ਏਕੈਕਾਤਿਕ੍ਰਮੇ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਧੀਯਤੇ ਉਪੇਤ੍ਯ ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਕਾਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇਕ ਉਲੰਘਣਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਔਰਤ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਖਰਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਚਰੇਤ੍ਸਾਂਤਪਨਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ ਤਤਸ਼੍ਚਰਤਿ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਾਤ੍ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਚਾਨ੍ਤੇ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਤਪਨ ਵ੍ਰਤ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਆਖਰੀ ਵਿੱਚ, ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਕ੍ਰਿਚ੍ਛਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰੇ।
ਪੁਨਰ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਮ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਚਰੇਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ ਨ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਮਨृਤਂ ਹਿਨਸ੍ਤੀਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਫਿਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਭਿਕਸ਼ੂ ਸੁਸਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਚਰਨ ਕਰੇ। ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਝੂਠ, ਚਾਹੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ।
ਤਥਾਪਿ ਨ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਂਗੋ ਹ੍ਯੇष ਦਾਰੁਣਃ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼ਤਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਵੀ, ਐਸਾ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਸੌ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਵੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ।
ਅਸਦ੍ਵਾਦੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਯਤਿਨਾ ਧਰ੍ਮਲਿਪ੍ਸੁਨਾ ਪਰਮਾਪਦ੍ਗਤੇਨਾਪਿ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ੍ਤੇਯਮਪ੍ਯੁਤ
ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਤੇ ਚੋਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਸ੍ਤੇਯਾਦਭ੍ਯਧਿਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਹਿਂਸਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਪਰਾ ਸृष੍ਟਾ ਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਵੈ ਕਥਿਤਂ ਤਥਾ
ਚੋਰੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ; ਚੋਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹਿੰਸਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਗਲਤ ਕੰਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਦੇਤਦ੍ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਣਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਬਹਿਸ਼੍ਚਰਾਃ ਸ ਤਸ੍ਯ ਹਰਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਯੋ ਯਸ੍ਯ ਹਰਤੇ ਧਨਮ੍
ਜੋ ਦੌਲਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬਾਹਰਲੀ ਜਿੰਦ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਕਿਸੇ ਦਾ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਭਿਨ੍ਨਵृਤ੍ਤੋ ਵ੍ਰਤਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਃ ਭੂਯੋ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਪਨ੍ਨਸ਼੍ ਚਰੇਚ੍ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇੰਝ ਕਰੇ, ਮਨ ਖਰਾਬ ਹੋਵੇ, ਵਚਨ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਛਤਾਵਾ ਕਰਕੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰੇ।
ਵਿਧਿਨਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਸਂਵਤ੍ਸਰਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਤਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਣਕਲ੍ਮषਃ ਪੁਨਰ੍ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਪਨ੍ਨਸ਼੍ ਚਰੇਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਵਰਤ ਇੱਕ ਸਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ; ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪਾਪ ਘੱਟ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਭਿਖਾਰੀ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨਿਭਾਵੇ।
ਅਹਿਂਸਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ ਅਕਾਮਾਦਪਿ ਹਿਂਸੇਤ ਯਦਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਕृਮੀਨ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕੰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਭਿਖਾਰੀ ਅਣਜਾਣੇ ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਹਿੰਸਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਮਥਾਪਿ ਵਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਾਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਤਿਰ੍ਯਦਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੜੀ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾ ਜਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਜੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਔਰਤ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀਰਯ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ—
ਤੇਨ ਧਾਰਯਿਤਵ੍ਯਾ ਵੈ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਾਸ੍ਤੁ षੋਡਸ਼ ਦਿਵਾ ਸ੍ਕਨ੍ਨਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੋਲਾਂ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੋਹਰਿਆਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਵਜੋਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮੁਪਵਾਸਾਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼ਤਂ ਤਥਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ੍ਕਨ੍ਨਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ ਧਾਰਣਾ
ਜੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀਰਯ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਵਿਰਜਾ ਜਾਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਏਕਾਨ੍ਨਂ ਮਧੁਮਾਂਸਂ ਵਾ ਅਸ਼ृਤਾਨ੍ਨਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਨਾਲ ਦੋਹਰਿਆਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ, ਜਾਂ ਸ਼ਹਦ, ਜਾਂ ਮਾਸ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਵੇ।
ਅਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਯਤੀਨਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਲਵਣਾਨਿ ਚ ਏਕੈਕਾਤਿਕ੍ਰਮਾਤ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ ਲੂਣ ਤੇ ਹੋਰ ਮਨਾਹੀ ਖਾਣੇ ਨਹੀਂ ਖਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ; ਹਰ ਇਕ ਉਲੰਘਣਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯੇਨ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਤਤਃ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਾਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਕੇਚਿਦ੍ ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਾਯਸਂਭਵਾਃ
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਿਹੜੀਆਂ ਉਲੰਘਣਾਵਾਂ ਬੋਲ, ਮਨ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਹੋਣ—
ਸਦ੍ਭਿਃ ਸਹ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਯਦ੍ਬ੍ਰੂਯੁਸ੍ਤਤ੍ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਜੋ ਉਹ ਦੱਸਣ, ਉਹੀ ਕਰੇ।
ਚਰੇਦ੍ਧਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸਮਲੋष੍ਟਕਾਞ੍ਚਨਃ ਸਮਸ੍ਤਭੂਤੇषੁ ਚ ਸਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮਵ੍ਯਯਂ ਤੁ ਪਰਂ ਹਿ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਪੁਨਰ੍ਹਿ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸੋਨੇ, ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਅਰਿष੍ਟਾਨਿ ਨਿਬੋਧਤ ਯੇਨ ਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੋਗਿਨਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼ਕੁਨ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਸੁਣੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਯੋਗੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਰੁਨ੍ਧਤੀਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਚੈਵ ਸੋਮਛਾਯਾਂ ਮਹਾਪਥਮ੍ ਯੋ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਨ੍ਨ ਜੀਵੇਤ੍ਸ ਨਰਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਅਰੁੰਧਤੀ, ਧ੍ਰੁਵ ਤਾਰਾ, ਚੰਦ ਦੀ ਛਾਂ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ਗੰਗਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਵੇਗਾ।
ਅਰਿਸ਼੍ਮਵਨ੍ਤਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਰਸ਼੍ਮਿਵਨ੍ਤਂ ਚ ਪਾਵਕਮ੍ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਨ ਜੀਵੇਦ੍ਵੈ ਮਾਸਾਦੇਕਾਦਸ਼ਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਅਰਿਸ਼ਮਵੰਤ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਗਿਆਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਵੇਗਾ।
ਵਮੇਨ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਪੁਰੀषਂ ਚ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਰਜਤਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਥਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਦਸ਼ਮਾਸਾਨ੍ਨ ਜੀਵਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪਿਸ਼ਾਬ, ਗੂ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਵੇਗਾ।
ਰੁਕ੍ਮਵਰ੍ਣਂ ਦ੍ਰੁਮਂ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰਾਣਿ ਚ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚਾਂਸ਼੍ ਚ ਨਵਮਾਸਾਨ੍ ਸ ਜੀਵਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਦਰਖ਼ਤ ਵੇਖੇ, ਜਾਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੇ, ਜਾਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਭਵੇਤ੍ਸ੍ਥੂਲੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਕृਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰਕृਤੇਸ਼੍ ਚ ਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਚਾष੍ਟੌ ਮਾਸਾਂਸ਼੍ ਚ ਜੀਵਤਿ
ਜੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਕੋਈ ਮੋਟਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਪਤਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਰਤਃ ਪृष੍ਠਤੋ ਵਾਪਿ ਖਣ੍ਡਂ ਯਸ੍ਯ ਪਦਂ ਭਵੇਤ੍ ਪਾਂਸੁਕੇ ਕਰ੍ਦਮੇ ਵਾਪਿ ਸਪ੍ਤਮਾਸਾਨ੍ਸ ਜੀਵਤਿ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਪੈਰ ਅੱਗੋਂ ਜਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਕੱਟ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਪੈਰ ਰੇਤ ਜਾਂ ਕੀਚੜ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਕਃ ਕਪੋਤੋ ਗृਧ੍ਰੋ ਵਾ ਨਿਲੀਯੇਦ੍ਯਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੋ ਵਾ ਖਗੋ ਯਸ੍ਯ षਣ੍ਮਾਸਾਨ੍ ਨਾਤਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਜੇ ਕਾਂ, ਕਬੂਤਰ, ਗਿੱਧ ਜਾਂ ਕੋਈ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੁਕ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ।
ਗਚ੍ਛੇਦ੍ ਵਾਯਸਪਙ੍ਕ੍ਤੀਭਿਃ ਪਾਂਸੁਵਰ੍षੇਣ ਵਾ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਯਾਂ ਵਿਕृਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯੇਚ੍ ਚਤੁਃਪਞ੍ਚ ਸ ਜੀਵਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਕਾਂਵਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਨਾਲ ਜਾਂ ਧੂੜ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੇਠਾਂ ਚੱਲੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਾਰ ਜਾਂ ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਭ੍ਰੇ ਵਿਦ੍ਯੁਤਂ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ ਉਦਕੇ ਧਨੁਰ੍ ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾ ਤ੍ਰੀਣਿ ਦ੍ਵੌ ਵਾ ਸ ਜੀਵਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਫ਼ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵੇਖੇ, ਜਾਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਵੇਖੇ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਸੁ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾਦਰ੍ਸ਼ੇ ਯੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਅਸ਼ਿਰਸ੍ਕਂ ਤਥਾ ਪਸ਼੍ਯੇਨ੍ ਮਾਸਾਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨ ਜੀਵਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਆਇਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਦੇ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ।
ਸ਼ਵਗਨ੍ਧਿ ਭਵੇਦ੍ਗਾਤ੍ਰਂ ਵਸਾਗਨ੍ਧਮਥਾਪਿ ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਹ੍ਯੁਪਾਗਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਅਰ੍ਧਮਾਸਾਨ੍ਨ ਜੀਵਤਿ
ਜੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲਾਸ਼ ਦੀ ਵਾਸ ਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਚਰਬੀ ਦੀ ਬੂ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਨੇ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ; ਉਹ ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ।