ਨ ਵਦੇਤ੍ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਅਨਿष੍ਟਂ ਨ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ਸਦਾ ਯਤੀਨਾਮਾਸਨਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਣ੍ਡਾਦ੍ਯਂ ਪਾਦੁਕੇ ਤਥਾ
ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ ਗੱਲ ਨਾ ਬੋਲੋ, ਨਾ ਸੋਚੋ; ਯਤੀਆਂ ਦੀ ਆਸਨ, ਕਪੜਾ, ਡੰਡਾ, ਪਉੜੀਆਂ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।
ਮਾਲ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਯਨਸ੍ਥਾਨਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਛਾਯਾਂ ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ ਯਜ੍ਞੋਪਕਰਣਾਙ੍ਗਂ ਚ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ ਵੈ ਪਦੇਨ ਚ
ਮਾਲਾ, ਸੌਣ ਦੀ ਥਾਂ, ਬਰਤਨ, ਛਾਂ, ਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸਾਮਾਨ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਬਚੋ।
ਦੇਵਦ੍ਰੋਹਂ ਗੁਰੁਦ੍ਰੋਹਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮਾਦਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਣਵਸ੍ਯਾਯੁਤਂ ਜਪੇਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਵਿਤਕਰਾ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਨਾ ਕਰੋ; ਜੇ ਅਣਜਾਣੇ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਣਵ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ।
ਦੇਵਦ੍ਰੋਹਗੁਰੁਦ੍ਰੋਹਾਤ੍ ਕੋਟਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ ਮਹਾਪਾਤਕਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਥੈਵ ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਵਿਤਕਰਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ ਵੀ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਤਕੀ ਚ ਤਦਰ੍ਧੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤੇ ਵृਤ੍ਤਵਾਨ੍ਯਦਿ ਉਪਪਾਤਕਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦਰ੍ਧੇਨੈਵ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਧੀ ਮਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਛੋਟੇ ਦੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਨੇ, ਜੇ ਉਹ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅੱਧੀ ਮਾਤਰਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਧ੍ਯਾਲੋਪੇ ਕृਤੇ ਵਿਪ੍ਰਃ ਤ੍ਰਿਰਾਵृਤ੍ਤ੍ਯੈਵ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ ਆਹ੍ਨਿਕਚ੍ਛੇਦਨੇ ਜਾਤੇ ਸ਼ਤਮੇਕਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਹੈ।
ਲਙ੍ਘਨੇ ਸਮਯਾਨਾਂ ਤੁ ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ ਅਵਾਚ੍ਯਵਾਚਨੇ ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਾਚ੍ਛੁਦ੍ਧਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ, ਅਜੋਖਾ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਅਣਕਹੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਕੋਲੂਕਕਪੋਤਾਨਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਪਿ ਘਾਤਨੇ ਸ਼ਤਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕਾਂ, ਉਲੂ, ਕਬੂਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ (੧੦੮) ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਃ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵੇਤ੍ਤਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਤ੍ਤਮਃ ਸ੍ਮਰਣਾਚ੍ਛੁਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਨੈਵਮਾਤ੍ਮਵਿਦਾਮਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਚੋਦਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੈਵ ਹਿ ਤੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦੋ ਜਨਾਃ
ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਯੋਗਧ੍ਯਾਨੈਕਨਿष੍ਠਾਸ਼੍ ਚ ਨਿਰ੍ਲੇਪਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਯਥਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸ਼ੋਧਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਯਾ
ਜੋ ਯੋਗ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਅਦੂਸ਼ਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੱਖਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ।
ਉਦ੍ਧृਤਾਨੁष੍ਣਫੇਨਾਭਿਃ ਪੂਤਾਭਿਰ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਅਦ੍ਭਿਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਕਲੁषੋਦਕਮ੍
ਹਰ ਕੰਮ ਸਾਫ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਨ ਗਰਮ ਹੋਵੇ, ਨ ਫੇਨ ਵਾਲਾ, ਨ ਮੈਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਤੇ ਸਾਫ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੈਲੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਚੋ।
ਗਨ੍ਧਵਰ੍ਣਰਸੈਰ੍ਦੁष੍ਟਮ੍ ਅਸ਼ੁਚਿਸ੍ਥਾਨਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਪਙ੍ਕਾਸ਼੍ਮਦੂषਿਤਂ ਚੈਵ ਸਾਮੁਦ੍ਰਂ ਪਲ੍ਵਲੋਦਕਮ੍
ਜੋ ਪਾਣੀ ਗੰਦੇ ਸੁਆਦ, ਰੰਗ ਜਾਂ ਵਾਸ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ-ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਪੱਥਰੀ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ,
ਸਸ਼ੈਵਾਲਂ ਤਥਾਨ੍ਯੈਰ੍ਵਾ ਦੋषੈਰ੍ਦੁष੍ਟਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ੌਚਾਨ੍ਵਿਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜੋ ਪਾਣੀ ਘੋੜ, ਕਾਈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਗੰਦ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਕੰਮ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨ।
ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਦਿਕਮ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ੌਚਵਿਹੀਨਾਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਨਮਸਕਾਰ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਰਗੇ ਸਭ ਕੰਮ ਜੇ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਕਾਰ੍ਯੋਪਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ਼ੌਚਮਿष੍ਯਤੇ ਇਤਰੇषਾਂ ਹਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ੌਚਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਲਾਗਮੇ
ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਵਰਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਲੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਹੀ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਵਾਸੋ ऽਨ੍ਯੈਰ੍ ਵਿਧृਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕੌਸ਼ੇਯਾਵਿਕਯੋ ਰੂਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕ੍ਸ਼ੌਮਾਣਾਂ ਗੌਰਸਰ੍षਪੈਃ
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਵਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪਹਿਨਣ ਤੋਂ ਬਚੋ; ਰੇਸ਼ਮੀ ਤੇ ਉਨ ਦੇ ਕਪੜੇ ਰੁੱਖੀ ਕੁਸ਼ ਜਾਂ ਸਰੋਂ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਫਲੈਰਂਸ਼ੁਪਟ੍ਟਾਨਾਂ ਕੁਤਪਾਨਾਮਰਿष੍ਟਕੈਃ ਚਰ੍ਮਣਾਂ ਵਿਦਲਾਨਾਂ ਚ ਵੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਵਨ੍ਮਤਮ੍
ਨਾਰੀਅਲ, ਧੁੱਪ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ, ਕੁਟਪਾ, ਅਰਿਸ਼ਟਕਾ, ਚਮੜਾ, ਛਾਲ ਜਾਂ ਬੰਸ ਦੇ ਕਪੜਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਕਪੜੇ ਵਾਲਾ ਨਿਯਮ ਹੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਲ੍ਕਲਾਨਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਛਤ੍ਰਚਾਮਰਯੋਰਪਿ ਚੈਲਵਚ੍ਛੌਚਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਸਭ ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਛਤਰੀ ਤੇ ਚਮਰ ਲਈ ਵੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਕਪੜੇ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੀ ਦੱਸੀ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮਨਾ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤੇ ਕਾਂਸ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਾਰੇਣਾਯਸਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਾਮ੍ਰਮਮ੍ਲੇਨ ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰਪੁਸੀਸਕਯੋਰਪਿ
ਕਾਂਸਾ ਭਸਮ ਨਾਲ, ਲੋਹਾ ਖਾਰ ਨਾਲ, ਤਾਮਾ ਅਮਲ ਨਾਲ, ਤੇ ਟਿਨ ਤੇ ਸੀਸਾ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਹੈਮਮ੍ ਅਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ੁਭਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਰੌਪ੍ਯਪਾਤ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਮਣ੍ਯਸ਼੍ਮਸ਼ਙ੍ਖਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ੌਚਂ ਤੈਜਸਵਤ੍ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾ-ਜਨ; ਜਵੇ, ਪੱਥਰ, ਸਾਂਪ ਦੀ ਸੀਪ ਤੇ ਮੋਤੀ ਲਈ ਵੀ ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਨਿਯਮ ਹੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੇਰ੍ ਅਪਾਂ ਚ ਸਂਯੋਗਾਦ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤੋਪਹਤਸ੍ਯ ਚ ਰਸਾਨਾਮਿਹ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰੁਤ੍ਪ੍ਲਵਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਹੁਤ ਮੈਲੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਡੁਬੋਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਤृਣਕਾष੍ਠਾਦਿਵਸ੍ਤੂਨਾਂ ਸ਼ੁਭੇਨਾਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਉष੍ਣੇਨ ਵਾਰਿਣਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਸ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਰੁਕ੍ਸ੍ਰੁਵਯੋਰਪਿ
ਘਾਸ, ਲੱਕੜ ਆਦਿ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ ਜਾਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਣਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਚਮਚ ਅਤੇ ਕਟੋਰੀ ਲਈ ਵੀ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਯਜ੍ਞਪਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮੁਸ਼ਲੋਲੂਖਲਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਸ੍ਥਿਦਾਰੁਦਨ੍ਤਾਨਾਂ ਤਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਯਜਨ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ, ਮਸਲਣ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜੀ, ਓਖਲੀ, ਸਿੰਗ, ਹੱਡੀ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਦੰਦ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਿਸ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਹਤਾਨਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਅਸਂਹਤਾਨਾਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਸ਼ੌਚਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵਸਤੂਆਂ ਇਕਠੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਵਸਤੂਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਤਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਭੁਕ੍ਤਰਾਸ਼ਿਧਾਨ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਏਕਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਦੂषਣੇ ਤਾਵਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਵੈ ਕੁਸ਼ਾਂਭਸਾ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਅਣਛੁਏ ਅਨਾਜ ਦੇ ਢੇਰ ਦਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਗੰਦਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹਟਾ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲਾਦੀਨਾਂ ਧਾਨ੍ਯਵਚ੍ਛੁਦ੍ਧਿਰਿष੍ਯਤੇ ਮਾਰ੍ਜਨੋਨ੍ਮਾਰ੍ਜਨੈਰ੍ ਵੇਸ਼੍ਮ ਪੁਨਃਪਾਕੇਨ ਮृਨ੍ਮਯਮ੍
ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵੀ ਅਨਾਜ ਵਾਂਗ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਘਰ ਨੂੰ ਝਾੜੂ ਅਤੇ ਪੋਚਾ ਲਾ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਗਰਮ ਕਰਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਲ੍ਲੇਖਨੇਨਾਞ੍ਜਨੇਨ ਤਥਾ ਸਂਮਾਰ੍ਜਨੇਨ ਚ ਗੋਨਿਵਾਸੇਨ ਵੈ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਸੇਚਨੇਨ ਧਰਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘਿਸ ਕੇ, ਲਗਾ ਕੇ, ਝਾੜ ਕੇ, ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਸ੍ਥਮ੍ ਉਦਕਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਵੈਤृष੍ਣ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰ ਗੌਰ੍ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਅਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਯਦਮੇਧ੍ਯੇਨ ਗਨ੍ਧਵਰ੍ਣਰਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ ਜੇ ਗਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ ਪਿਆਸ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਹ ਗੰਦਗੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਰੰਗ ਤੇ ਸਵਾਦ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।
ਵਤ੍ਸਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਫਲਪਾਤਨੇ ਸ੍ਵਦਾਰਾਸ੍ਯਂ ਗृਹਸ੍ਥਾਨਾਂ ਰਤੌ ਭਾਰ੍ਯਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਛੋਟਾ ਵੱਛਾ ਚਸ਼ਮੇ 'ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੰਛੀ ਫਲ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਘਰਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ ਸੰਭੋਗ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।