ਯੋਗਧ੍ਯਾਨੈਕਨਿष੍ਠਾਸ਼੍ ਚ ਨਿਰ੍ਲੇਪਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਯਥਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸ਼ੋਧਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਯਾ
ਜੋ ਯੋਗ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਅਦੂਸ਼ਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੱਖਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ।
ਉਦ੍ਧृਤਾਨੁष੍ਣਫੇਨਾਭਿਃ ਪੂਤਾਭਿਰ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਅਦ੍ਭਿਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਕਲੁषੋਦਕਮ੍
ਹਰ ਕੰਮ ਸਾਫ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਨ ਗਰਮ ਹੋਵੇ, ਨ ਫੇਨ ਵਾਲਾ, ਨ ਮੈਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਤੇ ਸਾਫ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੈਲੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਚੋ।
ਗਨ੍ਧਵਰ੍ਣਰਸੈਰ੍ਦੁष੍ਟਮ੍ ਅਸ਼ੁਚਿਸ੍ਥਾਨਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਪਙ੍ਕਾਸ਼੍ਮਦੂषਿਤਂ ਚੈਵ ਸਾਮੁਦ੍ਰਂ ਪਲ੍ਵਲੋਦਕਮ੍
ਜੋ ਪਾਣੀ ਗੰਦੇ ਸੁਆਦ, ਰੰਗ ਜਾਂ ਵਾਸ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ-ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਪੱਥਰੀ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ,
ਸਸ਼ੈਵਾਲਂ ਤਥਾਨ੍ਯੈਰ੍ਵਾ ਦੋषੈਰ੍ਦੁष੍ਟਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ੌਚਾਨ੍ਵਿਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜੋ ਪਾਣੀ ਘੋੜ, ਕਾਈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਗੰਦ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਕੰਮ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨ।
ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਦਿਕਮ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ੌਚਵਿਹੀਨਾਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਨਮਸਕਾਰ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਰਗੇ ਸਭ ਕੰਮ ਜੇ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਕਾਰ੍ਯੋਪਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ਼ੌਚਮਿष੍ਯਤੇ ਇਤਰੇषਾਂ ਹਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ੌਚਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਲਾਗਮੇ
ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਵਰਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਲੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਹੀ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਵਾਸੋ ऽਨ੍ਯੈਰ੍ ਵਿਧृਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕੌਸ਼ੇਯਾਵਿਕਯੋ ਰੂਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕ੍ਸ਼ੌਮਾਣਾਂ ਗੌਰਸਰ੍षਪੈਃ
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਵਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪਹਿਨਣ ਤੋਂ ਬਚੋ; ਰੇਸ਼ਮੀ ਤੇ ਉਨ ਦੇ ਕਪੜੇ ਰੁੱਖੀ ਕੁਸ਼ ਜਾਂ ਸਰੋਂ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਫਲੈਰਂਸ਼ੁਪਟ੍ਟਾਨਾਂ ਕੁਤਪਾਨਾਮਰਿष੍ਟਕੈਃ ਚਰ੍ਮਣਾਂ ਵਿਦਲਾਨਾਂ ਚ ਵੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਵਨ੍ਮਤਮ੍
ਨਾਰੀਅਲ, ਧੁੱਪ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ, ਕੁਟਪਾ, ਅਰਿਸ਼ਟਕਾ, ਚਮੜਾ, ਛਾਲ ਜਾਂ ਬੰਸ ਦੇ ਕਪੜਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਕਪੜੇ ਵਾਲਾ ਨਿਯਮ ਹੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਲ੍ਕਲਾਨਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਛਤ੍ਰਚਾਮਰਯੋਰਪਿ ਚੈਲਵਚ੍ਛੌਚਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਸਭ ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਛਤਰੀ ਤੇ ਚਮਰ ਲਈ ਵੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਕਪੜੇ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੀ ਦੱਸੀ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮਨਾ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤੇ ਕਾਂਸ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਾਰੇਣਾਯਸਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਾਮ੍ਰਮਮ੍ਲੇਨ ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰਪੁਸੀਸਕਯੋਰਪਿ
