ਹੈਮਮ੍ ਅਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ੁਭਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਰੌਪ੍ਯਪਾਤ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਮਣ੍ਯਸ਼੍ਮਸ਼ਙ੍ਖਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ੌਚਂ ਤੈਜਸਵਤ੍ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾ-ਜਨ; ਜਵੇ, ਪੱਥਰ, ਸਾਂਪ ਦੀ ਸੀਪ ਤੇ ਮੋਤੀ ਲਈ ਵੀ ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਨਿਯਮ ਹੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਅਪਾਂ ਚ ਸਂਯੋਗਾਦ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤੋਪਹਤਸ੍ਯ ਚ ਰਸਾਨਾਮਿਹ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਪ੍ਲਵਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਹੁਤ ਮੈਲੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਡੁਬੋਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਤृਣਕਾष੍ਠਾਦਿਵਸ੍ਤੂਨਾਂ ਸ਼ੁਭੇਨਾਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਉष੍ਣੇਨ ਵਾਰਿਣਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਸ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਰੁਕ੍ਸ੍ਰੁਵਯੋਰਪਿ
ਘਾਸ, ਲੱਕੜ ਆਦਿ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ ਜਾਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਣਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਚਮਚ ਅਤੇ ਕਟੋਰੀ ਲਈ ਵੀ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਯਜ੍ਞਪਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮੁਸ਼ਲੋਲੂਖਲਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਸ੍ਥਿਦਾਰੁਦਨ੍ਤਾਨਾਂ ਤਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਯਜਨ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ, ਮਸਲਣ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜੀ, ਓਖਲੀ, ਸਿੰਗ, ਹੱਡੀ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਦੰਦ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਿਸ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਹਤਾਨਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਅਸਂਹਤਾਨਾਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਸ਼ੌਚਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵਸਤੂਆਂ ਇਕਠੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਵਸਤੂਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਤਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਭੁਕ੍ਤਰਾਸ਼ਿਧਾਨ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਏਕਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਦੂषਣੇ ਤਾਵਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਵੈ ਕੁਸ਼ਾਂਭਸਾ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਅਣਛੁਏ ਅਨਾਜ ਦੇ ਢੇਰ ਦਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਗੰਦਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹਟਾ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲਾਦੀਨਾਂ ਧਾਨ੍ਯਵਚ੍ਛੁਦ੍ਧਿਰਿष੍ਯਤੇ ਮਾਰ੍ਜਨੋਨ੍ਮਾਰ੍ਜਨੈਰ੍ ਵੇਸ਼੍ਮ ਪੁਨਃਪਾਕੇਨ ਮृਨ੍ਮਯਮ੍
ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵੀ ਅਨਾਜ ਵਾਂਗ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਘਰ ਨੂੰ ਝਾੜੂ ਅਤੇ ਪੋਚਾ ਲਾ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਗਰਮ ਕਰਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਲ੍ਲੇਖਨੇਨਾਞ੍ਜਨੇਨ ਤਥਾ ਸਂਮਾਰ੍ਜਨੇਨ ਚ ਗੋਨਿਵਾਸੇਨ ਵੈ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਸੇਚਨੇਨ ਧਰਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘਿਸ ਕੇ, ਲਗਾ ਕੇ, ਝਾੜ ਕੇ, ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਸ੍ਥਮ੍ ਉਦਕਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਵੈਤृष੍ਣ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰ ਗੌਰ੍ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਅਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਯਦਮੇਧ੍ਯੇਨ ਗਨ੍ਧਵਰ੍ਣਰਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ ਜੇ ਗਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ ਪਿਆਸ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਹ ਗੰਦਗੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਰੰਗ ਤੇ ਸਵਾਦ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।
ਵਤ੍ਸਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਫਲਪਾਤਨੇ ਸ੍ਵਦਾਰਾਸ੍ਯਂ ਗृਹਸ੍ਥਾਨਾਂ ਰਤੌ ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਛੋਟਾ ਵੱਛਾ ਚਸ਼ਮੇ 'ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੰਛੀ ਫਲ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਘਰਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ ਸੰਭੋਗ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਾਰੁਣਾ ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ ਕੁਸ਼ਾਂਬੁਨਾ ਸੁਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਃ
ਹੱਥ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਹੋਇਆ ਕਪੜਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਭਾਂਡਾ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਵਰਤੇ।
ਪਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤਂ ਚੈਵ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਵਿਭਾਗਸ਼ਃ ਸ਼ੁਚਿਰਾਕਰਜਂ ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਵਾ ਮृਗਗ੍ਰਹਣੇ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੋ ਵਪਾਰ ਦੀ ਵਸਤੂ ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਖਾਨ ਤੋਂ ਆਈ ਹੋਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਕੁੱਤਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਫੜਨ ਸਮੇਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਛਾਯਾ ਚ ਵਿਪ੍ਲੁषੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਦ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਰਜੋ ਭੂਰ੍ ਵਾਯੁਰ੍ ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚ ਮੇਧ੍ਯਾਨਿ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੇ ਸਦਾ
ਛਾਂ, ਓਸ, ਮੱਖੀਆਂ ਆਦਿ, ਧੂੜ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੂਹਣ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਵੈ ਤਥਾ ष੍ਠੀਵਿਤ੍ਵਾਧ੍ਯਯਨਾਦੌ ਚ ਸ਼ੁਚਿਰਪ੍ਯਾਚਮੇਤ੍ਪੁਨਃ
ਸੁੱਤਣ, ਖਾਣ, ਛੀਂਕਣ, ਪੀਣ, ਥੂਕਣ ਜਾਂ ਪਾਠ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਾਵੇਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਦੌ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਿ ਯੇ ਚਾਪਿ ਪਰਾਚਮਨਬਿਨ੍ਦਵਃ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਃ ਸਮਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਨ ਤੈਰਪ੍ਰਯਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਆਚਮਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਜੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਗਰ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਨਾ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਮੈਥੁਨਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਤਂ ਕੁਕ੍ਕੁਟਾਦਿਕਮ੍ ਸੂਕਰਂ ਚੈਵ ਕਾਕਾਦਿ ਸ਼੍ਵਾਨਮੁष੍ਟ੍ਰਂ ਖਰਂ ਤਥਾ
ਮੈਥੁਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਵਿਅਕਤੀ, ਕੁਕੜ, ਸੂਰ, ਕਾਂ, ਕੁੱਤਾ, ਉੱਠ ਜਾਂ ਗਧਾ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਨਸਾਨ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੂਪਂ ਚਾਣ੍ਡਾਲਕਾਦ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ ਰਜਸ੍ਵਲਾਂ ਸੂਤਿਕਾਂ ਚ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦਨ੍ਤ੍ਯਜਾਮਪਿ
ਯੂਪ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਆਦਿ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਰਜੋਵਾਲੀ, ਜਣੇ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਅੰਤਜ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸੂਤਿਕਾਸ਼ੌਚਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਾਵਾਸ਼ੌਚਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਨ੍ਨ ਰਜਸ੍ਤਾਸਾਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵੈਵ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਜਣੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਰਜੋਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਹੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨੈਵਾਸ਼ੌਚਂ ਯਤੀਨਾਂ ਚ ਵਨਸ੍ਥਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਾਮ੍ ਨੈष੍ਠਿਕਾਨਾਂ ਨृਪਾਣਾਂ ਚ ਮਣ੍ਡਲੀਨਾਂ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਯਤੀ, ਵਨਵਾਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੇ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਵਿੱਚ impurity ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਤਤਃ ਕਾਰ੍ਯਵਿਰੋਧਾਦ੍ਧਿ ਨृਪਾਣਾਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ ਵੈਖਾਨਸਾਨਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਪਤਿਤਾਨਾਮਸਂਭਵਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆਉਣ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਅਸ਼ੁਚੀ ਨਹੀਂ ਲਾਗਦੀ; ਵੈਖਾਨਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਤਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਅਸਂਚਯਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਚ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਤਥਾ ਸਂਨਿਹਿਤਾਨਾਂ ਚ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਦੋਹਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਨ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦীক্ষਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਹੈ।
ਏਕਾਹਾਦ੍ ਯਜ੍ਞਯਾਜਿਨਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਧੀਤਸ਼ਾਖਾਨਾਂ ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਇਕ ਦਿਨ ਦੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚਾਰ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸੂਤਕਂ ਪ੍ਰੇਤਕਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰ੍ਯਹਾਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਅਮੁਤ੍ਰ ਵੈ ਅਰ੍ਵਾਗ੍ ਏਕਾਦਸ਼ਾਹਾਨ੍ਤਂ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਜਾਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਪਿੱਛੋਂ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਇੱਥੇ, ਦੋਹਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸੱਜਣਾਂ ਲਈ ਇਹ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਗਿਆਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵੈ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਮਰਣੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ ਤਤ ऋਤੁਤ੍ਰਯਾਦਰ੍ਵਾਗ੍ ਏਕਾਹਃ ਪਰਿਗੀਯਤੇ
ਮੌਤ ਆਉਣ 'ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਰੁਤੂਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਵਰ੍षਾਤ੍ ਤਤਸ਼੍ਚਾਰ੍ਵਾਕ੍ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਹਿ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ ਦਸ਼ਾਹਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਵੈ ਪ੍ਰਥਮੇ ऽਹਨਿ ਵਾ ਪਿਤੁਃ
ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ; ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਦਸ ਦਿਨ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਹਂ ਸੂਤਿਕਾਸ਼ੌਚਂ ਮਾਤੁਰਪ੍ਯੇਵਮਵ੍ਯਯਾਃ ਅਰ੍ਵਾਕ੍ ਤ੍ਰਿਵਰ੍षਾਤ੍ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨਾਂ ਪਿਤੁਃ ਸਦਾ
ਜਨਮ ਦੇ ਮੌਕੇ ਤੇ ਦਸ ਦਿਨ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਸੱਜਣਾਂ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾਬ੍ਦਾਦ੍ ਏਕਰਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਬਾਨ੍ਧਵਸ੍ਯ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਾਤ੍ਤਤਸ਼੍ਚਾਰ੍ਵਾਕ੍ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੱਜਣ ਲਈ ਇੱਕ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਾਰੀਆਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਹਨ।
ਸਪਿਣ੍ਡਤਾ ਚ ਪੁਰੁषੇ ਸਪ੍ਤਮੇ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਤੇ ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਦਸ਼ਾਹੇ ਤੁ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਸਪੀੰਡਤਾ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਹੀ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ਤਾ, ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ 'ਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਂਨਿਹਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ ਚਾਰ੍ਵਾਕ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਦੇਵ ਵੈ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਤੁ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ
ਫਿਰ, ਜੋ ਹਾਜ਼ਰ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ; ਇੱਕ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਤਂ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੇਣ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਨਾਨਮੁਚ੍ਯਤੇ ਦਾਹਕਾਨਾਂ ਚ ਨੇਤॄਣਾਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰਮਬਾਨ੍ਧਵੇ
ਮ੍ਰਿਤਕ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮ੍ਰਿਤਕ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣ ਜਾਂ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਸੱਜਣ ਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਨ੍ਹਾਉਣ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ।