ਅਕਾਰੋ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰੋ ਜ੍ਞੇਯ ਉਕਾਰਃ ਸਹਿਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਮਕਾਰਸਹਿਤੌਂਕਾਰਸ੍ ਤ੍ਰਿਮਾਤ੍ਰ ਇਤਿ ਸਂਜ੍ਞਿਤਃ
'ਅ' ਅੱਖਰ ਅਟੱਲ ਜਾਣੋ, 'ਉ' ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਮੰਨੋ, 'ਮ' 'ਅ' ਤੇ 'ਉ' ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਓਂਕਾਰ ਤਿੰਨ ਮਾਤਰਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕਾਰਸ੍ ਤ੍ਵੇष ਭੂਰ੍ਲੋਕ ਉਕਾਰੋ ਭੁਵ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸਵ੍ਯਞ੍ਜਨੋ ਮਕਾਰਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕ ਇਤਿ ਗੀਯਤੇ
'ਅ' ਅੱਖਰ ਧਰਤੀ ਲੋਕ ਹੈ, 'ਉ' ਆਕਾਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ 'ਮ' ਵਿਅੰਜਨ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਜੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਓਙ੍ਕਾਰਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾਃ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ ਭੁਵਨਾਙ੍ਗਂ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਤਤ੍ਪਦਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਓਂਕਾਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਸਮਾਨ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਵਜੋਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਤ੍ਰਾਪਾਦੋ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਸ਼ਿਵਂ ਪਦਮ੍ ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤਤ੍ਪਦਂ ਸਮੁਪਾਸ੍ਯਤੇ
ਮਾਤਰਾ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਰੁਦਰ ਲੋਕ ਹੈ; ਬਿਨਾ ਮਾਤਰਾ ਦੇ ਹਿੱਸਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦਰਜੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧ੍ਯਾਨਰਤਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਮਾਤ੍ਰਂ ਹਿ ਤਦਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਉਪਾਸ੍ਯਂ ਹਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸੁਖਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰਚਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ, ਅਮਰ ਅੱਖਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਸਦੀਵੀ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਹ੍ਰਸ੍ਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਤਤੋ ਦੀਰ੍ਘਾ ਤ੍ਵਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਲੁਤਵਤੀ ਚੈਵ ਤृਤੀਯਾ ਚੋਪਦਿਸ਼੍ਯਤੇ
ਪਹਿਲੀ ਮਾਤਰਾ ਛੋਟੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੂਜੀ ਲੰਮੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਜੀ ਮਾਤਰਾ ਖਿੱਚੀ ਹੋਈ ਸਿਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਤਾਸ੍ਤੁ ਮਾਤ੍ਰਾ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਯਥਾਵਦਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ ਯਾਵਦੇਵ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਯਨ੍ਤੇ ਧਾਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਾਵਦੇਵ ਹਿ
ਇਹ ਮਾਪਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਨੀ ਹੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨਿ ਯਃ ਸਦਾ ਅਰ੍ਧਂ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਪਿ ਚੇਚ੍ ਛृਣੁ ਯਤ੍ ਫਲਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਮਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਅੱਧ ਮਾਪ ਹੀ ਕਰੇ—ਸੁਣੋ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਸੇ ਮਾਸੇ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਯੋ ਯਜੇਤ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਃ ਤੇਨ ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਾਤ੍ਰਯਾ ਤਦਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਾਪ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤਥਾ ਤਪਸੋਗ੍ਰੇਣ ਨ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਸਮ੍ਯਙ੍ ਮਾਤ੍ਰਯਾ ਤਦਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਵਾਲੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਜੋ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਾਪ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਚੈषਾ ਤੁ ਯਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪ੍ਲੁਤਾ ਨਾਮੋਪਦਿਸ਼੍ਯਤੇ ਏषਾ ਏਵ ਭਵੇਤ੍ਕਾਰ੍ਯਾ ਗृਹਸ੍ਥਾਨਾਂ ਤੁ ਯੋਗਿਨਾਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ 'ਪਲੁਤ' ਨਾਂ ਦੀ ਮਾਪ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ; ਇਹੀ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਅਭਿਆਸਯੋਗ ਹੈ।
ਏषਾਂ ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇ ਹ੍ਯष੍ਟਲਕ੍ਸ਼ਣੇ ਅਣਿਮਾਦ੍ਯੇ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਞ੍ਜੀਤ ਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅਸ਼ਟਸਿੱਧੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ, ਵਿੱਚ ਇਹ ਮਾਪ ਜਾਣਣਯੋਗ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਇਸ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ।
