ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਤੀਤਹृਦਯਃ ਸਰ੍ਵ ਇਦਮਾਹ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ ਧ੍ਯਾਯਤਾ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮੇਨ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ऽਹਂ ਪਿਤਾਮਹ

ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ—'

ਦृष੍ਟਃ ਪਰਮਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਤੁਤਸ਼੍ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧ੍ਯਾਨਬਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਲ੍ਪੇ ਕਲ੍ਪੇ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ

'ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿ ਹੋਇਆ; ਇਸ ਲਈ, ਧਿਆਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਪਾਵੇਂਗਾ—'

ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ਮਾਂ ਪ੍ਰਸਂਖ੍ਯਾਤਂ ਲੋਕਧਾਤਾਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ਼੍ ਚਤ੍ਵਾਰਸ੍ਤੇ ਕੁਮਾਰਕਾਃ

'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗਿਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਣੇਂਗਾ।' ਫਿਰ, ਉਸ ਤੋਂ, ਉਹ ਚਾਰ ਮਹਾਤਮਾ ਕੁਮਾਰਾ ਜਨਮਿਆ।

ਸਂਬਭੂਵੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸਃ ਵਿਰਜਾਸ਼੍ ਚ ਵਿਬਾਹੁਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ਼ੋਕੋ ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵਨਃ

ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ: ਵਿਰਜਾ, ਵਿਬਾਹੁ, ਵਿਸ਼ੋਕ ਅਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵਨ ਜਨਮਿਆ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁਲ੍ਯਾ ਵੀਰਾ ਅਧ੍ਯਵਸਾਯਿਨਃ ਰਕ੍ਤਾਂਬਰਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਾਃ

ਬ੍ਰਹਮ-ਭਗਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚੀ, ਸਭ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਲਾਲ ਮਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਲੇਪ ਲਗਾਏ ਹੋਏ।

ਰਕ੍ਤਕੁਙ੍ਕੁਮਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਾ ਰਕ੍ਤਭਸ੍ਮਾਨੁਲੇਪਨਾਃ ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵੇ ऽਧ੍ਯਵਸਾਯਿਨਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਾਲ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਲਾਲ ਭਸਮ ਨਾਲ ਮਲੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਗृਣਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਦ੍ਵਾਮਦੈਵਿਕਮ੍ ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ

ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਦੁਆਲੇ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ।

ਧਰ੍ਮੋਪਦੇਸ਼ਮਖਿਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਿਯਾਃ ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਰੁਦ੍ਰਮਵ੍ਯਯਮ੍

ਧਰਮ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਅਟੱਲ ਰੁਦਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਯੇ ऽਪਿ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਯੁਞ੍ਜਾਨਾ ਵਾਮਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਦੇਵਂ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਾਸ੍ ਤਤ੍ਪਰਾਯਣਾਃ

ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀ, ਜੋ ਵਾਮ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ।

ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਿਮਲਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍

ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।

ਏਕਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤਮਃ ਕਲ੍ਪਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਬਭੂਵ ਹ

ਇਕਤੀਵਾਂ ਕਲਪ 'ਪੀਤਵਾਸਾ' ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ 'ਪੀਤਵਾਸਾ' ਬਣੇ।

ਧ੍ਯਾਯਤਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕੁਮਾਰਃ ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਧृਕ੍

ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਇੱਕ ਤੇਜਸਵੀ ਨੌਜਵਾਨ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਪੀਤਗਨ੍ਧਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਃ ਪੀਤਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰੋ ਯੁਵਾ ਹੇਮਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਸ਼੍ ਚ ਪੀਤੋष੍ਣੀषੋ ਮਹਾਭੁਜਃ

ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਪੀਲੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਨੇਊ, ਪੀਲਾ ਪੱਗ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਮਨਸਾ ਲੋਕਧਾਤਾਰਂ ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਸ਼ਰਣਂ ਵਿਭੁਮ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।

ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਨਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਵਰਾਮ੍ ਗਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮੁਖਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਾਮ੍

