ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਸ਼੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਨਿ ਤੁ ਏਵਮੇਤਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਮਨ੍ਨਿਵਾਸਾਨਿ ਪਾਰ੍ਵਤਿ

ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਾਰਵਤੀ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਮੇਰੇ ਨਿਵਾਸ ਹਨ।

ਕਥਿਤਾਨਿ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਗੁਹ੍ਯਂ ਚਾਨ੍ਯਦਿਦਂ ਸ਼ृਣੁ ਚਤੁਃਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍

ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਹੁਣ ਇਕ ਹੋਰ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਇਹ ਖੇਤਰ ਚਾਰ ਕ੍ਰੋਸ਼ ਚੌਹੀਂ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਯੋਜਨਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗਿ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ऽਮृਤਪ੍ਰਦਮ੍ ਮਹਾਲਯਗਿਰਿਸ੍ਥਂ ਮਾਂ ਕੇਦਾਰੇ ਚ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਸੁੰਦਰ ਪਾਰਵਤੀ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਇਹ ਖੇਤਰ ਇਕ ਯੋਜਨ ਹੈ। ਮੌਤ ਵੇਲੇ, ਇਹ ਅਮਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਮਹਾਲਯਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਕੇਦਾਰ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹਾਂ।

ਗਣਤ੍ਵਂ ਲਭਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਹ੍ਯਵਾਪ੍ਯਤੇ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਲਭੇਦ੍ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਤਃ ਸਾ ਮੁਕ੍ਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ

ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਥੋਂ ਗਣਪਤਿ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈ।

ਤਤੋ ਮਹਾਲਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕੇਦਾਰਾਨ੍ਮਧ੍ਯਮਾਦਪਿ ਸ੍ਮृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮ੍ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਵਰਾਨਨੇ

ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਲਯਾ, ਕੇਦਾਰ ਤੇ ਮਧ੍ਯਮਾ ਵਿਚੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ 'ਅਵਿਮੁਕਤ' ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕੇਦਾਰਂ ਮਧ੍ਯਮਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਚੈਵ ਮਹਾਲਯਮ੍ ਮਮ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਭੂਰ੍ਲੋਕੇ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍

ਕੇਦਾਰ, ਮਧ੍ਯਮਾ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਲਯਾ ਸਥਾਨ — ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਖੇਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਯਤਃ ਸृष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਵਿਮੇ ਲੋਕਾਸ੍ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਿਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨ ਮਯਾ ਮੁਕ੍ਤਮ੍ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਤਤੋ ऽਭਵਤ੍

ਇਥੋਂ ਹੀ ਇਹ ਲੋਕ ਬਣੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਖੇਤਰ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ 'ਅਵਿਮੁਕਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਮਮ ਦृष੍ਟ੍ਵੇਹ ਮਾਨਵਃ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਸ਼ੁਪਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ 'ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ' ਲਿੰਗ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਸ਼ੁ-ਪਾਸ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ੈਲੇਸ਼ਂ ਸਂਗਮੇਸ਼ਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਲੀਨਂ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਮ੍ ਈਸ਼ਾਨਂ ਗੋਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍

ਸ਼ੈਲੇਸ਼, ਸੰਗਮੇਸ਼, ਸਵਰਲੀਨ, ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼ਵਰ, ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਈਸ਼ਾਨ, ਗੋਪਰੇਖਸ਼, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ —

ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਂ ਚੈਵ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਥਾਨਨਿਵਾਸਿਨਮ੍ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇਸ਼ਂ ਜਮ੍ਬੁਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਉਪਸ਼ਾਂਤ, ਸ਼ਿਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਥਾਨ ਦਾ ਨਿਵਾਸੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਸ਼ਵਰ, ਵਿਆਘਰੇਸ਼, ਜੰਬੂਕੇਸ਼ਵਰ —

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਜਾਯਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸਂਸਾਰੇ ਦੁਃਖਸਾਗਰੇ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍

ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਰਤ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ।

ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਦੇਵਦੇਵੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ ਅਕਸ੍ਮਾਦਭਵਤ੍ਸਰ੍ਵਃ ਸ ਦੇਸ਼ੋਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤੋ ਯਥਾ

ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਉਹ ਸਾਰਾ ਥਾਂ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।

ਤਤਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਭਸ੍ਮਾਭ੍ਯਙ੍ਗਸਿਤਪ੍ਰਭਾਃ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ ਤਥਾ ਵੈ ਨਿਯਤਵ੍ਰਤਾਃ

ਫਿਰ ਪਾਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਚਿੱਟੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਗਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਆ ਗਏ।

ਬਹਵਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪੁਨਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੋਗੇਸ਼ਂ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਂ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ

ਅਨੇਕਾਂ ਸੈਂਕੜੇ ਆ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੈ, ਨਿਹਾਰਦੇ ਹਨ।

ਤਸ੍ਥੁਰਾਤ੍ਮਾਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਲੀਯਮਾਨਾ ਇਵੇਸ਼੍ਵਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨਾਂ ਸ ਤਦਾ ਤੇषਾਂ ਦੇਵਦੇਵ ਉਮਾਪਤਿਃ

ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਈਸ਼ਵਰ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋਣ; ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਮਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।

ਸ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਪਰਮਾਂ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਬਭੂਵ ਪੁਰੁषਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਜਗਦਿਹੈਕਸ੍ਥਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਨ੍ਤ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਃ

ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੂਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮੇਟਣ ਲਈ ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।

ਤਸ੍ਯ ਤਾਂ ਪਰਮਾਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੋਃ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਹृष੍ਟਰੋਮਾ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਜਾ

ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਮੂਰਤ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਹੋਈ।

ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਦृष੍ਟਮਾਕਾਰਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਕृਤੇਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯੋਗੇਨ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ

ਫਿਰ, ਉਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਆਕਾਰ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਮੂਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਈ।

ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਹਰਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਤਤਸ੍ਤੇ ਲਯਮਾਧਾਯ ਯੋਗਿਨਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਤੁ

ਉਹ ਮੁੜ ਹਰਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੀ; ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਨੇ ਲਯ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।

ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਹृਦਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਗ੍ਧਸਂਸਾਰਬੀਜਿਨਃ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਸ੍ਯ ਵੈ ਬੀਜਂ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਤਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍

ਉਹ ਸਭ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੀਜ ਸੜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਸੁੰਦਰ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ।

ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪੁਰਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍ ਨੀਲਲੋਹਿਤਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਥਂ ਪੁਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਪੁਃ ਸ਼ੁਭਮ੍

ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਮੂਰਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੁੜ ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਦੀ ਹੈ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਜਾ ਪ੍ਰਾਹ ਹृष੍ਟਸਰ੍ਵਤਨੂਰੁਹਾ ਸ੍ਤੁਵਤੀ ਚਰਣੌ ਨਤ੍ਵਾ ਕ ਇਮੇ ਭਗਵਨ੍ਨਿਤਿ

ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੋਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ, ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਕੌਣ ਹਨ?'

ਤਾਮੁਵਾਚ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਜਾਮ੍ ਮਦੀਯਂ ਵ੍ਰਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਮਦ੍ਭਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰਾ ਵ੍ਰਤ ਅਪਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕ—'

ਯੈਰ੍ਯੈਰ੍ਯੋਗਾ ਇਹਾਭ੍ਯਸ੍ਤਾਸ੍ ਤੇषਾਮ੍ ਏਕੇਨ ਜਨ੍ਮਨਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਮਮ ਭਾਮਿਨਿ

'ਜੋ ਜੋ ਯੋਗ ਇਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਇਕ ਹੀ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ—'

ਅਨੁਗ੍ਰਹੋ ਮਯਾ ਹ੍ਯੇਵਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਮੂਰ੍ਤਿਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਤਨ੍ ਮਹਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਃ ਸੇਵਿਤਂ ਤਥਾ

'ਮੇਰੀ ਮੂਰਤ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ—'

ਸ਼੍ਰੁਤਿਮਦ੍ਭਿਸ਼੍ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸਂਸਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਂ ਤਥਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍

'ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਸਿੱਧ ਯੋਗੀਆਂ ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਅਸ਼ਟਮੀ ਤੇ ਚੌਦਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'

ਉਭਯੋਃ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰ੍ਦੇਵਿ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਮੁਪਾਸ੍ਯਤੇ ਸ਼ਸ਼ਿਭਾਨੂਪਰਾਗੇ ਚ ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ

'ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ, ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ।'

ਸਰ੍ਵਪਰ੍ਵਸੁ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਵਿषੁਵੇष੍ਵਯਨੇषੁ ਚ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਜਾਹ੍ਨਵੀਮ੍

'ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਿਉਹਾਰਾਂ, ਵਿਸੁਵ ਤੇ ਅਯਨਾਂ 'ਤੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਜਾਹਨਵੀ—'

ਉਤ੍ਤਰਪ੍ਰਵਹਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਮਮ ਮੌਲਿਵਿਨਿਃਸृਤਾਮ੍ ਪਿਤੁਸ੍ਤੇ ਗਿਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਂ ਹਿਮਵਤਃ ਸੁਤਾਮ੍

'ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਹਣ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਹੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਹੈ।'