ਏਵਂ ਹਿ ਯੋਗਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ ਦਾਨ੍ਤੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜੋ ਯੋਗ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਸ਼ੁਪਤੈਰ੍ਯੋਗੈਰ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚਿਨ੍ਤਯੇਦ੍ਬੁਧਃ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਜਾਨਤੇ ਯੇ ਤੁ ਸ਼ੁਚਯਸ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਲਈ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਯੋਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਚੇ; ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ऋਚੋ ਯਜੂਂषਿ ਸਾਮਾਨਿ ਵੇਦੋਪਨਿषਦਸ੍ ਤਥਾ ਯੋਗਜ੍ਞਾਨਾਦਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ऽਧ੍ਯਾਤ੍ਮਚਿਨ੍ਤਕਃ
ਆਤਮ-ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਸਾਮ ਵੇਦ, ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਤੇ ਯੋਗ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਅਭੂਤਃ ਸ ਤੁ ਜਾਯਤੇ ਯੋਨਿਸਂਕ੍ਰਮਣਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਵੈ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਪਦਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ; ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦੀਵੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਫਲਂ ਪਕ੍ਵਂ ਪਵਨੇਨ ਸਮੀਰਿਤਮ੍ ਨਮਸ੍ਕਾਰੇਣ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਥਾ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਪੱਕਾ ਫਲ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਨਮਸ੍ਕਾਰਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲੋ ਧ੍ਰੁਵਃ ਅਨ੍ਯਦੇਵਨਮਸ੍ਕਾਰਾਨ੍ ਨ ਤਤ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪੱਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਰਿਃਪ੍ਰਵਣਂ ਯੋਗੀ ਉਪਾਸੀਤ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਦਸ਼ਵਿਸ੍ਤਾਰਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਥਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਸ੍ਤਰੈਃ
ਇਸ ਲਈ, ਯੋਗੀ ਮਹਾਂ-ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਦਸ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਵਿਸਤਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ।
ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਯਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਕੁਲਤ੍ਰਯਮ੍
ਜੋ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਵਾਰਿष੍ਟਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਰਣੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇਸ਼੍ਵਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਜਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੌਤ ਆਉਣ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਸ਼ੁਧਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਵਾ ਦੇਹਂ ਸਂਤ੍ਯਜੇਨ੍ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਰਃ ਸ਼੍ਰੀਪਰ੍ਵਤੇ ਵਾ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍ਸ੍ਵਤਨੁਂ ਨਰਃ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੇ ਸ਼੍ਰੀਪਰਵਤ ਤੇ ਵੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡੇ।
ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਜਨ੍ਤੂਨਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਸਦਾ
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਅਵਿਮੁਕਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸੇਵੇਤ ਸਤਤਂ ਧੀਮਾਨ੍ ਵਿਸ਼ੇषਾਨ੍ਮਰਣਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਧੀਰਜਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਸਥਾਨ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ।
ਏਵਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਯਦਿ ਸੂਤ ਮਹਾਮਤੇ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਹਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਸੂਤ ਜੀ, ਜੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਇੰਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਸਾਡੀ खातिर ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਵਿਮੁਕਤ ਖੇਤਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਪੂਰੇ ਵੇਰਵੇ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਾਓ।
ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਥਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਵਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਅਵਿਮੁਕਤ ਖੇਤਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਭਗਵਾਨ ਭਵਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਥੋੜੇ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮਯਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਨੈਵ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵਰ੍षਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਡਿਆਈ ਵੇਰਵੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ।
ਦੇਵਃ ਪੁਰਾ ਕृਤੋਦ੍ਵਾਹਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰਾਦ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਹੈਮਵਤ੍ਯਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਹੇਮਾਵਤੀ ਦੇਵੀ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਉਤਰੇ।
ਵਾਰਾਣਸੀਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਵਾਸਂ ਤਤ੍ਰ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਅਵਿਮੁਕਤੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਲਿੰਗ ਦਰਸਾਇਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਵਾਸ ਬਣਾਇਆ।