ਚਰੇਦ੍ਯਦਿ ਭਵੇਨ੍ਨਾਰੀ ਪੁਮਾਂਸਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਲਭੇਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਮੈਥੁਨਕਾਲੇ ਤੁ ਪਾਪਗ੍ਰਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਜੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ, ਕੁੜੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਹੋਵੇ, ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਮੰਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ—
ਉਕ੍ਤਕਾਲੇ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਛੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾਮ੍ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸਂਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਯਤੀਨਾਂ ਧਰ੍ਮਸਂਗ੍ਰਹੇ
ਜੋ ਸਮਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਦੇ ਧਰਮ-ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਸੰਬੰਧੀ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸਦਾਚਾਰਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ ਵਾਪਿ ਸਦਾਚਾਰਂ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਰਃ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—
ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਦਗ੍ਧਕਿਲ੍ਬਿषਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਹ ਆਚਰਨ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤੀਨਾਮਿਹ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤੀਨਾਂ ਪਾਪਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਂ ਹਿ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਾਯਸਂਭਵਮ੍ ਸਤਤਂ ਹਿ ਦਿਵਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਯੇਨੇਦਂ ਵੇष੍ਟ੍ਯਤੇ ਜਗਤ੍
ਪਾਪ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਬੋਲ, ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਪਾਪ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਸਦਾ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਿਨਾਪ੍ਯੇष ਤਿष੍ਠਤੀਤਿ ਪਰਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਵਂ ਪ੍ਰਯੋਜ੍ਯਂ ਤੁ ਆਯੁष੍ਯਂ ਤੁ ਵਿਧਾਰਣਮ੍
ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਪਾਪ ਕਰਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਵੇਦ੍ਯੋਗੋ ऽਪ੍ਰਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯੋਗੋ ਹਿ ਪਰਮਂ ਬਲਮ੍ ਨ ਹਿ ਯੋਗਾਤ੍ਪਰਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ ਨਰਾਣਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੋ ਚੌਕਸ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਯੋਗ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਯੋਗਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਾ ਮਨੀषਿਣਃ ਅਵਿਦ੍ਯਾਂ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਯੋਗ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਾਵਰਂ ਧੀਰਾਃ ਪਰਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਪਦਮ੍ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੂਣਾਂ ਤਥੈਵੋਪਵ੍ਰਤਾਨਿ ਚ
ਉੱਚਾ ਤੇ ਹੇਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਭਿਕਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਵ੍ਰਤ ਵੀ—
ਏਕੈਕਾਤਿਕ੍ਰਮੇ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਧੀਯਤੇ ਉਪੇਤ੍ਯ ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਕਾਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇਕ ਉਲੰਘਣਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਔਰਤ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਖਰਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਚਰੇਤ੍ਸਾਂਤਪਨਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ ਤਤਸ਼੍ਚਰਤਿ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਾਤ੍ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਚਾਨ੍ਤੇ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਤਪਨ ਵ੍ਰਤ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਆਖਰੀ ਵਿੱਚ, ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਕ੍ਰਿਚ੍ਛਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰੇ।
ਪੁਨਰ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਮ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਚਰੇਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ ਨ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਮਨृਤਂ ਹਿਨਸ੍ਤੀਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਫਿਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਭਿਕਸ਼ੂ ਸੁਸਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਚਰਨ ਕਰੇ। ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਝੂਠ, ਚਾਹੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ।
ਤਥਾਪਿ ਨ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਂਗੋ ਹ੍ਯੇष ਦਾਰੁਣਃ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼ਤਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਵੀ, ਐਸਾ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਸੌ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਵੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ।
ਅਸਦ੍ਵਾਦੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਯਤਿਨਾ ਧਰ੍ਮਲਿਪ੍ਸੁਨਾ ਪਰਮਾਪਦ੍ਗਤੇਨਾਪਿ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ੍ਤੇਯਮਪ੍ਯੁਤ
ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਤੇ ਚੋਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਸ੍ਤੇਯਾਦਭ੍ਯਧਿਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਹਿਂਸਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਪਰਾ ਸृष੍ਟਾ ਸ੍ਤੈਨ੍ਯਂ ਵੈ ਕਥਿਤਂ ਤਥਾ
ਚੋਰੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ; ਚੋਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹਿੰਸਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਗਲਤ ਕੰਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਦੇਤਦ੍ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਣਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਬਹਿਸ਼੍ਚਰਾਃ ਸ ਤਸ੍ਯ ਹਰਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਯੋ ਯਸ੍ਯ ਹਰਤੇ ਧਨਮ੍
ਜੋ ਦੌਲਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬਾਹਰਲੀ ਜਿੰਦ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਕਿਸੇ ਦਾ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਭਿਨ੍ਨਵृਤ੍ਤੋ ਵ੍ਰਤਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਃ ਭੂਯੋ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਪਨ੍ਨਸ਼੍ ਚਰੇਚ੍ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇੰਝ ਕਰੇ, ਮਨ ਖਰਾਬ ਹੋਵੇ, ਵਚਨ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਛਤਾਵਾ ਕਰਕੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰੇ।
ਵਿਧਿਨਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਸਂਵਤ੍ਸਰਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਤਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਣਕਲ੍ਮषਃ ਪੁਨਰ੍ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਪਨ੍ਨਸ਼੍ ਚਰੇਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਵਰਤ ਇੱਕ ਸਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ; ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪਾਪ ਘੱਟ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਭਿਖਾਰੀ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨਿਭਾਵੇ।
ਅਹਿਂਸਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ ਅਕਾਮਾਦਪਿ ਹਿਂਸੇਤ ਯਦਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਕृਮੀਨ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕੰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਭਿਖਾਰੀ ਅਣਜਾਣੇ ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਹਿੰਸਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਮਥਾਪਿ ਵਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਾਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਤਿਰ੍ਯਦਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੜੀ ਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾਤਿਕ੍ਰਿਚ੍ਰਾ ਜਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਜੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਔਰਤ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀਰਯ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ—
ਤੇਨ ਧਾਰਯਿਤਵ੍ਯਾ ਵੈ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਾਸ੍ਤੁ षੋਡਸ਼ ਦਿਵਾ ਸ੍ਕਨ੍ਨਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੋਲਾਂ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੋਹਰਿਆਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਵਜੋਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮੁਪਵਾਸਾਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼ਤਂ ਤਥਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ੍ਕਨ੍ਨਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ ਧਾਰਣਾ
ਜੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀਰਯ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਵਿਰਜਾ ਜਾਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਏਕਾਨ੍ਨਂ ਮਧੁਮਾਂਸਂ ਵਾ ਅਸ਼ृਤਾਨ੍ਨਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਨਾਲ ਦੋਹਰਿਆਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ, ਜਾਂ ਸ਼ਹਦ, ਜਾਂ ਮਾਸ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਵੇ।
ਅਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਯਤੀਨਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਲਵਣਾਨਿ ਚ ਏਕੈਕਾਤਿਕ੍ਰਮਾਤ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ ਲੂਣ ਤੇ ਹੋਰ ਮਨਾਹੀ ਖਾਣੇ ਨਹੀਂ ਖਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ; ਹਰ ਇਕ ਉਲੰਘਣਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯੇਨ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਤਤਃ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਾਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਕੇਚਿਦ੍ ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਾਯਸਂਭਵਾਃ
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਿਹੜੀਆਂ ਉਲੰਘਣਾਵਾਂ ਬੋਲ, ਮਨ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਹੋਣ—
ਸਦ੍ਭਿਃ ਸਹ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਯਦ੍ਬ੍ਰੂਯੁਸ੍ਤਤ੍ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਜੋ ਉਹ ਦੱਸਣ, ਉਹੀ ਕਰੇ।
ਚਰੇਦ੍ਧਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸਮਲੋष੍ਟਕਾਞ੍ਚਨਃ ਸਮਸ੍ਤਭੂਤੇषੁ ਚ ਸਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮਵ੍ਯਯਂ ਤੁ ਪਰਂ ਹਿ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਪੁਨਰ੍ਹਿ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸੋਨੇ, ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਅਰਿष੍ਟਾਨਿ ਨਿਬੋਧਤ ਯੇਨ ਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੋਗਿਨਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼ਕੁਨ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਸੁਣੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਯੋਗੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਰੁਨ੍ਧਤੀਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਚੈਵ ਸੋਮਛਾਯਾਂ ਮਹਾਪਥਮ੍ ਯੋ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਨ੍ਨ ਜੀਵੇਤ੍ਸ ਨਰਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਅਰੁੰਧਤੀ, ਧ੍ਰੁਵ ਤਾਰਾ, ਚੰਦ ਦੀ ਛਾਂ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ਗੰਗਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਵੇਗਾ।