ਸਮਾਪ੍ਨੁਯਾਦ੍ਯੋਗਮਿਮਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਮਹਰ੍षਯਸ਼੍ਚੈਵਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮਲਾਃ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇਸ ਜੋੜ ਨੂੰ ਇੰਝ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ऽਭਿਮਤਾਨ੍ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਅਙ੍ਕੁਸ਼ੇਨ ਨਿਵਾਰਿਤਃ ਏਤਨ੍ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਦਗ੍ਧਬੀਜੋ ਹ੍ਯਕਲ੍ਮषਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਸਾੜ ਚੁੱਕਾ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲ ਕੇ, ਅੰਗੁਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਦਾਚਾਰਰਤਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਪਰਿਪਾਲਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ 'ਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤਾਮਹੇਨੋਪਦਿष੍ਟੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਨਾਤਨਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋਪਕਾਰਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਦਾਮਿ ਵਃ
ਪਿਤਾਮਾ ਵੱਲੋਂ ਸਿੱਧਾ ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ — ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਗੁਰੂਪਦੇਸ਼ਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਕ੍ਰਮਵਰ੍ਤ੍ਤਿਨਾਮ੍ ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਚੈਵ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ ਕ੍ਰਮ 'ਚ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਠਣ, ਨਮਸਕਾਰ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਅष੍ਟਾਙ੍ਗਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਤ੍ਰਿਧਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ ਤ੍ਰਿਃਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਯੋਗੇਨ ਵਨ੍ਦ੍ਯੋ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਗੁਰੁਃ
ਅੱਠ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਣਾਮ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਫਿਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੰਦਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਨ੍ਯੇ ऽਪਿ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਨ੍ਦਨੀਯਾ ਵਿਜਾਨਤਾ ਆਜ੍ਞਾਭਙ੍ਗਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਯਦੀਚ੍ਛੇਤ੍ ਸਿਦ੍ਧਿਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਵੰਦਨ ਕਰੇ; ਜੇ ਵਧੀਆ ਸਿਧੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਨਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਨਾ ਕਰੇ।
ਧਾਤੁਸ਼ੂਨ੍ਯਬਿਲਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਜੀਵਨਮ੍ ਵਿषਗ੍ਰਹਵਿਡਮ੍ਬਾਦੀਨ੍ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨਤਃ
ਮਨਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਨਾ, ਜਿੱਥੇ ਧਾਤੂ ਨਹੀਂ, ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਖੇਤਰ, ਤੇ ਜਹਿਰੀਲੇ ਪਦਾਰਥ, ਭੂਤ-ਪਰੇਤ, ਧੋਖਾ — ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੈਤਵਂ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਚ ਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਂ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਸਦਾ ਅਤਿਹਾਸਮ੍ ਅਵष੍ਟਮ੍ਭਂ ਲੀਲਾਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੋਖਾ, ਧਨ ਨਾਲ ਚਲਾਕੀ, ਚੁਗਲੀ, ਬਹੁਤ ਹੱਸਣਾ, ਅਹੰਕਾਰ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਵਿਵਹਾਰ — ਇਹ ਸਭ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਗੁਰੂਣਾਮਪਿ ਸਂਨਿਧੌ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਤਿਕੂਲਂ ਚ ਅਯੁਕ੍ਤਂ ਵੈ ਗੁਰੋਰ੍ਵਚਃ
ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ, ਉਨਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਉਲਟ ਕੋਈ ਗੱਲ ਜਾਂ ਕੰਮ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਗੱਲ 'ਚ ਅਣਉਚਿਤ ਕੁਝ — ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਦੇਤ੍ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਅਨਿष੍ਟਂ ਨ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ਸਦਾ ਯਤੀਨਾਮਾਸਨਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਣ੍ਡਾਦ੍ਯਂ ਪਾਦੁਕੇ ਤਥਾ
ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ ਗੱਲ ਨਾ ਬੋਲੋ, ਨਾ ਸੋਚੋ; ਯਤੀਆਂ ਦੀ ਆਸਨ, ਕਪੜਾ, ਡੰਡਾ, ਪਉੜੀਆਂ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।
ਮਾਲ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਯਨਸ੍ਥਾਨਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਛਾਯਾਂ ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ ਯਜ੍ਞੋਪਕਰਣਾਙ੍ਗਂ ਚ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ ਵੈ ਪਦੇਨ ਚ
ਮਾਲਾ, ਸੌਣ ਦੀ ਥਾਂ, ਬਰਤਨ, ਛਾਂ, ਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸਾਮਾਨ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਬਚੋ।
ਦੇਵਦ੍ਰੋਹਂ ਗੁਰੁਦ੍ਰੋਹਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮਾਦਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਣਵਸ੍ਯਾਯੁਤਂ ਜਪੇਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਵਿਤਕਰਾ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਨਾ ਕਰੋ; ਜੇ ਅਣਜਾਣੇ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਣਵ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ।
ਦੇਵਦ੍ਰੋਹਗੁਰੁਦ੍ਰੋਹਾਤ੍ ਕੋਟਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ ਮਹਾਪਾਤਕਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਥੈਵ ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਵਿਤਕਰਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ ਵੀ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਤਕੀ ਚ ਤਦਰ੍ਧੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤੇ ਵृਤ੍ਤਵਾਨ੍ਯਦਿ ਉਪਪਾਤਕਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦਰ੍ਧੇਨੈਵ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਧੀ ਮਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਛੋਟੇ ਦੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਨੇ, ਜੇ ਉਹ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅੱਧੀ ਮਾਤਰਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਧ੍ਯਾਲੋਪੇ ਕृਤੇ ਵਿਪ੍ਰਃ ਤ੍ਰਿਰਾਵृਤ੍ਤ੍ਯੈਵ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ ਆਹ੍ਨਿਕਚ੍ਛੇਦਨੇ ਜਾਤੇ ਸ਼ਤਮੇਕਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਹੈ।
ਲਙ੍ਘਨੇ ਸਮਯਾਨਾਂ ਤੁ ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ ਅਵਾਚ੍ਯਵਾਚਨੇ ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਾਚ੍ਛੁਦ੍ਧਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ, ਅਜੋਖਾ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਅਣਕਹੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਕੋਲੂਕਕਪੋਤਾਨਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਪਿ ਘਾਤਨੇ ਸ਼ਤਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕਾਂ, ਉਲੂ, ਕਬੂਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ (੧੦੮) ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਃ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵੇਤ੍ਤਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਤ੍ਤਮਃ ਸ੍ਮਰਣਾਚ੍ਛੁਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਨੈਵਮਾਤ੍ਮਵਿਦਾਮਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਚੋਦਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੈਵ ਹਿ ਤੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦੋ ਜਨਾਃ
ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਯੋਗਧ੍ਯਾਨੈਕਨਿष੍ਠਾਸ਼੍ ਚ ਨਿਰ੍ਲੇਪਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਯਥਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸ਼ੋਧਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਯਾ
ਜੋ ਯੋਗ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਅਦੂਸ਼ਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੱਖਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ।
ਉਦ੍ਧृਤਾਨੁष੍ਣਫੇਨਾਭਿਃ ਪੂਤਾਭਿਰ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਅਦ੍ਭਿਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਕਲੁषੋਦਕਮ੍
ਹਰ ਕੰਮ ਸਾਫ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਨ ਗਰਮ ਹੋਵੇ, ਨ ਫੇਨ ਵਾਲਾ, ਨ ਮੈਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਤੇ ਸਾਫ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੈਲੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਚੋ।
ਗਨ੍ਧਵਰ੍ਣਰਸੈਰ੍ਦੁष੍ਟਮ੍ ਅਸ਼ੁਚਿਸ੍ਥਾਨਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਪਙ੍ਕਾਸ਼੍ਮਦੂषਿਤਂ ਚੈਵ ਸਾਮੁਦ੍ਰਂ ਪਲ੍ਵਲੋਦਕਮ੍
ਜੋ ਪਾਣੀ ਗੰਦੇ ਸੁਆਦ, ਰੰਗ ਜਾਂ ਵਾਸ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ-ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਮੈਲਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਪੱਥਰੀ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ,
ਸਸ਼ੈਵਾਲਂ ਤਥਾਨ੍ਯੈਰ੍ਵਾ ਦੋषੈਰ੍ਦੁष੍ਟਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ੌਚਾਨ੍ਵਿਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜੋ ਪਾਣੀ ਘੋੜ, ਕਾਈ ਜਾਂ ਹੋਰ ਗੰਦ ਨਾਲ ਖਰਾਬ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਕੰਮ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨ।
ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਦਿਕਮ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ੌਚਵਿਹੀਨਾਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਨਮਸਕਾਰ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਰਗੇ ਸਭ ਕੰਮ ਜੇ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਕਾਰ੍ਯੋਪਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਸ਼ੌਚਮਿष੍ਯਤੇ ਇਤਰੇषਾਂ ਹਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ੌਚਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਲਾਗਮੇ
ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਵਰਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਲੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਹੀ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਵਾਸੋ ऽਨ੍ਯੈਰ੍ ਵਿਧृਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕੌਸ਼ੇਯਾਵਿਕਯੋ ਰੂਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕ੍ਸ਼ੌਮਾਣਾਂ ਗੌਰਸਰ੍षਪੈਃ
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਵਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪਹਿਨਣ ਤੋਂ ਬਚੋ; ਰੇਸ਼ਮੀ ਤੇ ਉਨ ਦੇ ਕਪੜੇ ਰੁੱਖੀ ਕੁਸ਼ ਜਾਂ ਸਰੋਂ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਫਲੈਰਂਸ਼ੁਪਟ੍ਟਾਨਾਂ ਕੁਤਪਾਨਾਮਰਿष੍ਟਕੈਃ ਚਰ੍ਮਣਾਂ ਵਿਦਲਾਨਾਂ ਚ ਵੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਵਨ੍ਮਤਮ੍
ਨਾਰੀਅਲ, ਧੁੱਪ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ, ਕੁਟਪਾ, ਅਰਿਸ਼ਟਕਾ, ਚਮੜਾ, ਛਾਲ ਜਾਂ ਬੰਸ ਦੇ ਕਪੜਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਕਪੜੇ ਵਾਲਾ ਨਿਯਮ ਹੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਲ੍ਕਲਾਨਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਛਤ੍ਰਚਾਮਰਯੋਰਪਿ ਚੈਲਵਚ੍ਛੌਚਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਸਭ ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਛਤਰੀ ਤੇ ਚਮਰ ਲਈ ਵੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਕਪੜੇ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੀ ਦੱਸੀ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮਨਾ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤੇ ਕਾਂਸ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਾਰੇਣਾਯਸਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਾਮ੍ਰਮਮ੍ਲੇਨ ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰਪੁਸੀਸਕਯੋਰਪਿ
ਕਾਂਸਾ ਭਸਮ ਨਾਲ, ਲੋਹਾ ਖਾਰ ਨਾਲ, ਤਾਮਾ ਅਮਲ ਨਾਲ, ਤੇ ਟਿਨ ਤੇ ਸੀਸਾ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।