ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚਾਪਿ ਸਂਗਮੇ ਲਿਙ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਸਂਗਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਖ੍ਯਾਤਂ ਜਗਤਿ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਮ੍

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਉੱਤਮ ਲਿੰਗ ਥਾਪਿਆ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੰਗਮੇਸ਼ਵਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਉਂ ਵੇਖੋ।

ਸਂਗਮੇ ਦੇਵਨਦ੍ਯਾ ਹਿ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਨੁਜਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਸਂਗਮੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਭਯਂ ਕੁਤਃ

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵ-ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ ਤੇ ਸੰਗਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਸਨੂੰ ਜਨਮ ਦਾ ਡਰ ਕਿਉਂ ਹੋਵੇ?

ਇਦਂ ਮਨ੍ਯੇ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਨਿਵਾਸੋ ਯੋਗਿਨਾਂ ਪਰਮ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਚ ਯਤ੍ਰਾਹਂ ਸ੍ਵਯਂ ਭੂਤ੍ਵਾਗ੍ਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਖੇਤਰ, ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਨਿਵਾਸ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਤੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੈਂ ਆਪ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ।

ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼੍ਵਰਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਖ੍ਯਾਤਃ ਸਰ੍ਵਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸ੍ਥਾਨਮੇਤਦ੍ਧਿ ਮਦੀਯਵ੍ਰਤਧਾਰਿਣਾਮ੍

ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ 'ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼ਵਰ' ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ।

ਯੋਗਿਨਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਲਿਪ੍ਸੂਨਾਂ ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਰਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਨਂ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼ਾਨਂ ਜਨ੍ਮ ਪ੍ਰਤਿ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ

ਜੋ ਯੋਗੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਗਿਆਨ-ਯੋਗ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਜਨਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।

ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਲਿਙ੍ਗਮੇਤਤ੍ਤੁ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਭृਗੁਸੂਨੁਨਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਾਮਰਾਰ੍ਚਿਤਮ੍

ਇਹ ਲਿੰਗ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ 'ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਸ਼ਵਰ' ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਅਮਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦृष੍ਟ੍ਵੈਨਂ ਨਿਯਤਃ ਸਦ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ ਮृਤਸ਼੍ ਚ ਨ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਤੁਃ ਸਂਸਾਰੀ ਤੁ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ

ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਜੋ ਨਿਯਮਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।

ਪੁਰਾ ਜਮ੍ਬੂਕਰੂਪੇਣ ਅਸੁਰੋ ਦੇਵਕਣ੍ਟਕਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਹਿ ਵਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਗੋਮਾਯੁਰ੍ਬਨ੍ਧਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ

ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਅਸੁਰ ਦੇਵਕੰਟਕ ਨੇ ਜੰਬੂਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਗੋਮਾਯੂ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਸੀ।

ਨਿਹਤੋ ਹਿਮਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰਿ ਜਮ੍ਬੂਕੇਸ਼ਸ੍ਤਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਜਗਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸੁਰਾਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍

ਮੈਂ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਜੰਬੂਕੇਸ਼ਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਵੀ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।

ਦृष੍ਟ੍ਵੈਨਮਪਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਗ੍ਰਹੈਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਪੁਰੋਗੈਸ਼੍ ਚ ਏਤਾਨਿ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾਨਿ ਹ

ਇਸ ਦੇਵੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੇ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋਣ ਤੇ, ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਹਨ।

ਪਸ਼੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਨਿ ਤੁ ਏਵਮੇਤਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਮਨ੍ਨਿਵਾਸਾਨਿ ਪਾਰ੍ਵਤਿ

ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਾਰਵਤੀ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਮੇਰੇ ਨਿਵਾਸ ਹਨ।

ਕਥਿਤਾਨਿ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਗੁਹ੍ਯਂ ਚਾਨ੍ਯਦਿਦਂ ਸ਼ृਣੁ ਚਤੁਃਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍

ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਹੁਣ ਇਕ ਹੋਰ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਇਹ ਖੇਤਰ ਚਾਰ ਕ੍ਰੋਸ਼ ਚੌਹੀਂ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਯੋਜਨਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗਿ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ऽਮृਤਪ੍ਰਦਮ੍ ਮਹਾਲਯਗਿਰਿਸ੍ਥਂ ਮਾਂ ਕੇਦਾਰੇ ਚ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਸੁੰਦਰ ਪਾਰਵਤੀ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਇਹ ਖੇਤਰ ਇਕ ਯੋਜਨ ਹੈ। ਮੌਤ ਵੇਲੇ, ਇਹ ਅਮਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਮਹਾਲਯਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਕੇਦਾਰ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹਾਂ।

ਗਣਤ੍ਵਂ ਲਭਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਹ੍ਯਵਾਪ੍ਯਤੇ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਲਭੇਦ੍ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਤਃ ਸਾ ਮੁਕ੍ਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ

ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਥੋਂ ਗਣਪਤਿ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈ।

ਤਤੋ ਮਹਾਲਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕੇਦਾਰਾਨ੍ਮਧ੍ਯਮਾਦਪਿ ਸ੍ਮृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮ੍ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਵਰਾਨਨੇ

ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਲਯਾ, ਕੇਦਾਰ ਤੇ ਮਧ੍ਯਮਾ ਵਿਚੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ 'ਅਵਿਮੁਕਤ' ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕੇਦਾਰਂ ਮਧ੍ਯਮਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਚੈਵ ਮਹਾਲਯਮ੍ ਮਮ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਭੂਰ੍ਲੋਕੇ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍

ਕੇਦਾਰ, ਮਧ੍ਯਮਾ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਲਯਾ ਸਥਾਨ — ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਖੇਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਯਤਃ ਸृष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਵਿਮੇ ਲੋਕਾਸ੍ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਿਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨ ਮਯਾ ਮੁਕ੍ਤਮ੍ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਤਤੋ ऽਭਵਤ੍

ਇਥੋਂ ਹੀ ਇਹ ਲੋਕ ਬਣੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਖੇਤਰ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ 'ਅਵਿਮੁਕਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਮਮ ਦृष੍ਟ੍ਵੇਹ ਮਾਨਵਃ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਸ਼ੁਪਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ 'ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ' ਲਿੰਗ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਸ਼ੁ-ਪਾਸ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ੈਲੇਸ਼ਂ ਸਂਗਮੇਸ਼ਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਲੀਨਂ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਮ੍ ਈਸ਼ਾਨਂ ਗੋਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍

ਸ਼ੈਲੇਸ਼, ਸੰਗਮੇਸ਼, ਸਵਰਲੀਨ, ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼ਵਰ, ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਈਸ਼ਾਨ, ਗੋਪਰੇਖਸ਼, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ —

ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਂ ਚੈਵ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਥਾਨਨਿਵਾਸਿਨਮ੍ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇਸ਼ਂ ਜਮ੍ਬੁਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਉਪਸ਼ਾਂਤ, ਸ਼ਿਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਥਾਨ ਦਾ ਨਿਵਾਸੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਸ਼ਵਰ, ਵਿਆਘਰੇਸ਼, ਜੰਬੂਕੇਸ਼ਵਰ —

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਜਾਯਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸਂਸਾਰੇ ਦੁਃਖਸਾਗਰੇ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍

ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਰਤ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ।

ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਦੇਵਦੇਵੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ ਅਕਸ੍ਮਾਦਭਵਤ੍ਸਰ੍ਵਃ ਸ ਦੇਸ਼ੋਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤੋ ਯਥਾ

ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਉਹ ਸਾਰਾ ਥਾਂ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।

ਤਤਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਭਸ੍ਮਾਭ੍ਯਙ੍ਗਸਿਤਪ੍ਰਭਾਃ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ ਤਥਾ ਵੈ ਨਿਯਤਵ੍ਰਤਾਃ

ਫਿਰ ਪਾਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਚਿੱਟੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਗਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਆ ਗਏ।

ਬਹਵਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪੁਨਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੋਗੇਸ਼ਂ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਂ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ

ਅਨੇਕਾਂ ਸੈਂਕੜੇ ਆ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੈ, ਨਿਹਾਰਦੇ ਹਨ।

ਤਸ੍ਥੁਰਾਤ੍ਮਾਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਲੀਯਮਾਨਾ ਇਵੇਸ਼੍ਵਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨਾਂ ਸ ਤਦਾ ਤੇषਾਂ ਦੇਵਦੇਵ ਉਮਾਪਤਿਃ

ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਈਸ਼ਵਰ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋਣ; ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਮਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।

ਸ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਪਰਮਾਂ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਬਭੂਵ ਪੁਰੁषਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਜਗਦਿਹੈਕਸ੍ਥਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਨ੍ਤ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਃ

ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੂਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮੇਟਣ ਲਈ ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।

ਤਸ੍ਯ ਤਾਂ ਪਰਮਾਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੋਃ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਹृष੍ਟਰੋਮਾ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਜਾ

ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਮੂਰਤ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਹੋਈ।

ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਦृष੍ਟਮਾਕਾਰਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਕृਤੇਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯੋਗੇਨ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ

ਫਿਰ, ਉਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਆਕਾਰ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਮੂਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਈ।

ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਹਰਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਤਤਸ੍ਤੇ ਲਯਮਾਧਾਯ ਯੋਗਿਨਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਤੁ

ਉਹ ਮੁੜ ਹਰਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੀ; ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਨੇ ਲਯ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।