ਫਿਰ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਮੁਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਹੋਈ, ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਉੱਤਮ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਚਤੁष੍ਪਦਾਂ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂ ਚਤੁਰ੍ਹਸ੍ਤਾਂ ਚਤੁਃਸ੍ਤਨੀਮ੍ ਚਤੁਰ੍ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਚਤੁਃਸ਼ृਙ੍ਗੀਂ ਚਤੁਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਂ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੀਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪੈਰ, ਚਾਰ ਚਿਹਰੇ, ਚਾਰ ਹੱਥ, ਚਾਰ ਛਾਤੀਆਂ, ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਚਾਰ ਸਿੰਗ, ਚਾਰ ਦੰਦ ਅਤੇ ਚਾਰ ਮੂੰਹ ਸਨ।

ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਗੁਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰੀਂ ਸਰ੍ਵਤੋਮੁਖੀਮ੍ ਸ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍

ਉਹ ਬਤੀਸ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਸਰਵਸੰਪੂਰਨ ਮਾਲਕਣ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਂਤੇਜਸਵੀ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—

ਪੁਨਰਾਹ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਃ ਮਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਿਤਿ ਗਾਯਮਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ

ਫਿਰ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਮਤ, ਸਮਰਤੀ, ਬੁਧੀ' ਗਾ ਕੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਏਹ੍ਯੇਹੀਤਿ ਮਹਾਦੇਵਿ ਸਾਤਿष੍ਠਤ੍ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਿਭੁਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਵृਤ੍ਯ ਯੋਗੇਨ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਸ਼ੀਕੁਰੁ

'ਆਓ, ਆਓ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ!'—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।

ਅਥ ਤਾਮਾਹ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਪਰਮਾਰ੍ਥਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ

ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਰੁਦਰਾਣੀ ਬਣੇਗੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਲਕਸ਼ ਬਣੇਗੀ।'

ਤਥੈਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਯਤਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਃ ਚਤੁष੍ਪਾਦਾਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਦੇਵਦੇਵਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ, ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗੇਨ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਗੁਰੋਃ ਸੋ ऽਥ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍

ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਯੋਗ ਨਾਲ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।

ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਤੁ ਤਤੋ ਰੌਦ੍ਰੀਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨੁਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ ਇਤ੍ਯੇਤਾਂ ਵੈਦਿਕੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਰੌਦ੍ਰੀਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਮੀਰਿਤਾਮ੍

ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰੌਦਰੀ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੈਦਿਕ ਵਿਦਿਆ, 'ਰੌਦਰੀ ਗਾਇਤਰੀ' ਨਾਮਕ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।

ਜਪਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਹਾਦੇਵੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਾਮ੍ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦੇਵਂ ਧ੍ਯਾਨਯੁਕ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ

ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਮਨ ਨਾਲ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ।

ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦਿਵ੍ਯਯੋਗਂ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਸਂਪਤ੍ਤਿਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਚ ਦਦੌ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਜੋਗ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ, ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਬੁਧੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾਃ ਕੁਮਾਰਕਾਃ ਪੀਤਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਧਰਾਃ ਪੀਤਸ੍ਰਗਨੁਲੇਪਨਾਃ

ਉਸ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਦਿਵਿਆ ਬੱਚੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੀਲੇ ਹਾਰ ਤੇ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਲੇਪ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।

ਪੀਤਾਭੋष੍ਣੀषਸ਼ਿਰਸਃ ਪੀਤਾਸ੍ਯਾਃ ਪੀਤਮੂਰ੍ਧਜਾਃ ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤ ਉषਿਤ੍ਵਾ ਵਿਮਲੌਜਸਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੀਲੇ ਪੱਗ, ਪੀਲੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਵਾਲ ਸਨ। ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਰਹੇ।

ਯੋਗਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਪੋਹ੍ਲਾਦਾਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਹਿਤੈषਿਣਃ ਧਰ੍ਮਯੋਗਬਲੋਪੇਤਾ ਮੁਨੀਨਾਂ ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਤ੍ਰਿਣਾਮ੍

ਉਹ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਜੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਲੰਬੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਮੁਨੀ ਸਨ।

ਉਪਦਿਸ਼੍ਯ ਮਹਾਯੋਗਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਏਵਮੇਤੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯੇ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਵੱਡਾ ਜੋਗ ਸਿਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—