ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੋ ਵਰਪ੍ਰਭੁਃ ਆਘ੍ਰਾਯ ਵਦਨਾਮ੍ਭੋਜਂ ਤਦਾਹ ਗਿਰਿਜਾਂ ਹਸਨ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵ, ਉਸ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਮੁੱਖ-ਕਮਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਦਂ ਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸਦਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਮਮ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਜਨ੍ਤੂਨਾਂ ਹੇਤੁਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਧਰਤੀ, ਵਾਰਾਣਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਦਾ ਦੇਵਿ ਮਦੀਯਂ ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ ਨਾਨਾਲਿਙ੍ਗਧਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਮ ਲੋਕਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਇਥੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿਚ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਿੰਗ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਇਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਅਭ੍ਯਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਂ ਯੋਗਂ ਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਾਕੀਰ੍ਣੇ ਨਾਨਾਵਿਹਗਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਉਹ ਇਥੇ ਉੱਚਾ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਨ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਥਾਂ 'ਚ।
ਕਮਲੋਤ੍ਪਲਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯੈਃ ਸਰੋਭਿਃ ਸਮਲਂਕृਤੇ ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਦਾ ਸਂਸੇਵਿਤੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਕਮਲ ਤੇ ਉਤਪਲ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਪਸਰਾ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੁਭ ਸਥਾਨ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਰੋਚਤੇ ਮੇ ਸਦਾ ਵਾਸੋ ਯੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਤਚ੍ਛृਣੁ ਮਨ੍ਮਨਾ ਮਮ ਭਕ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਮਯਿ ਨਿਤ੍ਯਾਰ੍ਪਿਤਕ੍ਰਿਯਃ
ਮੈਨੂੰ ਇਥੇ ਵੱਸਣ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣ: ਮੇਰਾ ਮਨ ਇਥੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਨ ਤਥਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕਾਮਂ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਮृਤੋ ਦੇਵਿ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਮੁਕਤੀ ਇਥੇ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਇਥੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵੀ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਨ੍ਮਮ ਪੁਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਮਹਤ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਯੇ ਚ ਸਿਦ੍ਧਾ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਦਿਵਯ ਪੁਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਤੇ ਮਹਾਨ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਅਤਃ ਪਰਮਿਦਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪਰਾ ਚੇਯਂ ਗਤਿਰ੍ਮਮ ਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਨ ਮਯਾ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਵਾ ਕਦਾਚਨ
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਅਵਿਮੁਕਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕਦੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਮ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਿਦਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਨੈਮਿषੇ ਚ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਚ ਪੁष੍ਕਰੇ
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਵਿਮੁਕਤ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨੈਮੀਸ਼, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਗੰਗਾਦਵਾਰ ਜਾਂ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਚ ਨਹੀਂ—
ਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ਸਂਸੇਵਨਾਦ੍ਵਾਪਿ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਯਤਃ ਇਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਯੇਨ ਤਤ ਏਤਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਪਰ ਇਥੇ, ਜੋ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਵਾ ਭਵੇਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ ਇਹ ਵਾ ਮਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਤ੍ ਪ੍ਰਯਾਗਾਦਪਿ ਤੀਰ੍ਥਾਗ੍ਰ੍ਯਾਦ੍ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਮਿਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਪ੍ਰਯਾਗ 'ਚ ਜਾਂ ਇਥੇ ਮੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਪ੍ਰਯਾਗ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਇਹ ਸੁਭ ਅਵਿਮੁਕਤ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯੋਪਨਿषਤ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋਪਨਿषਚ੍ ਛਮਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਤੀਰ੍ਥੋਪਨਿषਦਂ ਨ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਧਰਮ ਦੀ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਸੱਚ ਹੈ; ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਖੇਤਰ ਤੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਕਾਮਂ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ ਸ੍ਵਪਨ੍ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਹਿ ਵਿਵਿਧਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਰਸ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਸੁੱਤਿਆ ਹੋਵੇ, ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਅਵਿਮੁਕਤ 'ਚ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਂ ਵਰਂ ਨृਣਾਮ੍ ਨ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰਸਹਸ੍ਰਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕਾਸ਼ੀਪੁਰੀਂ ਵਿਨਾ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਭੂਤ ਬਣਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਾਸ਼ੀ ਪੁਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਵਰਗ 'ਚ ਹਜ਼ਾਰ ਇੰਦਰਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਮਿਲਣੀ ਵੀ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਸੇਵਨੀਯਂ ਹਿ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਮੁਕ੍ਤਯੇ ਜੈਗੀषਵ੍ਯਃ ਪਰਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਗਤੋ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਅਵਿਮੁਕਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਥੇ ਮਹਾਤਪਸੀ ਜੈਗੀਸ਼ਵਯ ਨੇ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਅਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਮਮ ਭਾਵਿਤਃ ਜੈਗੀषਵ੍ਯਗੁਹਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਯੋਗਿਨਾਂ ਸ੍ਥਾਨਮਿष੍ਯਤੇ
ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਜੈਗੀਸ਼ਵਯ ਦੀ ਗੁਫਾ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਚਾਹੀਦੀ ਥਾਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੋਗਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦੀਪ੍ਯਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍ ਕੈਵਲ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਯਾਤਿ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਥੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯੋਗ ਦਾ ਅੱਗ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਲਿਙ੍ਗੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤਵੇਦਿਭਿਃ ਇਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਦੁਰ੍ਲਭੋ ऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਇਥੇ, ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸੁਖਮ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ ਹੈ; ਹੋਰ ਥਾਂ ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਹਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੋਗੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਯੁਜ੍ਯਮ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਂ ਸ੍ਥਾਨਮੇਵ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਯੋਗ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀ, ਆਤਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਉਹੀ ਥਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਸਭ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਬੇਰੋ ऽਤ੍ਰ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਯਿ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਪਿਤਕ੍ਰਿਯਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਂਸੇਵਨਾਦੇਵ ਗਣੇਸ਼ਤ੍ਵਮਵਾਪ ਹ
ਇਸ ਮੇਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਕਰਮ ਮੇਰੇ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਗਣਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਂਵਰ੍ਤੋ ਭਵਿਤਾ ਯਸ਼੍ ਚ ਸੋ ऽਪਿ ਭਕ੍ਤੋ ਮਮੈਵ ਤੁ ਇਹੈਵਾਰਾਧ੍ਯ ਮਾਂ ਦੇਵਿ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਯਾਸ੍ਯਤ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਸੰਵਰਤ ਵੀ, ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ; ਇਥੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।
ਪਰਾਸ਼ਰਸੁਤੌ ਯੋਗੀ ऋषਿਰ੍ਵ੍ਯਾਸੋ ਮਹਾਤਪਾਃ ਮਮ ਭਕ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸ਼੍ ਚ ਵੇਦਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ
ਪਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਯੋਗੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਵਿਆਸ ਵੀ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਰਂਸ੍ਯਤੇ ਸੋ ऽਪਿ ਪਦ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਾਪਿ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਵੀ, ਮੁਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਏਗਾ।
ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਯੇ ऽਪਿ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦਿਵੌਕਸਃ ਉਪਾਸਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਮਿਹ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਹੇ ਸੁਚਰਿਤਾ, ਇਥੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੇ ऽਪਿ ਯੋਗਿਨੋ ਦਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ ਛਨ੍ਨਰੂਪਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਅਨਨ੍ਯਮਨਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਾਮਿਹੋਪਾਸਤੇ ਸਦਾ
ਹੋਰ ਦਿਵਿਆ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੁਪਾ ਕੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਦਾ ਇਥੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਵਿषਯਾਸਕ੍ਤਚਿਤ੍ਤੋ ऽਪਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਧਰ੍ਮਰਤਿਰ੍ਨਰਃ ਇਹ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮृਤਃ ਸੋ ऽਪਿ ਸਂਸਾਰੇ ਨ ਪੁਨਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਜੇ ਇਥੇ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਮੁੜ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਯੇ ਪੁਨਰ੍ਨਿਰ੍ਮਮਾ ਧੀਰਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਥਾ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ ਵ੍ਰਤਿਨਸ਼੍ ਚ ਨਿਰਾਰਮ੍ਭਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਮਯਿ ਭਾਵਿਤਾਃ
ਪਰ ਜੋ ਨਿਰਮਮ, ਧੀਰ, ਸਤਵ ਵਿਚ ਟਿਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ।
ਦੇਵਦੇਵਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਧੀਮਨ੍ਤਃ ਸਂਗਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਗਤਾ ਇਹ ਪਰਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਮ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਇਥੇ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੁਚਰਿਤਾ।
ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਯਂ ਨ ਯੋਗੀ ਸਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਤਮਿਹੈਵ ਪਰਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਮ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਜੋ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਯੋਗੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਇਥੇ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਚਰਿਤਾ।