ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਏਕਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮਃ ਕਲ੍ਪਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਬਭੂਵ ਹ

ਇਕਤੀਵਾਂ ਕਲਪ 'ਪੀਤਵਾਸਾ' ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ 'ਪੀਤਵਾਸਾ' ਬਣੇ।

ਧ੍ਯਾਯਤਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕੁਮਾਰਃ ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਧृਕ੍

ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਇੱਕ ਤੇਜਸਵੀ ਨੌਜਵਾਨ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਪੀਤਗਨ੍ਧਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਃ ਪੀਤਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰੋ ਯੁਵਾ ਹੇਮਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਸ਼੍ ਚ ਪੀਤੋष੍ਣੀषੋ ਮਹਾਭੁਜਃ

ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਪੀਲੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਨੇਊ, ਪੀਲਾ ਪੱਗ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਮਨਸਾ ਲੋਕਧਾਤਾਰਂ ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਸ਼ਰਣਂ ਵਿਭੁਮ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।

ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਨਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਵਰਾਮ੍ ਗਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮੁਖਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਾਮ੍

ਫਿਰ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਮੁਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਹੋਈ, ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਉੱਤਮ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਚਤੁष੍ਪਦਾਂ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂ ਚਤੁਰ੍ਹਸ੍ਤਾਂ ਚਤੁਃਸ੍ਤਨੀਮ੍ ਚਤੁਰ੍ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਚਤੁਃਸ਼ृਙ੍ਗੀਂ ਚਤੁਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਂ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੀਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪੈਰ, ਚਾਰ ਚਿਹਰੇ, ਚਾਰ ਹੱਥ, ਚਾਰ ਛਾਤੀਆਂ, ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਚਾਰ ਸਿੰਗ, ਚਾਰ ਦੰਦ ਅਤੇ ਚਾਰ ਮੂੰਹ ਸਨ।

ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਗੁਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰੀਂ ਸਰ੍ਵਤੋਮੁਖੀਮ੍ ਸ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍

ਉਹ ਬਤੀਸ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਸਰਵਸੰਪੂਰਨ ਮਾਲਕਣ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਂਤੇਜਸਵੀ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—

ਪੁਨਰਾਹ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਃ ਮਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਿਤਿ ਗਾਯਮਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ

ਫਿਰ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਮਤ, ਸਮਰਤੀ, ਬੁਧੀ' ਗਾ ਕੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਏਹ੍ਯੇਹੀਤਿ ਮਹਾਦੇਵਿ ਸਾਤਿष੍ਠਤ੍ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਿਭੁਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਵृਤ੍ਯ ਯੋਗੇਨ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਸ਼ੀਕੁਰੁ

'ਆਓ, ਆਓ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ!'—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।

ਅਥ ਤਾਮਾਹ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਪਰਮਾਰ੍ਥਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ

ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਰੁਦਰਾਣੀ ਬਣੇਗੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਲਕਸ਼ ਬਣੇਗੀ।'

ਤਥੈਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਯਤਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਃ ਚਤੁष੍ਪਾਦਾਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਦੇਵਦੇਵਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ, ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗੇਨ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਗੁਰੋਃ ਸੋ ऽਥ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍

ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਯੋਗ ਨਾਲ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।

ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਤੁ ਤਤੋ ਰੌਦ੍ਰੀਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨੁਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ ਇਤ੍ਯੇਤਾਂ ਵੈਦਿਕੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਰੌਦ੍ਰੀਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਮੀਰਿਤਾਮ੍

ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰੌਦਰੀ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੈਦਿਕ ਵਿਦਿਆ, 'ਰੌਦਰੀ ਗਾਇਤਰੀ' ਨਾਮਕ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।

ਜਪਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਾਮ੍ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦੇਵਂ ਧ੍ਯਾਨਯੁਕ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ

ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਮਨ ਨਾਲ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ।

ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦਿਵ੍ਯਯੋਗਂ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਸਂਪਤ੍ਤਿਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਚ ਦਦੌ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਜੋਗ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ, ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਬੁਧੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾਃ ਕੁਮਾਰਕਾਃ ਪੀਤਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਧਰਾਃ ਪੀਤਸ੍ਰਗਨੁਲੇਪਨਾਃ

ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਦਿਵਿਆ ਬੱਚੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੀਲੇ ਹਾਰ ਤੇ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਲੇਪ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।

ਪੀਤਾਭੋष੍ਣੀषਸ਼ਿਰਸਃ ਪੀਤਾਸ੍ਯਾਃ ਪੀਤਮੂਰ੍ਧਜਾਃ ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤ ਉषਿਤ੍ਵਾ ਵਿਮਲੌਜਸਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੀਲੇ ਪੱਗ, ਪੀਲੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਵਾਲ ਸਨ। ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਰਹੇ।

ਯੋਗਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਪੋਹ੍ਲਾਦਾਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਹਿਤੈषਿਣਃ ਧਰ੍ਮਯੋਗਬਲੋਪੇਤਾ ਮੁਨੀਨਾਂ ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਤ੍ਰਿਣਾਮ੍

ਉਹ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਜੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਲੰਬੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਮੁਨੀ ਸਨ।

ਉਪਦਿਸ਼੍ਯ ਮਹਾਯੋਗਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਏਵਮੇਤੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯੇ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਵੱਡਾ ਜੋਗ ਸਿਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—

ਅਨ੍ਯੇ ऽਪਿ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਧ੍ਯਾਨਯੁਕ੍ਤਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵਿਮਲਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸਃ

ਹੋਰ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਨਿਯਤ ਹੈ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਮਹਾਦੇਵਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤ੍ਵਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ

ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਰੁਦਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।

ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਕਲ੍ਪੇ ਪੀਤਵਰ੍ਣੇ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ ਪੁਨਰਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕਲ੍ਪੋ ਨਾਮ੍ਨਾਸਿਤਸ੍ਤੁ ਸਃ

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਲਪ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਲਪ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਸੀਤ ਸੀ।

ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਤਦਾ ਵृਤ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕੇ ਸ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਪ੍ਰਜਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖਿਤਃ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।

ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਮਾਨਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਯ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਮਭਵਦ੍ਵਰ੍ਣੋ ਧ੍ਯਾਯਤਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਰੰਗ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਂ ਕੁਮਾਰਕਮ੍ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ

ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਕृष੍ਣਾਂਬਰਧਰੋष੍ਣੀषਂ ਕृष੍ਣਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨਮ੍ ਕृष੍ਣੇਨ ਮੌਲਿਨਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਰਗਨੁਲੇਪਨਮ੍

ਉਹ ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ, ਕਾਲੀ ਪੱਗ, ਕਾਲਾ ਯਜਨੋਪਵੀਤ, ਕਾਲੀ ਚੋਟੀ, ਕਾਲਾ ਹਾਰ ਤੇ ਕਾਲਾ ਲੇਪ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸੀ।

ਸ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਘੋਰਂ ਘੋਰਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਵਵਨ੍ਦੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਮ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਂ ਕृष੍ਣਪਿਙ੍ਗਲਮ੍

ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਪਰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਕਾਲਾ-ਭੂਰਾ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਨੁਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਸੁਆਸ ਸੰਭਾਲਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਘੋਰਂ ਤੁ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਂ ਵ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਤਥਾ ਵੈ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਅਘੋਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ—