ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਜਾਯਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸਂਸਾਰੇ ਦੁਃਖਸਾਗਰੇ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍

ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਰਤ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ।

ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਦੇਵਦੇਵੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ ਅਕਸ੍ਮਾਦਭਵਤ੍ਸਰ੍ਵਃ ਸ ਦੇਸ਼ੋਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤੋ ਯਥਾ

ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਉਹ ਸਾਰਾ ਥਾਂ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।

ਤਤਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਭਸ੍ਮਾਭ੍ਯਙ੍ਗਸਿਤਪ੍ਰਭਾਃ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ ਤਥਾ ਵੈ ਨਿਯਤਵ੍ਰਤਾਃ

ਫਿਰ ਪਾਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਚਿੱਟੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਗਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਆ ਗਏ।

ਬਹਵਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪੁਨਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੋਗੇਸ਼ਂ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਂ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ

ਅਨੇਕਾਂ ਸੈਂਕੜੇ ਆ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੈ, ਨਿਹਾਰਦੇ ਹਨ।

ਤਸ੍ਥੁਰਾਤ੍ਮਾਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਲੀਯਮਾਨਾ ਇਵੇਸ਼੍ਵਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨਾਂ ਸ ਤਦਾ ਤੇषਾਂ ਦੇਵਦੇਵ ਉਮਾਪਤਿਃ

ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਈਸ਼ਵਰ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋਣ; ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਮਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।

ਸ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਪਰਮਾਂ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਬਭੂਵ ਪੁਰੁषਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਜਗਦਿਹੈਕਸ੍ਥਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਨ੍ਤ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਃ

ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੂਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮੇਟਣ ਲਈ ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।

ਤਸ੍ਯ ਤਾਂ ਪਰਮਾਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੋਃ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਹृष੍ਟਰੋਮਾ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਜਾ

ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਮੂਰਤ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਹੋਈ।

ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਦृष੍ਟਮਾਕਾਰਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਕृਤੇਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯੋਗੇਨ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ

ਫਿਰ, ਉਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਆਕਾਰ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਮੂਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਈ।

ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਹਰਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਤਤਸ੍ਤੇ ਲਯਮਾਧਾਯ ਯੋਗਿਨਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਤੁ

ਉਹ ਮੁੜ ਹਰਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੀ; ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਨੇ ਲਯ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।

ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਹृਦਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਗ੍ਧਸਂਸਾਰਬੀਜਿਨਃ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਸ੍ਯ ਵੈ ਬੀਜਂ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਤਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍

ਉਹ ਸਭ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੀਜ ਸੜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਸੁੰਦਰ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ।

ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪੁਰਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍ ਨੀਲਲੋਹਿਤਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਥਂ ਪੁਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਪੁਃ ਸ਼ੁਭਮ੍

ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਮੂਰਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੁੜ ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਦੀ ਹੈ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਜਾ ਪ੍ਰਾਹ ਹृष੍ਟਸਰ੍ਵਤਨੂਰੁਹਾ ਸ੍ਤੁਵਤੀ ਚਰਣੌ ਨਤ੍ਵਾ ਕ ਇਮੇ ਭਗਵਨ੍ਨਿਤਿ

ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੋਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ, ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਕੌਣ ਹਨ?'

ਤਾਮੁਵਾਚ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਜਾਮ੍ ਮਦੀਯਂ ਵ੍ਰਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਮਦ੍ਭਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰਾ ਵ੍ਰਤ ਅਪਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕ—'

ਯੈਰ੍ਯੈਰ੍ਯੋਗਾ ਇਹਾਭ੍ਯਸ੍ਤਾਸ੍ ਤੇषਾਮ੍ ਏਕੇਨ ਜਨ੍ਮਨਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਮਮ ਭਾਮਿਨਿ

'ਜੋ ਜੋ ਯੋਗ ਇਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਇਕ ਹੀ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ—'

ਅਨੁਗ੍ਰਹੋ ਮਯਾ ਹ੍ਯੇਵਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਮੂਰ੍ਤਿਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਤਨ੍ ਮਹਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਃ ਸੇਵਿਤਂ ਤਥਾ

'ਮੇਰੀ ਮੂਰਤ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ—'

ਸ਼੍ਰੁਤਿਮਦ੍ਭਿਸ਼੍ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸਂਸਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਂ ਤਥਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍

'ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਸਿੱਧ ਯੋਗੀਆਂ ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਅਸ਼ਟਮੀ ਤੇ ਚੌਦਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'

ਉਭਯੋਃ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰ੍ਦੇਵਿ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਮੁਪਾਸ੍ਯਤੇ ਸ਼ਸ਼ਿਭਾਨੂਪਰਾਗੇ ਚ ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ

'ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ, ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ।'

ਸਰ੍ਵਪਰ੍ਵਸੁ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਵਿषੁਵੇष੍ਵਯਨੇषੁ ਚ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਜਾਹ੍ਨਵੀਮ੍

'ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਿਉਹਾਰਾਂ, ਵਿਸੁਵ ਤੇ ਅਯਨਾਂ 'ਤੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਜਾਹਨਵੀ—'

ਉਤ੍ਤਰਪ੍ਰਵਹਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਮਮ ਮੌਲਿਵਿਨਿਃਸृਤਾਮ੍ ਪਿਤੁਸ੍ਤੇ ਗਿਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਂ ਹਿਮਵਤਃ ਸੁਤਾਮ੍

'ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਹਣ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਹੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਹੈ।'

ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਥਾਨਸ੍ਥਿਤਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਪੁਣ੍ਯਦਿਕ੍ਪ੍ਰਵਹਾਂ ਸਦਾ ਭਜਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਤੋ ऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਯੇ ਤਾਞ੍ਛृਣੁ ਵਰਾਨਨੇ

ਸੋਹਣੇ ਮੁਖ ਵਾਲੀ, ਸੁਣੋ — ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਧਰਮਕ ਸਥਾਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।

ਸਂਨਿਹਤ੍ਯ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤੀਰ੍ਥਸ਼ਤੈਸ੍ ਤਥਾ ਪੁष੍ਕਰਂ ਨਿਮਿषਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਚ ਪृਥੂਦਕਮ੍

ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਨਿਮਿਸ਼, ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥੁਦਕ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਦ੍ਰੁਮਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਨੈਮਿषਂ ਤੀਰ੍ਥਸਂਯੁਤਮ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦੇਵਿ ਦੇਵਤਾ ऋषਯਸ੍ ਤਥਾ

ਦ੍ਰੁਮਕਸ਼ੇਤਰ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਨੈਮਿਸ਼ — ਜਿੱਥੇ ਤੀਰਥ ਹਨ — ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ, ਦੇਵੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।

ਸਂਧ੍ਯਾ ਚ ऋਤਵਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਾ ਨਦ੍ਯਃ ਸਰਾਂਸਿ ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ ਸਪ੍ਤ ਚੈਵਾਤ੍ਰ ਦੇਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ

ਸੰਧਿਆ, ਸਾਰੇ ਰੁੱਤ, ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ-ਤੀਰਥ — ਇਹ ਸਭ ਉਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।

ਭਾਗੀਰਥੀਂ ਸਮੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਪਰ੍ਵਸੁ ਸੁਵ੍ਰਤੇ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇਸ਼੍ਵਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍

ਸੁਚਰਿਤਰ ਵਾਲੀ, ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਉਥੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਹਾਰਦੀ ਹੈ।

ਕਾਲਭੈਰਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਧੂਤਪਾਪਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਿ ਸਰ੍ਵਪਰ੍ਵਸੁ ਪਰ੍ਵਸੁ

ਕਾਲਭੈਰਵ ਦੇ ਦਰ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸਦਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਰ੍ਵਸੁ ਪਰ੍ਵਸੁ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਰਂ ਮਹਾਪਾਪਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍

ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਮ, ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਅਵਿਮੁਕਤ — ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਖੇਤਰ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਕੇਦਾਰੇ ਚੈਵ ਯਲ੍ਲਿਙ੍ਗਂ ਯਚ੍ਚ ਲਿਙ੍ਗਂ ਮਹਾਲਯੇ

ਕੇਦਾਰ ਦਾ ਲਿੰਗ ਤੇ ਮਹਾਲਯਾ ਦਾ ਲਿੰਗ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਹਨ।

ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼੍ਵਰਸਂਜ੍ਞਂ ਚ ਤਥਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣੇਸ਼੍ਵਰਂ ਚੈਵ ਗੋਕਰ੍ਣੌ ਚ ਤਥਾ ਹ੍ਯੁਭੌ

ਮੱਧਯਮੇਸ਼ਵਰ, ਪਾਸ਼ੁਪਤੇਸ਼ਵਰ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨੇਸ਼ਵਰ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਗੋਕਰਨ ਦੇ ਧਾਮ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ।

ਦ੍ਰੁਮਚਣ੍ਡੇਸ਼੍ਵਰਂ ਨਾਮ ਭਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਸ੍ਥਾਨੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਥੈਕਾਗ੍ਰਂ ਕਾਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਅਜੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਦ੍ਰੁਮਚੰਡੇਸ਼ਵਰ, ਭਦਰੇਸ਼ਵਰ — ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ — ਸਥਾਨੇਸ਼ਵਰ, ਏਕਾਗ੍ਰ, ਕਾਲੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਅਜੇਸ਼ਵਰ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ।