਧਕ ਨਾਮਕ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ?

ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਅਨ੍ਧਕਾਨੁਗ੍ਰਹਂ ਚੈਵ ਮਨ੍ਦਰੇ ਸ਼ੋषਣਂ ਤਥਾ

ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ, ਅੰਧਕ ਉੱਤੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੋਏ ਸੁੱਕਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸ।

ਵਰਲਾਭਮਸ਼ੇषਂ ਚ ਪ੍ਰਵਦਾਮਿ ਸਮਾਸਤਃ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਹਿਰਣ੍ਯਨਯਨੋਪਮਃ

ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੜੇ-ਕਿਹੜੇ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ: ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ,

ਪੁਰਾਨ੍ਧਕ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧਵਿਕ੍ਰਮਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਯ ਚ

ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਧਕ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਵੀ ਲੈ ਗਿਆ।

ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਖਿਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰਂ ਪੁਰਾ ਲੀਲਯਾ ਚਾਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤ੍ਰਾਸਯਾਮਾਸ ਵਾਸਵਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਜਿੱਤੀ, ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।

ਬਾਧਿਤਾਸ੍ਤਾਡਿਤਾ ਬਦ੍ਧਾਃ ਪਾਤਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਮਨ੍ਦਰਂ ਭੀਤਾ ਨਾਰਾਯਣਪੁਰੋਗਮਾਃ

ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਮਾਰਿਆ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।