ਕਾਂਸਾ ਭਸਮ ਨਾਲ, ਲੋਹਾ ਖਾਰ ਨਾਲ, ਤਾਮਾ ਅਮਲ ਨਾਲ, ਤੇ ਟਿਨ ਤੇ ਸੀਸਾ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਹੈਮਮ੍ ਅਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ੁਭਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਰੌਪ੍ਯਪਾਤ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਮਣ੍ਯਸ਼੍ਮਸ਼ਙ੍ਖਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ੌਚਂ ਤੈਜਸਵਤ੍ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾ-ਜਨ; ਜਵੇ, ਪੱਥਰ, ਸਾਂਪ ਦੀ ਸੀਪ ਤੇ ਮੋਤੀ ਲਈ ਵੀ ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਨਿਯਮ ਹੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਅਪਾਂ ਚ ਸਂਯੋਗਾਦ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤੋਪਹਤਸ੍ਯ ਚ ਰਸਾਨਾਮਿਹ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਪ੍ਲਵਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਹੁਤ ਮੈਲੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਡੁਬੋਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਤृਣਕਾष੍ਠਾਦਿਵਸ੍ਤੂਨਾਂ ਸ਼ੁਭੇਨਾਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਉष੍ਣੇਨ ਵਾਰਿਣਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਸ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਰੁਕ੍ਸ੍ਰੁਵਯੋਰਪਿ
ਘਾਸ, ਲੱਕੜ ਆਦਿ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ ਜਾਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਣਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਚਮਚ ਅਤੇ ਕਟੋਰੀ ਲਈ ਵੀ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਯਜ੍ਞਪਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮੁਸ਼ਲੋਲੂਖਲਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਸ੍ਥਿਦਾਰੁਦਨ੍ਤਾਨਾਂ ਤਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਯਜਨ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ, ਮਸਲਣ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜੀ, ਓਖਲੀ, ਸਿੰਗ, ਹੱਡੀ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਦੰਦ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਿਸ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਹਤਾਨਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਅਸਂਹਤਾਨਾਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਸ਼ੌਚਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵਸਤੂਆਂ ਇਕਠੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਵਸਤੂਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਤਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਭੁਕ੍ਤਰਾਸ਼ਿਧਾਨ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਏਕਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਦੂषਣੇ ਤਾਵਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਵੈ ਕੁਸ਼ਾਂਭਸਾ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਅਣਛੁਏ ਅਨਾਜ ਦੇ ਢੇਰ ਦਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਗੰਦਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹਟਾ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲਾਦੀਨਾਂ ਧਾਨ੍ਯਵਚ੍ਛੁਦ੍ਧਿਰਿष੍ਯਤੇ ਮਾਰ੍ਜਨੋਨ੍ਮਾਰ੍ਜਨੈਰ੍ ਵੇਸ਼੍ਮ ਪੁਨਃਪਾਕੇਨ ਮृਨ੍ਮਯਮ੍
ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵੀ ਅਨਾਜ ਵਾਂਗ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਘਰ ਨੂੰ ਝਾੜੂ ਅਤੇ ਪੋਚਾ ਲਾ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਗਰਮ ਕਰਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਲ੍ਲੇਖਨੇਨਾਞ੍ਜਨੇਨ ਤਥਾ ਸਂਮਾਰ੍ਜਨੇਨ ਚ ਗੋਨਿਵਾਸੇਨ ਵੈ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਸੇਚਨੇਨ ਧਰਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘਿਸ ਕੇ, ਲਗਾ ਕੇ, ਝਾੜ ਕੇ, ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਸ੍ਥਮ੍ ਉਦਕਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਵੈਤृष੍ਣ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰ ਗੌਰ੍ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਅਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਯਦਮੇਧ੍ਯੇਨ ਗਨ੍ਧਵਰ੍ਣਰਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ ਜੇ ਗਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ ਪਿਆਸ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਹ ਗੰਦਗੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਰੰਗ ਤੇ ਸਵਾਦ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।
ਵਤ੍ਸਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਫਲਪਾਤਨੇ ਸ੍ਵਦਾਰਾਸ੍ਯਂ ਗृਹਸ੍ਥਾਨਾਂ ਰਤੌ ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਛੋਟਾ ਵੱਛਾ ਚਸ਼ਮੇ 'ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੰਛੀ ਫਲ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਘਰਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ ਸੰਭੋਗ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕਾਰੁਣਾ ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ ਕੁਸ਼ਾਂਬੁਨਾ ਸੁਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਃ
ਹੱਥ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਹੋਇਆ ਕਪੜਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਭਾਂਡਾ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਵਰਤੇ।
ਪਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤਂ ਚੈਵ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਵਿਭਾਗਸ਼ਃ ਸ਼ੁਚਿਰਾਕਰਜਂ ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਵਾ ਮृਗਗ੍ਰਹਣੇ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੋ ਵਪਾਰ ਦੀ ਵਸਤੂ ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਖਾਨ ਤੋਂ ਆਈ ਹੋਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਕੁੱਤਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਫੜਨ ਸਮੇਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਛਾਯਾ ਚ ਵਿਪ੍ਲੁषੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਦ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਰਜੋ ਭੂਰ੍ ਵਾਯੁਰ੍ ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚ ਮੇਧ੍ਯਾਨਿ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੇ ਸਦਾ
ਛਾਂ, ਓਸ, ਮੱਖੀਆਂ ਆਦਿ, ਧੂੜ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੂਹਣ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਵੈ ਤਥਾ ष੍ਠੀਵਿਤ੍ਵਾਧ੍ਯਯਨਾਦੌ ਚ ਸ਼ੁਚਿਰਪ੍ਯਾਚਮੇਤ੍ਪੁਨਃ
ਸੁੱਤਣ, ਖਾਣ, ਛੀਂਕਣ, ਪੀਣ, ਥੂਕਣ ਜਾਂ ਪਾਠ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਾਵੇਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਦੌ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਿ ਯੇ ਚਾਪਿ ਪਰਾਚਮਨਬਿਨ੍ਦਵਃ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵੈਃ ਸਮਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਨ ਤੈਰਪ੍ਰਯਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਆਚਮਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਜੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਗਰ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਨਾ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਮੈਥੁਨਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਤਂ ਕੁਕ੍ਕੁਟਾਦਿਕਮ੍ ਸੂਕਰਂ ਚੈਵ ਕਾਕਾਦਿ ਸ਼੍ਵਾਨਮੁष੍ਟ੍ਰਂ ਖਰਂ ਤਥਾ
ਮੈਥੁਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਵਿਅਕਤੀ, ਕੁਕੜ, ਸੂਰ, ਕਾਂ, ਕੁੱਤਾ, ਉੱਠ ਜਾਂ ਗਧਾ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਨਸਾਨ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੂਪਂ ਚਾਣ੍ਡਾਲਕਾਦ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ ਰਜਸ੍ਵਲਾਂ ਸੂਤਿਕਾਂ ਚ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦਨ੍ਤ੍ਯਜਾਮਪਿ
ਯੂਪ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਆਦਿ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਰਜੋਵਾਲੀ, ਜਣੇ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਅੰਤਜ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸੂਤਿਕਾਸ਼ੌਚਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਾਵਾਸ਼ੌਚਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਨ੍ਨ ਰਜਸ੍ਤਾਸਾਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵੈਵ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਜਣੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਰਜੋਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਹੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨੈਵਾਸ਼ੌਚਂ ਯਤੀਨਾਂ ਚ ਵਨਸ੍ਥਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਾਮ੍ ਨੈष੍ਠਿਕਾਨਾਂ ਨृਪਾਣਾਂ ਚ ਮਣ੍ਡਲੀਨਾਂ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਯਤੀ, ਵਨਵਾਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੇ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਗਰੁੱਪਾਂ ਵਿੱਚ impurity ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਤਤਃ ਕਾਰ੍ਯਵਿਰੋਧਾਦ੍ਧਿ ਨृਪਾਣਾਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ ਵੈਖਾਨਸਾਨਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਪਤਿਤਾਨਾਮਸਂਭਵਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆਉਣ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਅਸ਼ੁਚੀ ਨਹੀਂ ਲਾਗਦੀ; ਵੈਖਾਨਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਤਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।